Mια εικόνα είναι μόνο μια απάτη!

Κλασικό βράδυ Σαββάτου. Η ψυχή, ένα ερείπιο. Ζωγραφίζεις ένα καλοφτιαγμένο ψεύτικο χαμόγελο, μαζεύεις το τελευταίο σου δάκρυ και ετοιμάζεσαι να βγεις. Εκείνοι, οι τέσσερις τοίχοι, είναι σαν φυλακές, κάθε «αν»  και ένα σενάριο, κάθε σκέψη και ένας κόμπος στο λαιμό. Και κάπου εκεί, εμφανίζονται εκείνοι οι επιστήθιοι φίλοι, τα δεύτερα αδέρφια μας, που μας τραβάνε απ’ αυτόν το βούρκο. Και λοιπόν;

Σκηνή δεύτερη. Δυνατή μουσική, ο κόσμος πολύς, τα βλέμματα τρέχουν δεξιά και αριστερά, σκεπτόμενη το πολυφημισμένο τραγούδι «Ο έρωτας με έρωτα περνάει». Κι όμως δεν περνάει. Και ας περνάνε πολλοί έρωτες απ’ αυτήν την αραχνιασμένη ζωή πλέον. Γιατί, χωρίς εσένα είναι άδεια. Η καθημερινότητα μουντή, σχεδόν μηχανικές οι κινήσεις. Και ας περάσει ο καιρός και ας προσπερνάνε έρωτες και έρωτες, το κενό δε μεστώνει.

Και οι μέρες πέρασαν και οι μήνες και τα χρόνια πέρασαν και κάπου εκεί οι φίλοι υποθέτουν, ότι είσαι καλά .Έτσι λέω σε όλους.»Είμαι καλά «,»είμαι ερωτευμένη»,»είμαι χαρούμενη». Και ας αναβιώνουν εκείνες οι λίγες στιγμές μας μέσα από ξαφνικές μικρό συζητήσεις με φίλους που τάχα ήρθαν τυχαία και τάχα δεν πονάνε καθόλου. Και βασικά, δεν πονάνε. Πόσο να πονέσει μια ψυχή πια; Συνήθισε στην απουσία σου που μεταξύ μας, ποτέ δεν ήταν παρουσία. Και ας έχτιζα ολόκληρα παραμύθια και κάστρα με εσένα μέσα.

Ποτέ δεν το έμαθες, αλλά κάθε βράδυ ακόμα και τώρα, σε φαντάζομαι να γεμίζεις τις μέρες και τις νύχτες μου, να μου λες ότι μ’ αγαπάς. Να πίνεις μ’ εμένα,να πίνεις για εμένα, να χαϊδεύω το χαμόγελό σου, να ξενυχτάμε μαζί και, κάπου εκεί να μας παίρνει αγκαλιά ο ύπνος. Και όμως, ίσως αυτό το σενάριο να υπάρχει στην δική σου τη ζωή, αλλά δεν είμαι εγώ η πρωταγωνίστρια της καρδιάς σου. Και κάπου εκεί καταλήγει ένα τελευταίο δάκρυ να κυλά στο μαξιλάρι και μετά να μη θυμάμαι τίποτα. Πόσες φορές θα ζήσω αυτήν τη σκηνή; Πόσες φορές θα σ’ αναζητήσω στα τσιγάρα, στα ποτά και στα ξενύχτια και σε ανθρωπάκια που και καλά τα λέμε «έρωτες»; Πόσες μέρες θα ξημερώσουν μ’ εμάς σε χωριστά κρεβάτια; Και όμως δεν παραιτούμαι από σένα, γιατί μες τη δική σου φυλακή αρχίζει να μου αρέσει και ας λιγοστεύει ο αέρας..!

Δήμητρα Καζάνη

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ