-Γιατί νιώθεις την ανάγκη να γράφεις;
– Με ρωτάς γιατί γράφω… Γιατί νιώθω την ανάγκη να γεμίζω χαρτιά και τετράδια με σκέψεις και ιδέες… Και η απάντηση; Δεν ξέρω, αλήθεια. Είναι κάτι σαν ανάγκη πλέον, ή μάλλον πάντα ήταν… Δεν μπορώ να σκεφτώ πότε ένιωσα την ανάγκη να γράψω για πρώτη φορά, αλλά θυμάμαι ότι η πρώτη φορά που είχα αυτήν την ανάγκη ανήκει στο πολύ μακρινό παρελθόν. Με το να τοποθετώ όλα όσα σκέφτομαι σε ένα χαρτί αδειάζω από μέσα μου, βλέπω τους φόβους μου παρατεταγμένους με μορφή λέξεων και παίρνω δύναμη για να τους αντιμετωπίσω.Μπορώ να δω με γενναιότητα τους φόβους και τα λάθη μου και να πάρω νέες και ίσως καλύτερες αποφάσεις. Ακόμα και τις δυσκολίες μου μπορώ να τις αφήσω πίσω μου ευκολότερα αν πρώτα γράψω γι’ αυτές.
Η πένα είναι η καλύτερη ψυχολόγος, θα έλεγα.
Δεν πιστεύω πως γράφω καλά, ούτε καν ικανοποιητικά, όμως ξέρω πως αρκετοί ταυτίζονται, γιατί όσο διαφορετικοί και αν είμαστε, πολλές φορές έχουμε κοινά -αν όχι ίδια- προβλήματα. Και όταν κάποιος διαβάζει ένα κείμενό μου και ταυτίζεται, αυτόματα νιώθει λιγότερο μόνος. Στις δύσκολες στιγμές το να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος είναι σα βάλσαμο. Νιώθεις πως μπορείς να βρεις μέσα σου τη δύναμη που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις το πρόβλημά σου. Νιώθεις δυνατός. Νιώθεις γενναίος! Κι αν ένα δικό μου κείμενο μπορεί να βοηθήσει έστω και μία ψυχή εκεί έξω εγώ έχω αρκετούς λόγους για να γράφω. Γιατί βοηθάω εμένα κι ακόμα ένα τουλάχιστον άτομο και αυτό είναι αρκετό. Με το να ψάχνω τη σωτηρία μου, βρίσκω και τη σωτηρία κάποιου άλλου. Κι ακόμη κι αν δεν μπορώ να βοηθήσω με τα ίδια τα κείμενά μου, τότε μπορώ να σε βοηθήσω με μία και μόνο συμβουλή. Ό,τι βασανίζει την ψυχή σου να το βγάζεις έξω από αυτή. Οι τρόποι είναι πολλοί…
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις για διέξοδό σου τη συγγραφή, τη μουσική, ακόμα και μια φιλική συντροφιά στην οποία θα μιλήσεις για όσα νιώθεις. Οι τρόποι είναι αμέτρητοι αρκεί να βρεις αυτόν που θα σε βοηθήσει. Πίστεψέ με, με το να εξωτερικεύσεις όσα νιώθεις, βλέπεις το πραγματικό μέγεθός τους και έχεις κάνει το πρώτο και σημαντικότερο βήμα, την αναγνώριση του προβλήματος. Η αναγνώριση του προβλήματος είναι η μισή του λύση! Κι έπειτα τι μένει; Να βρεις τρόπους να το αντιμετωπίσεις. Η αλήθεια είναι ότι όταν βγάλεις από μέσα σου όσα σε απασχολούν τα απομυθοποιείς και βλέπεις την πραγματική αξία τους. Έτσι καταλαβαίνεις ποιο πρόβλημα είναι σοβαρό και ποιο είναι πιο ασήμαντο από ότι πίστευες. Σιγά σιγά λοιπόν αδειάζεις την ψυχή σου από οτιδήποτε αρνητικό και τη γαληνεύεις. Και να θυμάσαι, η ομορφιά και η ηρεμία ξεκινούν από μέσα μας και πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να τις αποκτήσουμε!
~Γεωργία Καγιάννη
