Λίγο πριν κλείσει ο κύκλος, από την Γεωργία Καγιάννη

Ήθελα  να γράψω αυτό το άρθρο την επόμενη εβδομάδα αλλά δεν θα μπορώ. Πώς να μπορέσω; Θα ήταν δύσκολο για τον καθένα. Ποιος μπορεί να γράψει για το τέλος της πιο όμορφης περιόδου της ζωής του; Ποιος μπορεί να γράψει για τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια του; Κανείς! Γι΄ αυτό το γράφω τώρα.

Όλοι μαζεύουμε τις βαλίτσες μας, γεμίζουμε κούτες με βιβλία τετράδια και αναμνήσεις. Ξενύχτια που κάναμε, ξενύχτια που δεν κάναμε, όλα περνάνε από το μυαλό  μας. Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις ότι ήρθε το τέλος. Κι όσο κι αν αυτό το τέλος σηματοδοτεί μία νέα αρχή, είναι δύσκολο να χαρείς με όλη σου την καρδιά. Γιατί για να κάνεις αυτή τη νέα αρχή πρέπει να αφήσεις πίσω σου τα πιο όμορφα σου χρόνια.

Μία ζωή σου λένε πως τα φοιτητικά χρόνια είναι τα ομορφότερα που θα ζήσεις  και πως θα τα σκέφτεσαι για πάντα. Κάθε φορά που το ακούς σκέφτεσαι πόσο κλισέ είναι, μέχρι να το ζήσεις στο πετσί σου. Τότε καταλαβαίνεις τι εννοούσαν, τότε νιώθεις αυτήν ακριβώς τη φράση. Και κάπου εκεί ανάμεσα στα βιβλία που μαζεύεις και στις αναμνήσεις που στοιβάζεις, λίγα δάκρυα φεύγουν. Λογικό δεν είναι; Οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σου είναι τόσο μπλεγμένες που ενώ κάνεις όνειρα για το καινούργιο μέλλον σου, μέσα σου νιώθεις θλίψη.

Σε περίπτωση που οι φίλοι σου είναι όλοι από διαφορετικές πόλεις, ή σκοπεύουν να μετακομίσουν σε διαφορετικές πόλεις για να αναζητήσουν το μέλλον τους, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Βλέπεις, τότε συνειδητοποιείς ότι όταν δε θα είσαι καλά ή όταν θα είσαι πάρα πολύ καλά, όταν θα νιώθεις την ανάγκη να τα πεις με έναν φίλο ή απλά να αράξεις σε ένα μπαλκόνι, οι πρώτοι φίλοι που θα έρθουν στο μυαλό σου θα είναι μακριά. Και όσο και αν είναι δίπλα σου με τη σκέψη και, όσο και αν μιλήσετε στο τηλέφωνο δε θα είναι το ίδιο.

Από την άλλη, σκέφτεσαι το νέο κεφάλαιο που ανοίγεται μπροστά σου, ζυγιάζεις τις ελευθερίες που χάνεις και τις ελευθερίες που κερδίζεις, αναλογίζεσαι το νέο κόσμο που ανοίγεται μπροστά σου και κάπου εκεί βλέπεις μία χαραμάδα φωτός. Βλέπεις τον εαυτό σου γεμάτο όνειρα και ελπίδες να σε χαιρετά. Βλέπεις τους καινούργιους εαυτούς των φίλων σου και όλα όσα θα μπορείτε να κάνετε. Ξέρεις ότι δεν είναι ανάγκη να χαθείτε και ότι θα το παλέψετε. Θα κάνεις νέους φίλους, θα κάνουν νέους φίλους και εκείνοι και με κάθε ευκαιρία θα βρίσκεστε. Αυτό που έχετε δε θα χαθεί, απλώς θα αλλάξει η βάση και μαζί του θα αλλάξετε και εσείς.

Λίγο πριν ο διαβήτης σηκωθεί από το χαρτί και έχει γράψει έναν ολόκληρο κύκλο, σκέψου όλα όσα έκανες, σκέψου τα γέλια, τα κλάματα, τους έρωτες, τις χαρές, τις αποτυχίες, τις επιτυχίες και τα όνειρα που περικλείει αυτός ο κύκλος. Σκέψου την τελευταία αγκαλιά που κάνεις με τους  φίλους σου, στη φοιτητική σου πόλη. Αυτή η αγκαλιά αντιπροσωπεύει αυτόν τον κύκλο που έγραψε ο διαβήτης. Και κάθε φορά που νιώθετε την ανάγκη θα βρίσκεστε, θα κάνετε πάλι αυτήν την αγκαλιά και θα βλέπετε όλα όσα έκλεισε ο κύκλος μέσα του και θα προσθέτετε και καινούρια. Τα φοιτητικά σου χρόνια τελείωσαν, η ζωή σου όμως όχι. Τώρα αρχίζει το αληθινό πάρτι. 

~Γεωργία Καγιάννη 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ