Λίγο πριν το τέλος..!

Η έννοια του απείρου. Η μεγαλύτερη απάτη, γενεσιουργός αιτία των σφαλμάτων. Κι ο κλέφτης χρόνος, που παίρνει μαζί του τις στιγμές, τόσο γρήγορα, τόσο αθόρυβα. Προτού τις λογαριάσουμε, προλαβαίνοντας ίσα να τις γευτούμε. Γλυκές ή πικρές, έντονες είτε και ξέπνοες. Αυτό είναι το πιο αδύναμο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης μας, ότι πάντα νομίζουμε πως έχουμε χρόνο. Για να ζήσουμε. Για να επανορθώσουμε.

Κι ενώ το ρολόι στέκεται αμείλικτο μετρώντας χτύπους, το μυαλό κάνει τη δική του αποτίμηση ζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία για ό, τι βαραίνει τη συνείδηση αναλογιζόμενο με μία δειλή αποφασιστικότητα «Μήπως, τελικά, δεν είναι αργά;»

Και τότε ξημερώνει 1η του Δεκέμβρη. Ο μήνας, που έρχεται να ρίξει την αυλαία, να δώσει φινάλε στα περασμένα και να προετοιμάσει ένα νέο ξεκίνημα. Η απόδειξη ότι υπάρχει η έσχατη αυτή ευκαιρία, να ανατρέψουμε τα δεδομένα ενός ολόκληρου έτους, ακόμη κι ενός ολόκληρου βίου. Η επιβεβαίωση της θέλησης να αφήσουμε να χαθεί στο χρόνο κάθε μαύρη σελίδα και να απαλλάξουμε το μέλλον μας από τα απωθημένα, που στοιχειώνουν το παρόν μας.  Λίγο πριν μετρήσουμε μείον έναν χρόνο από τη ζωή μας…

Καθώς, όπως λέει κι ο λαός, τα καλύτερα έρχονται στο τέλος, δεν είναι τυχαίο, που ανάμεσα σε 365 μέρες τα Χριστούγεννα διεκδίκησαν τη θέση τους σε εκείνες, που ξέμειναν. Σε εκείνες, που στις πλάτες τους σηκώνουν το φορτίο πλήθος προηγούμενων εικοσιτετραώρων. Τη στιγμή, που ο άνθρωπος αναζητά δύναμη για να συνεχίσει, να βρίσκει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για μία καινούργια σελίδα, η οποία ανυπομονεί να γεμίσει ανεξίτηλες αναμνήσεις. Μέσα σε ένα κλίμα συμπόνιας κι ανθρωπιάς, όπου αναζητάμε να κάνουμε το ατομικό συλλογικό, να νιώσουμε το Εγώ μας σε ένα σύνολο ανθρώπων. των δικών μας κι όχι μόνο. Μέσα σε ένα κλίμα, όπου η αγάπη ζεσταίνει τόσο την καρδία, που αντέχει να κάνει τον κρύο χιονιά παιχνίδι της δίνοντας του μορφές, προσθέτοντας μάλιστα σαν τελευταίες πινελιές καρότα και σκουπόξυλα. Τότε, που τα φωτεινά στολίδια σκεπάζουν κάθε σκοτάδι της ψυχής.

Για ακόμη μία φορά ο Δεκέμβρης έχει δώσει το παρόν του και σήμανε ήδη την αντίστροφη μέτρηση. Κι ενώ το νέο έτος καραδοκεί να εκτοπίσει μια για πάντα τον προκάτοχο του θρόνου, εκείνος προσηλωμένος στο σκοπό του επιθυμεί να μας αποχαιρετήσει με τον καλύτερο τρόπο. Αφήνοντας μας το περιθώριο να αλλάξουμε τα πεπραγμένα. Προσκαλώντας κι εμάς να ακολουθήσουμε το παράδειγμά του.

Αυτά τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ας γίνουμε μία ομορφότερη εκδοχή του εαυτού μας. Εκείνου, που διαμόρφωσαν οι συγκυρίες και τα γεγονότα  του περασμένου διαστήματος. Οφείλουμε στον εαυτό μας να βρίσκουμε τη δύναμη να συγχωρούμε, να αγαπάμε και να ονειρευόμαστε. Να προσφέρουμε τη συμπόνια και τη βοήθεια μας σε όσους την έχουν ανάγκη, μιας και στη ζωή όλα ανατρέπονται κι ο καθένας μας ανά πάσα στιγμή αποτελεί εν δυνάμει ‘αλλιώτικο είναι’. Να μοιραζόμαστε την ευτυχία, που βρίσκεται στα μικρά, καθημερινά πράγματα, κοντά σε αυτούς, που αγαπάμε, και να διεκδικούμε ότι μας αφήνει ανεκπλήρωτους.

Κι ενώ οι στιγμές τρέχουν αδιάκοπα μπροστά, να υπάρχει η ελπίδα να διεκδικούμε το χαμένο χρόνο και να σκορπίζουμε αυθόρμητα, αληθινά χαμόγελα. Αυτό θα πει Δεκέμβρης! Η ευκαιρία για αλλαγή λίγο πριν το τέλος…

Δέσποινα Κρικέλη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ