Εν αναμονή..του ηλίου!

Τι χειμώνας είναι και ο φετινός. Γκρίζοι ουρανοί, μια λευκή κουβέρτα, κύματα σκεπάζουν τη θάλασσα και η πόλη άδεια από κόσμο και επιλογές. Τι χειμώνας κι ο φετινός. Κρύος, μελαγχολικός και ατελείωτος. Όπως κάθε χειμώνας. Όπως κάθε χρόνο. Μα ακόμη εντύπωση μου κάνουν οι εποχές.

Ακόμη δε συνήθισα, που τόσο πολύ επιβάλλονται στις διαθέσεις και στα θέλω μου το πρωί που ανοίγω τα μάτια. Που τόσο πολύ ελέγχουν τις σκέψεις και τις απόψεις μου για τα πάντα. Σαν μπαίνει ο χειμώνας που λες, αρχίζουμε όλοι να γινόμαστε πιο διστακτικοί και φοβισμένοι, λιγότερο αισιόδοξοι, περισσότερο σοβαροί και δήθεν υπεύθυνοι. Και περιμένουμε..

Με την ελπίδα μιας άνοιξης με χρώματα και ήλιο. Γιατί ξέρεις, είναι σαν την υποδοχή, πριν μπεις στο κύριο κομμάτι των μαγαζιών με τον κόσμο και τη μουσική. Η άνοιξη είναι η υποδοχή του καλοκαιριού. Σε προετοιμάζει για την εποχή που μια ζωή θα σου δημιουργεί θύμησες, χρωματιστές αναμνήσεις και γαλαζοπράσινες εικόνες. -Μα για να μην ξεφεύγουμε, γιατί ξέρω ότι ήδη έχεις αρχίσει να φαντάζεσαι με γλαφυρά στιγμιότυπα το φετινό σου καλοκαίρι-, ας επιστρέψω στο χειμώνα που διανύουμε τώρα.

Το χειμώνα του 2018, που πότε μπήκε κι αυτό ούτε που κατάλαβα. Πότε πέρασε άλλος ένας χρόνος, πότε τελείωσε ένα ακόμη φθινόπωρο και διανύουμε κιόλας ήδη τα μισά του χειμώνα. Ο χρόνος…πόσο γρήγορα κυλάει ε; Πόσο πολύ συμβάλλει στις εκάστοτε επιλογές σου! Εν αναμονή λοιπόν…του ηλίου. Που μαζί του θα φέρει όλα εκείνα που καρτεράς και ποθείς. January is the Monday of the months. Εν αναμονή..

~Νίκη Λούσια 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ