Το κοριτσάκι σας..!

Χίλιες φορές γραμμένο και χιλιοτραγουδισμένο, το εγκώμιο για τη μάνα και τον πατέρα, μα πάντα τους αξίζει κι άλλο ένα. Ήμουν, είμαι και θα είμαι από τους τυχερούς, ξέρεις. Από εκείνους για τους οποίους η λέξη «γονιός», είναι μια έννοια ιερή. Γιατί, για εμένα οι γονείς μου είναι οι θεοί μου, τα αδέλφια μου, οι κολλητοί μου, η ζωή μου. Μια ζωή που μου την έδωσαν εκείνοι ανιδιοτελώς, σα δώρο, χωρίς κάρτα αλλαγής.

Είμαι από εκείνους, βλέπεις, που­­ τα παιδικά τους χρόνια ήταν ροζ και γαλάζια, τα εφηβικά τους πορφυρά και τα μετέπειτα πορτοκαλί, σα γλυκά ηλιοβασιλέματα. Γιατί, οι αναμνήσεις μου είναι χρωματιστές σα πίνακες του Βαν Γκογκ και γεμάτες, πολύχρωμες εικόνες, σα ποιήματα της Αλκυόνης. Είναι δικοί μου, ξέρεις, και είμαι δική τους.

Ήταν οι πρώτες μου λέξεις, η ‘μαμά’ και ο ‘μπαμπάς’ και, οι παντοτινοί μου συνοδοιπόροι στο ταξίδι της ζωής. Και πες μου εσύ: Σου αρκεί η λέξη ‘αγάπη’, για να εκφράσεις την αστείρευτη λατρεία γι’αυτά τα δύο πρόσωπα; Εμένα δε μου αρκεί. Μου φαίνεται μέτρια και λίγη, μπροστά στον κυκεώνα των αναμνήσεων και των συναισθημάτων. Χωρίς την ύπαρξη εκείνων, θα μπορώ δικαιωματικά να δηλώσω μόνη. Και τη φοβάμαι αυτή τη χαοτική μοναξιά. Πάντα τη φοβόμουν. Δεν υπάρχει ανάλογο και πιο αληθινό συναίσθημα που κρύβουν οι φράσεις «Ξέρω πως δεν είσαι καλά, μα θα προσπαθήσω να σε κάνω εγώ.» της μάνας και «Ό,τι θέλει το κοριτσάκι μου.» του πατέρα. Γιατί, ξέρω πως για εκείνους θα είμαι πάντα κοριτσάκι, και ας έχω πατήσει πλέον τα 20.

Μεγάλωσα χωρίς να κόψω ποτέ τον ομφάλιο λώρο και χαίρομαι γι’αυτό. Μεγάλωσα, μαθαίνοντας πως για να αποκτήσω αυτά που θέλω, οφείλω να προσπαθήσω με όλο μου το κουράγιο. Μεγάλωσα με γέλια, κυνηγητό μέσα στο σπίτι, δυνατή μουσική και αξέχαστες μυρωδιές σπιτικών φαγητών. Και δεν ανέχομαι πια να ακούω πως «στη ζωή δεν είναι όλα ρόδινα», γιατί έμαθα πως με αγάπη, διάλογο, υπομονή και αγκαλιές, μπορούν πράγματι να γίνουν όλα ρόδινα για ένα παιδί, έναν έφηβο, έναν ενήλικα, ακόμη και για ένα σκύλο. Γιατί, και οι σκύλοι, γονείς χρειάζονται και όχι ιδιοκτήτες. Ας καταλήξω, λοιπόν, γιατί παρασύρθηκα και μακρηγορώ. Όχι πως αρκούν αυτά, μα το τηλέφωνο χτυπάει, βλέπεις, και είναι η μαμά μου.

-«Έλα μαμά μου.»

-«Έλα κοριτσάκι της μαμάς.»

Πάντα και μόνο δική σας,

Νίκη Λούσια

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ