Βαγγέλης Παπαδόπουλος: Το σύστημα ανέκαθεν δεν θέλει επαναστάτες…!

Πρόκειται για μία ξεχωριστή μορφή στο χώρο της δημοσιογραφίας. Έναν άνθρωπο, που ξεφεύγοντας από τα ασφυκτικά καλούπια του χωροχρόνου κι έχοντας ως τελικό προορισμό την έννοια ενός συνεχούς σήμερα..

..ταξιδεύει στα μονοπάτια της δικής του ζωντανής πραγματικότητας, αναπόσπαστα από αυτά της επαγγελματικής του πορείας. Ο κ. Βαγγέλης Παπαδόπουλος μας παρουσιάζεται μέσα από μία μοναδική συνέντευξη, για την οποία κάθε λόγος περιττεύει.

 

Με αφορμή τα 50 χρόνια δημοσιογραφίας θα ήθελα να μας ταξιδέψετε στα όμορφα μονοπάτια αυτής της δουλειάς αλλά και στις κακοτοπιές που μπορεί να συναντήσει ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος..

Συμπληρώνοντας, τυπικώς, πενήντα χρόνια στο επάγγελμα -γιατί ουσιαστικά είναι περισσότερα- το μόνο που μου μένει είναι να συνεχίζω να ζω!!  Όταν μου λες να αναπολήσω το πρώτο ξεκίνημα, αυτό σημαίνει θάνατο! Κι  εγώ βλέπω μόνον μπροστά και προγραμματίζομαι για τα επόμενα χρόνια που έρχονται. Δεν βλέπω, λοιπόν, πίσω, δεν ανατρέχω στο παρελθόν, γιατί μου αρέσει η ζωή και κυρίως γιατί έχω μηδενίσει το κοντέρ, σαν τα παλιά αυτοκίνητα! Παρελθόν, παρόν και μέλλον, για μένα είναι ενιαία, είναι παρών χρόνος και επομένως, ούτε αναπολώ, ούτε ανατρέχω, γιατί όλη μου η ζωή είναι μια ζωντανή πραγματικότητα! Έτσι μπορώ να σου πω ό,τι θέλεις, σαν να έγινε σήμερα! Είναι ένα όμορφο συναρπαστικό ταξίδι που δεν έχει Ιθάκη, ένα ταξίδι που ενώ είναι επαγγελματικό, στην ουσία είναι αναπόσπαστο με τη ζωή, δηλαδή είναι ένα και το αυτό. Και επειδή καταγράφει την πραγματικότητα και την επικαιρότητα, εξαφανίζει το χρόνο σε τέτοιο σημείο που ξεχνάς και ηλικία και τόπο και χρόνο και κυρίως την ώρα που θα φύγεις για το μεγάλο ταξίδι μόνος, όπως ήρθες στον κόσμο, χωρίς αποσκευές!!! Κακοτοπιές υπήρχαν και υπάρχουν πολλές, όπως σε κάθε ταξίδι. Και επικίνδυνες στροφές, και βράχια, και τρικυμίες, και παγίδες και άγρια θηρία και προδοσίες και πισώπλατες μαχαιριές…Όμως ο καλός ο καπετάνιος στις τρικυμίες φαίνεται…

Δηλαδή δε φτάσατε στο λιμάνι;

Τις περισσότερες φορές ναι. Υπήρξαν όμως και ορισμένες φορές που η φουρτούνα μ’ έριξε στα βράχια…

Ποιο ήταν για σας το λιμάνι;

Η επίτευξη του στόχου. Η επιτυχία του ταξιδιού. Όμως για μένα δεν υπήρξε ποτέ η Ιθάκη. Το ταξίδι μου δεν τελειώνει ποτέ… Είναι συνεχές! Όπως το τραγούδι…Ένα τραγούδι χωρίς τέλος!

Δεν χρειαστήκατε όμως ποτέ κάποιο καταφύγιο, έναν όρμο για να προστατευτείτε ώστε να περάσει η φουρτούνα και να συνεχίσετε;

Για μένα καταφύγιο στη ζωή ήταν η αγκαλιά και το φατνίο μιας γυναίκας. Το πιο ασφαλές λιμάνι… Και στα εύκολα και χαρούμενα και στα δύσκολα και στενάχωρα…

    

Είστε επαναστάτης;

Ναι. Μονίμως.. Και γι’ αυτό ο αγώνας μου είναι σκληρός.  Αδυσώπητος. Το σύστημα, ανέκαθεν δεν θέλει επαναστάτες…

Τι σας φοβίζει;

Τίποτε! Δεν είμαι γενναίος! Αντίθετα… Όμως, η πίστη μου είναι η ασπίδα προστασίας. Γι’ αυτό και διασώθηκα πολλές φορές από του χάρου τα δόντια…

Ποιοι  είναι οι σημερινοί σας στόχοι;

Πρώτα-πρώτα να χαίρομαι τη ζωή. Το σαρκίο μου. Να βλέπω τους φίλους μου και να ταξιδεύω. Και μέσα στην Ελλάδα και έξω. Να κλείνω λογαριασμούς. Να ζητάω συγγνώμη από όσους αθέλητα πίκρανα. Να βάζω στη θέση τους όσους με αδίκησαν. Να αποκαθιστώ τα πράγματα, όπως λένε συνήθως… Να κυκλοφορήσω τα νέα μου βιβλία…

Δηλαδή;

Όταν άσκησα δημοσιογραφική κριτική σε κάποιον μητροπολίτη, με οδήγησε στο δικαστήριο όπου πρωτοδίκως μου επιβλήθηκε ποινή  φυλάκισης 23 μηνών!!! Η δίκη ήταν παρωδία. Γι’ αυτό και στο εφετείο αθωώθηκα. Δεν ξέχασα από τότε τον πρόεδρο του Πρωτοδικείου που διηύθυνε τη δίκη. Πέρασαν τα χρόνια και ο τότε πρωτοδίκης έγινε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου! Ε, πήγα και τον βρήκα για να τον συγχαρώ!!! Ξέρετε τι συνέβη; Με θυμήθηκε ύστερα από περίπου τριάντα χρόνια!!! Και πριν προλάβω να τον συγχαρώ άρχισε να μου εξηγεί γιατί αναγκάστηκε να μου επιβάλλει τέτοια ποινή!! Του είπα λοιπόν, ότι η δίκη ήταν στημένη και ότι με αδίκησε, και έκλεισα το κεφάλαιο μαζί του, αφού άκουσα τις δικαιολογίες του…Έμεινε άναυδος!

Πήγατε πολλές φορές κατηγορούμενος;

Ναι. Είκοσι εξ..είκοσι εφτά φορές, αν δεν κάνω λάθος. Και έχω αντίστοιχες αθωωτικές αποφάσεις….Είναι τα παράσημά μου…

Πότε καθίσατε για πρώτη φορά στο σκαμνί;

Στα χρόνια της δικτατορίας, είχα δημοσιεύσει στο περιοδικό που έβγαζα τότε, ένα διήγημά μου, με ψευδώνυμο. Κάποιοι συνάδελφοι για λόγους αντιζηλίας έγραψαν πικρόχολα σχόλια και έδωσαν αφορμή στον Εισαγγελέα να με εγκαλέσει για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Ήταν η πρώτη μου εμφάνιση στα γράμματα και το διήγημα αναφέρονταν στην ερωτική σχέση μιας καθηγήτριας με τον μαθητή της. Ήταν όμως και η πρώτη μου φορά που κάθισα στο σκαμνί ως κατηγορούμενος. Ήρθε στο γραφείο μου η Ασφάλεια με τον Ανακριτή, έκαναν άνω κάτω τα χαρτιά μου για να βρουν το κείμενο (οι ανόητοι) και απαίτησαν να τους πω τον συγγραφέα! Όταν έφυγαν άπρακτοι, μετά από λίγες μέρες, η Επιθεώρηση Μέσης Εκπαίδευσης, μου ζήτησε εγγράφως να της αποκαλύψω το όνομα της καθηγήτριας γιατί -όπως σημείωνε στο έγγραφο – »συμφώνως με τα στοιχεία ημών δεν υπηρετεί στην Επιθεώρησίν μας καθηγήτρια ή οποία υπέπεσε εις παρόμοιον ατόπημα !» Τόση και τέτοια βλακεία… Βεβαίως στο δικαστήριο αθωώθηκα, αλλά ο Εισαγγελέας εφεσίβαλε την υπόθεση και ξανακάθισα στο σκαμνί για να αθωωθώ για δεύτερη φορά….

Μεταξύ μας τώρα…Ήταν πραγματική η ιστορία του διηγήματός σου;

Ναι. Είχα ερωτευτεί τότε, ως μαθητής, την καθηγήτρια των Γαλλικών μου στο γυμνάσιο…

Η ιστορία αυτή κάτι μου θυμίζει…

Ναι. Η δική μου περιπέτεια συνέβη το 1968 και είχε τις συνέπειες που σου περιέγραψα.. Αυτό που σου έρχεται στο μυαλό μάλλον είναι μια ανάλογη ιστορία που συνέβη ένα χρόνο μετά στη Γαλλία, το 1969, όταν μια καθηγήτρια  η Γκαμπριέλ Ρυσσιέ ερωτεύτηκε τον μαθητή της Κριστιάν Ροσσί, ένα ειδύλλιο που αναστάτωσε τότε τη Γαλλία κι έκανε τον Γάλλο Πρόεδρο Ζώρζ Πομπιντού να χαρακτηρίσει το γεγονός έγκλημα… Γιατί η καθηγήτρια συνελήφθη και φυλακίστηκε σε κελί με τις πόρνες, για να αυτοκτονήσει μετά από λίγες μέρες!!

Θα τα διαβάσουμε κάποτε αυτά;

Ασφαλώς. Φέτος που γιορτάζω το ιωβηλαίο μου, αν πάνε καλά τα πράγματα και θέλει ο Θεός…

Τι δουλειά έχει ο Θεός;

Όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ο Θεός ξεκαρδίζεται στα γέλια…Να, λοιπόν, γιατί το λέω… Αν θέλει ο Θεός τον Μάιο θα κυκλοφορήσει το θεατρικό μου έργο που αναφέρεται στη γενοκτονία των Ποντίων….Τον Ιούνιο  θα βγει το επόμενο, που είναι ένα ερωτικό μυθιστόρημα και αναφέρεται στον Μακεδονικό Αγώνα. Και γύρω στον Οκτώβριο θα κυκλοφορήσει η προσωπική μου ιστορία στη δημοσιογραφία, στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στα ταξίδια μου και στην πολιτική ζωή της χώρας τα τελευταία πενήντα χρόνια. Κάτι ανάλογο με το βιβλίο »4Ο χρόνια Ραδιόφωνο-Τηλεόραση » που αναφέρονταν στην καριέρα μου στα ΜΜΕ.

Είστε ιδρυτής εφημερίδων, περιοδικών, αρθρογράφος, ρεπόρτερ, παρουσιαστής, από τα πιο παλιά στελέχη της ΕΡΤ, βραβευτήκατε με το Α΄ Βραβείο καλύτερης ενημερωτικής εκπομπής, κλπ. Περιγράψτε μου την τότε εποχή με τη σημερινή…

Οι εποχές νομίζω είναι σχεδόν ίδιες πάντοτε. Αλλάζουν τα εξωτερικά γνωρίσματα. Πρωταγωνιστής είναι ο άνθρωπος. Παλιά είχαμε τα φιλμάκια των 16 χιλιοστών, περάσαμε στο βίντεο, σήμερα έχουμε τα κομπιούτερ και τη ψηφιακή τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα. Ό,τι έκανε παλιά η κάμερα, ο ηχολήπτης, το μαγνητόφωνο,το κασετόφωνο, σήμερα τα κάνει μόνο του το κινητό και το skype. Ούτε συνεργεία, ούτε κυκλώματα μέσω ΟΤΕ, ούτε ταλαιπωρίες  και απρόοπτα. Παλιά είχαμε τις τυπογραφικές κάσες, μετά περάσαμε στη λινοτυπική μηχανή, ύστερα ήρθε η φωτοσύνθεση, σήμερα έχουμε τα λάπτοπ και κάνουν την ίδια δουλειά! Αυτές είναι επαναστάσεις. Και τις έζησα όλες. Σήμερα ένα κινητό και ένα λάπτοπ κυβερνούν τον κόσμο… Μη γελιέσαι όμως, πίσω από όλα αυτά κρύβεται ο άνθρωπος. Ο δημοσιογράφος. Αν δεν είσαι δημοσιογράφος, όλα αυτά είναι άχρηστα…

Ποιος μπορεί να έφταιξε για τυχόν αποτυχίες σας;

Πρώτα πρώτα, εγώ. Από αβλεψίες ίσως, από τη μη ορθή εκτίμηση των καταστάσεων…Όμως συνέβαλαν και άλλοι παράγοντες. Η εξουσία. Το σύστημα. Οι ανταγωνισμοί. Οι κακοήθειες των συναδέλφων.. Η τύχη..

Πως μπλέξατε με την τοπική αυτοδιοίκηση;

Από τη μανία μου να βιώνω καταστάσεις. Επειδή αφιέρωσα τη ζωή μου στην παρουσίαση των προβλημάτων των δήμων και κοινοτήτων σε όλη την Ελλάδα δέχθηκα να υπηρετήσω το θεσμό και ως νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών. Ήταν η τελευταία τετραετία των νομαρχιών. Μετά καταργήθηκαν…Ήταν ωραία εμπειρία και είμαι υπερήφανος γιατί υπάρχει η υπογραφή μου σε όσα έργα έγιναν τότε. Κυρίως όμως νοιώθω ικανοποιημένος γιατί ψηφίστηκε πρότασή μου να καταστεί η Πνύκα παγκόσμιο κέντρο Δημοκρατίας. Για δυο χρόνια κάναμε σπουδαίες ετήσιες εκδηλώσεις. Μετά όμως, όπως συμβαίνει πάντοτε μαζί με το θεσμό της νομαρχίας καταργήθηκε και αυτό!!! Δεν είναι τρελό;

Και με την πολιτική;

Καλά.. Αυτό έγινε για πλάκα…Όμως είδα στην πράξη τι σημαίνει πολιτική. Μπορεί ως πολιτικός συντάκτης να ήμουν χρόνια κοντά στους πολιτικούς, αλλά αυτό που βίωσα για δυο χρόνια  με απογοήτευσε οικτρά. Πολιτική ίσον θάνατος! Γι’ αυτό και την έκανα γρήγορα…. Μη ξεχνάς ότι ο Απόστολος Παύλος λέει σοφά: Να τα δοκιμάζετε όλα και να κρατάτε το καλό!

Πως προέκυψε η βιογραφία του Τούρκου Πρωθυπουργού;

Εκ των πραγμάτων. Ήταν μια μεγάλη μου επιτυχία. Όταν έβγαλα το βιβλίο ο Ερντογάν ήταν ανάμεσα στον Πούτιν και τον Ομπάμα. Και το διεθνούς κύρους περιοδικό TIME τον είχε ανακηρύξει πρόσωπο της χρονιάς. Ζήτησα να τον συναντήσω, με δέχθηκε μέσα σε 20 μέρες, βρεθήκαμε την πρώτη φορά στο Αφιόν, μιλήσαμε και έτσι προέκυψε το βιβλίο που όχι μόνον υπήρξε προφητικό αλλά γράφτηκε κυρίως για εμάς και τους πολιτικούς μας…

Ποια χαρακτηριστικά θεωρείτε ότι πρέπει να διαθέτει ένας καλός δημοσιογράφος;

Να έχει μεράκι, να τηρεί τη δεοντολογία, να είναι συγκροτημένος, να μη φοβάται, να μην παρασύρεται και να αγωνίζεται για την ενημέρωση, την ελευθεροτυπία και την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου…Η ευθύνη του είναι τεράστια…

Έχετε βγάλει χρήματα όλα αυτά τα χρόνια;

Θα μπορούσα να βγάλω πάρα πολλά. Αν ήθελα όμως πολλά χρήματα θα διάλεγα άλλο επάγγελμα. Όσοι συνάδελφοι βγάζουν πάρα πολλά λεφτά από τη δημοσιογραφία, μάλλον άλλαξαν επάγγελμα… Δεν έχω όμως παράπονο. Έζησα μια πλούσια ζωή. Γύρισα όλο τον κόσμο. Έζησα την οικογένειά μου αξιοπρεπώς με όσες δυσκολίες συνάντησα στην πορεία….

Θα συμμετείχατε ξανά στην τηλεόραση;

Μα πως….Όταν υπάρχει πρόγραμμα που με εξυπηρετεί εμφανίζομαι και συμμετέχω…

Θεωρείτε πως οι νέοι ταλαντούχοι άνθρωποι χαραμίζονται στη σημερινή πραγματικότητα;

Ορισμένοι ναι…Ορισμένοι παλεύουν ως το τέλος και είναι κρίμα…Πρέπει να δώσουμε ξανά ελπίδα και ευκαιρίες…

Από τις προσωπικότητες που έχετε γνωρίσει ή και συνεργαστεί ποια ήταν η πιο καταλυτική στη ζωή σας;

Γνώρισα πολλές… Είμαι όμως σαν την μέλισσα. Παίρνω τη γύρη από όλα τα λουλούδια και φτιάχνω το μέλι…Θα αδικούσα αρκετές.. Στέκομαι όμως με θαυμασμό στη σοφία του Καραμανλή, στη φυσιογνωμία του Ανδρέα, στον χαρισματικό Χριστόδουλο, στον …δαιμονικό Μακάριο.. στον αείμνηστο Αύγουστο Θεολογίτη, στον Νίκο Μάρτη… Με σημάδεψε η γνωριμία μου με τον Παύλο Παλαιολόγο, τον Αλέκο Λιδωρίκη, με τον Γιάννη Πουρνάρα,τον Αντώνη Σαμαράκη,τον Ρένο Αποστολίδη, τον Σωκράτη Καραντινό,τον Λυκούργο Καλέργη,την Άννα Συνοδινού, τον Μάριο Βαϊάνο, και η συνεργασία  με τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, τον Θύμιο Παπαγεωργίου, τον Δημοσθένη Μαρκίδη,τον Κώστα Κύρκο, τον Σταύρο Απέργη, τον Γιάννη Πριμικίδη, τον Περικλή Μπακλαβά…. Θυμάμαι επίσης με πολλή αγάπη την Μαρία Αλιφέρη, και τους συναδέλφους και συνεργάτες μου στην ΕΡΤ και στις εφημερίδες που δούλεψα….

Είστε ειλικρινής, αληθινός και ντόμπρος άντρας…Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας που δεν γνωρίζουμε;

Όποιος με πλησιάζει και με εμπιστεύεται γνωρίζει τα πάντα για μένα….

Μοιραστείτε μαζί μας μια πολύ όμορφη και ιδιαίτερη στιγμή…

Ναι. Στον 10ο όροφο του Σέρατον στο Μπρίς Μπέϊν στην Αυστραλία, ανάμεσα στον ωκεανό και στον έναστρο ουρανό, να συζητώ από τα μεσάνυχτα ως το ξημέρωμα, χωρίς να γνωρίζω τη γλώσσα με μια πανέμορφη μιγάδα Γαλλιδοκινέζα…

Και η καθημερινότητά σας;

Όπως όλων τον ανθρώπων… Είμαι συνήθως πρωινός. Καφές, τσιγάρο, αγναντεύοντας την ανατολή και τη θάλασσα, όταν βρίσκομαι στην Πούντα Ζέζα. Στο Χαλάνδρι μιλώ με τα λουλούδια μου, τη λεμονιά μου, τη ροδιά και το λιόδεντρο.. Μετά δουλειά. Γράψιμο, εκπομπές και… ζωγραφική. Ετοιμάζω την έκθεσή μου..

Συνέντευξη: Βιβή Κάραλη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ