Πληθωρικός στο λόγο του όσο και στην πορεία της ζωής του. Ο Γιώργος Γουμενόπουλος για πρώτη φορά μας ανοίγει την καρδιά του και μας μιλάει για όλα όσα έζησε στο χώρο του αθλητισμού, άλλοτε με γλυκές γεύσεις και άλλοτε με πικρία…
Πόσα χρόνια ασχολείστε με τον αθλητισμό και τι έχετε αποκομίσει;
Στον αθλητισμό είμαι ενεργός από τα εννιά μου χρόνια συνεχώς έως και σήμερα και φυσικά είναι τρόπος ζωής για εμένα, αλλά το σπούδασα κιόλας στην γυμναστική Ακαδημία Βελιγραδίου, μια χώρα προηγμένη στον αθλητισμό. Και φυσικά αυτό πέρασε και στα δικά μου παιδιά. Ο μεγάλος μου γιος ήταν ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής σε ομάδες του νομού μας και ο μικρός μου γιος είναι ενεργός καλαθοσφαιριστής και προπονητής σε ακαδημίες, καθώς τελειώνει φέτος το ΤΕΦΑ. Ξεκίνησα το μπάσκετ τη δεκαετία του ‘70 στον ΓΣΛ όπου έπαιξα σε όλα τα τμήματα του συλλόγου (παιδικό, εφηβικό, αντρικό) για 7 χρόνια. Ακολούθησαν οι σπουδές μου στο εξωτερικό όπου έπαιξα σε ομάδα του Βελιγραδίου και με την επιστροφή μου στην Ελλάδα συνέχισα σε τοπικές ομάδες της Λάρισας και του Βόλου. Τα τελευταία 12 χρόνια ασχολήθηκα ως προπονητής στις ομάδες Α.Ο. Σουφλαρίων, Ολύμπια Λάρισας, Αστέρα Λάρισα και Αετού Διλόφου στις εφηβικές και αντρικές τους ομάδες. Μετά, διοικητικά στον Σπάρτακο σαν τεχνικός διευθυντής και επιστροφή στην αγαπημένη μου ομάδα ΓΣΛ όπου ήμουν αντιπρόεδρος και τεχνικός διευθυντής στην Α2 τεχνική κατηγορία. Είμαι επίσης για δύο συνεχιζόμενες θητείες Γ.Γ. του ΣΒΕΚ Λάρισας (σύλλογος βετεράνων καλαθοσφαιριστών) όπου με εξέλεξαν και με τίμησαν με την ψήφο τους οι παλιοί μου συναθλητές. Η ενασχόλησή μου τόσα χρόνια με τον αθλητισμό μου έδωσε φιλίες δυνατές και σταθερές στο χρόνο και φυσικά πιστεύω με έκανε πιο ολοκληρωμένο σαν άνθρωπο και γι’ αυτό και ώθησα και τα παιδιά μου σ’ αυτό το δρόμο και, θα προέτρεπα και όλους τους γονείς να πάνε τα παιδιά τους στον αθλητισμό, σε οποιοδήποτε άθλημα.
Ασχολείστε πολλά χρόνια με παιδιά; Πρέπει να έχουν πρότυπα τα παιδιά;
Ναι, ασχολούμαι πολλά χρόνια με παιδιά, γενικά όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά είναι και το επάγγελμά μου σαν εκπαιδευτικός που είμαι, στη δημόσια εκπαίδευση. Φυσικά και πρέπει να έχουν πρότυπα τα παιδιά, αλλά υγιή πρότυπα. Και τι εννοώ μ’ αυτό; Συνήθως θαυμάζουν κάποιους μεγάλους και διάσημους αθλητές για τις επιτυχίες τους ή για τα χρήματα που κερδίζουν. Αυτό βέβαια είναι λάθος, γιατί δε βλέπουν τις θυσίες και τι δουλειά έχουν κάνει μέχρι να φτάσουν σ’ αυτό το επίπεδο. Αυτό που θα πρέπει να περνάμε στα παιδιά, και οι προπονητές και οι γονείς, είναι η αγάπη για τον αθλητισμό και όχι για τον πρωταθλητισμό. Θα πρέπει να μάθουν τους κανόνες του παιχνιδιού και να γίνουν καλοί φίλαθλοι.
Ποια είναι η κατάσταση του μπάσκετ της Λάρισας παλιά και σήμερα;
Αυτή η πόλη είναι γεμάτη στιγμές σε όλα τα αθλήματα. Η ποδοσφαιρική ΑΕΛ με το πρωτάθλημα Ελλάδος και το κύπελλο που έφερε στην πόλη. Στο βόλεϊ η μεγάλη ΕΑΛ της δεκαετίας του’ 80 και, φυσικά μιας και μιλάμε για μπάσκετ ο ΓΣΛ με τη μεγάλη του ομάδα το ‘70-80 που γέμιζε ασφυκτικά το κλειστό του Αλκαζάρ, την εποχή εκείνη του αγνού αθλητισμού με παιδιά από την πόλη μας και μόνο. Υπήρχαν και οι ομάδες της ΕΑΛ και της Ολύμπια, επίσης σε μεγάλες κατηγορίες και, αυτό ήταν όλο το μπάσκετ της πόλης μας τότε που μας έκανε περήφανους. Από το 1987 όμως και μετά τη μεγάλη επιτυχία της Εθνικής μας ομάδας, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά. Δημιουργούνται περισσότερα σωματεία, καλό από τη μία, γιατί ασχολούνται πιο πολλά παιδιά με το μπάσκετ, κακό από άλλες απόψεις που θα πούμε παρακάτω. Οι ομάδες γίνονται πλέον επαγγελματικές και σαν πόλη είχαμε την τιμή τρεις ομάδες, ο ΓΣΛ, η Ολύμπια και η ΑΕΛ, να μας εκπροσωπήσουν στα σαλόνια του ελληνικού μπάσκετ. Αλλά από εδώ και πέρα αρχίζουν τα προβλήματα. Τα χρήματα για να διατηρηθείς σε τόσο υψηλό επίπεδο πλέον είναι πολλά και η πόλη δεν το άντεξε αυτό, ώστε να έχει διάρκεια και φυσικά δε στηρίχτηκε. Έχοντας μια αναλαμπή τα δύο προηγούμενα χρόνια ο ΓΣΛ και η ΑΕΛ δοκίμασαν την τύχη τους στην Α2 Εθνική κατηγορία με καταστροφικά όπως φαίνεται σήμερα αποτελέσματα. Η κατάσταση σήμερα είναι ο ΓΣΛ και η Ολύμπια να μην υπάρχουν σαν ομάδες και η ΑΕΛ να είναι στο τοπικό πρωτάθλημα. Φυσικά ξεπήδησαν άλλες ομάδες του νομού, όπως ο Ερμής Αγιάς και τα Φάρσαλα, αλλά το γεγονός ότι στο μπάσκετ η πόλη της Λάρισας δεν εκπροσωπείται πια σε Εθνικές κατηγορίες είναι λυπηρό. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι τα ταλέντα της πόλης μας να αναζητούν αλλού την τύχη τους, φεύγοντας από τη Λάρισα και το άθλημα να μην έχει πια πρότυπα. Σε όλη αυτήν την κατάσταση του μαρασμού του Λαρισινού μπάσκετ συντελεί βέβαια και ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός Ακαδημιών και μικρών ομάδων που υπάρχουν πια στην πόλη. Το λέω αυτό, γιατί και να υπάρχουν ταλέντα στην πόλη, δεν έχουν την ευκαιρία να αναδειχτούν, γιατί είναι διάσπαρτα σε πολλές ομάδες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ανταγωνισμός και έτσι μόλις φτάνουν στην ηλικία των 16-17 ετών, είτε να εγκαταλείπουν, είτε να φεύγουν εκτός πόλης να παίξουν.
Υπάρχει μέλλον στην πόλη του αθλητισμού για μια δυνατή ομάδα μπάσκετ;
Αυτή τη στιγμή δε θεωρώ ότι υπάρχει, για πολλούς λόγους. Καταρχήν, δεν υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν την οικονομική δυνατότητα και θέληση να στηρίξουν κάτι τέτοιο. Είδαμε πέρυσι το ΦΑΡΟ που ήρθε από την Αθήνα να βαφτίζεται ΓΣΛ και να μην μπορεί να σταθεί ούτε ένα χρόνο στη Λάρισα. Η ενασχόλησή μου μου έδειξε ότι εδώ στη Λάρισα είμαστε μόνο για κουβέντες καφενείου και όταν τους θέτεις μπροστά το πρόβλημα, άλλος φεύγει δεξιά και άλλος αριστερά. Αυτό φυσικά δίνει έδαφος σε διάφορους τυχοδιώκτες ντόπιους και μη, να εμφανίζονται σαν σωτήρες με μικρή ευτυχίας χρονική διάρκεια. Για να φτιάξεις μια ισχυρή ομάδα μπάσκετ σε μια επαρχιακή πόλη θέλει ανθρώπους με όραμα, με στόχους μακρινούς και διάρκεια, δε γίνεται αυτό σε ένα αλλά ούτε σε δύο χρόνια. Δυστυχώς, δεν υπάρχει στη Λάρισα τέτοια ομάδα ανθρώπων σοβαρών και οικονομικά δυνατών να κάνει κάτι τέτοιο.
Έχετε κατηγορηθεί για την ενασχόλησή σας με το ΓΣΛ. Υπάρχει πικρία; Απογοήτευση;
Βασικά θα έλεγα πως έχω κατηγορηθεί από ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν κοντά στην ομάδα, αλλά στο καφενείο, οπότε αυτό δε με αγγίζει. Όσοι δούλευαν μαζί μου δε μου άφησαν ούτε πικρίες, ούτε παράπονο. Η δική μου ενασχόληση με τον ΓΣΛ ήταν καθαρά από διάθεση για προσφορά και τίποτα άλλο. Αλλά ας πάρουμε κάποια πράγματα από την αρχή για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους και να βγει επιτέλους η αλήθεια όπως εγώ την έζησα προς τα έξω. Το όλο σχέδιο ξεκίνησε εντελώς ρομαντικά από τον φίλο και συνεργάτη μου για χρόνια στους πάγκους, τον Σάκη Μπουλιάκη. Όταν, ο Γιάννης Κατέρης, που ήταν ο πρόεδρος τότε του ΓΣΛ εξεδήλωσε την επιθυμία να μη συνεχίσει στην ομάδα, είπαμε να δούμε την προοπτική να αναλάβουμε εμείς τις τύχες της ομάδας που εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν στην Β’ Εθνική χωρίς κανένα παίκτη στο δυναμικό της. Ήταν απλά ένα όνομα δηλαδή και ένα ΑΦΜ, τίποτα άλλο. Η σκέψη μας ήταν να μαζέψουμε τους υγιείς φίλους του ΓΣΛ και να φτιάξουμε μια ομάδα που θα τρέξει το σύλλογο στη Β’ Εθνική. Φυσικά όπου και να χτυπήσαμε πόρτες αυτές δεν άνοιξαν ποτέ, άρα για ποιους φίλους της ομάδας μιλάμε; Στην πορεία έρχεται μαζί μας ο Κώστας Δασταυρίδης, ένας άνθρωπος με όραμα και βασικός χρηματοδότης αυτής της προσπάθειας και, παράλληλα έρχεται η πρόσκληση- πρόκληση να παίξει η ομάδα στην Α2 Εθνική κατηγορία. Παρόλο που δεν είχαμε κάνει κανένα σχεδιασμό, γι’ αυτό αποφασίσαμε ότι αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη και τότε και έτσι με τη σημαντική βοήθεια του Πάνου Τέλιου, η ομάδα δήλωσε συμμετοχή στην Α2. Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε βοήθεια και από άλλους φίλους της ομάδας αλλά μάταια, οπότε με τα οικονομικά που είχαμε μπόρεσε η ομάδα κυρίως με Λαρισαίους παίκτες να παίξει στην Α2. Εδώ, θέλω να ευχαριστήσω πραγματικά όλα τα παιδιά που έδωσαν και την ψυχή τους για την ομάδα αυτή με τα πολλά προβλήματα που είχε. Κατηγορήθηκα λοιπόν, γιατί; Γιατί μπήκα μπροστά και έβαλα το όνομά μου, το χρόνο μου αφιλοκερδώς για την αγαπημένη μου ομάδα; Αυτοί που με κατηγόρησαν που ήταν; Στο καφενείο; Γιατί ούτε στο γήπεδο δεν έρχονταν, παίζαμε εντός έδρας με 20-30 θεατές. Αυτό γιατί; Ήταν μικρή η κατηγορία της Α2; Ούτε καν να κόψουν ένα εισιτήριο; Αυτό με απογοήτευσε τελείως και ορκίστηκα ότι ποτέ ξανά στη ζωή μου δε θα ασχοληθώ με το μπάσκετ. Μόνο σαν φίλαθλος, να βλέπω όποτε θέλω, ό,τι θέλω. Ήταν μεγάλη απογοήτευση να μη συμμετέχει κανείς, ούτε παλιοί αθλητές πλην 1-2, ούτε παράγοντες, ούτε επιχειρηματίες της πόλης, κανείς. Ό, τι κάναμε το κάναμε μόνοι μας χωρίς καμία βοήθεια από κανέναν. Αλλά πιο μεγάλη πικρία ήταν όταν ήρθε ο Φάρος στη Λάρισα να παίξει στην Α1, ξαφνικά εμφανίστηκαν όλοι να βγούνε φωτογραφίες και να κάτσουν στα επίσημα. Αυτοί είμαστε τελικά σαν πόλη, μόνο του φαίνεσθαι και της μόστρας και ουσία καμία. Δε με νοιάζει λοιπόν αν με κατηγόρησαν, γιατί δεν ήταν άνθρωποι που ήταν κοντά στην ομάδα, οπότε για εμένα δεν έχει καμία αξία η άποψή τους αν τη λένε στο καφενείο. Για όλα αυτά λοιπόν, πιστεύω πως πολύ δύσκολα η πόλη μας θα έχει μια ομάδα μπάσκετ στη μεγάλη κατηγορία. Μακάρι να με διαψεύσουν. Θα είμαι ο πρώτος που θα το χειροκροτήσω.
Το μέλλον του μπάσκετ είναι στις Ακαδημίες;
Ναι φυσικά, αλλά σε ποιες Ακαδημίες; Σ΄αυτές που έχουν επαγγελματίες προπονητές, έχουν οργάνωση, έχουν όραμα και βασικά έχουν και μια αντρική ομάδα σε Εθνική κατηγορία ώστε τα παιδιά που ξεκινάνε να έχουν ένα στόχο να παίξουν εκεί. Οι Ακαδημίες έχουν σαν στόχο να δημιουργήσουν αθλητές που θα στελεχώσουν αντρικές ομάδες σοβαρές. Αυτό δε γίνεται αυτή τη στιγμή στη Λάρισα, κυρίως λόγω της ύπαρξης πολλών Ακαδημιών.
Η συνέντευξη πραγματοποοιήθηκε στο Iceroll, Λάρισας. Ευχαριστούμε.
Συνέντευξη: Βιβή Κάραλη
