Αβρααμ Παπαδόπουλος: Ήταν μεγάλη εμπειρία που συνεργάστηκα με τον προπονητή της Εθνικής Ελλάδος, Θανάση Σκουρτόπουλο.

Ξεκινώντας να παίζει μπάσκετ στην ΟΛΎΜΠΙΑ, ανακάλυψε το πάθος του για την προπονητική. Επιθυμία του, να διδάξει όσα δεν είχε την τύχη να διδαχτεί ο ίδιος σε μικρή ηλικία. Η ΑΕΛ του δίνει τη συνταγή,τον εμπιστεύεται ως προπονητή και εκεί ξεκινάνε όλα, για να φτάσει στην τελική ευθεία, στην οποία γίνεται συνεργάτης του προπονητή της Εθνικής Ελλάδος, κύριο Θανάση Σκουρτόπουλο, στον Γυμναστικό Λάρισας. Κυρίες και Κύριοι, ο Αβραάμ Παπαδόπουλος.

Ποιο ήταν το έναυσμα για να ασχοληθείς με το μπάσκετ;

Δε θυμάμαι ποιο ήταν το έναυσμα προκειμένου να ασχοληθώ με το μπάσκετ, δεν ήταν κάποιο συγκεκριμένο γεγονός, μάλλον το είχα στο DNA (γέλια). Αυτό που θυμάμαι είναι ένα παιδικό δώρο στην ηλικία των έξι, το οποίο ήταν δύο μπάλες, ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Και καταλαβαίνετε με ποια έπαιζα περισσότερο… Εκείνη η μπάλα ήταν ιερή, την είχα πάντα μαζί μου.

Από ποια ομάδα ξεκίνησες;

Η πρώτη μου ομάδα ήταν η ΟΛΎΜΠΙΑ, σε ηλικία εννέα με δέκα χρόνων, γιατί τότε σε εκείνη την ηλικία πηγαίναμε σε ομάδες. Πιο πριν μόνο στα ανοιχτά γήπεδα παίζαμε ή στις αυτοσχέδιες μπασκέτες που μας έφτιαχναν οι πατεράδες μας. Στη σχολική ομάδα, η γυμνάστρια είχε φέρει ένα φίλο της, παίκτη της ΟΛΎΜΠΙΑΣ, προκειμένου να φτιάξει την ομάδα του σχολείου, και έτσι πήγα στην ΟΛΎΜΠΙΑ.

Ποιος πιστεύεις ότι ήταν ο καλύτερος προπονητής και ποιος συμπαίκτης, που είχες στην καριέρα σου;

Είχα την τύχη από πολύ μικρός, στα τμήματα υποδομής της ΟΛΎΜΠΙΑΣ, να έχω προπονητή τον Γρηγόρη Γιασσάρη, ο οποίος μας δίδαξε πολλά πράγματα που στη συνέχεια τα έβρισκα μπροστά μου σε όλη την πορεία μου στο μπάσκετ, τόσο σαν παίκτης αλλά και τώρα σαν προπονητής, όπως επίσης και ο Βαγγέλης Κουτσοκέρας. Αυτός που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ήταν ο Νίκος Αμπατζάς, την πρώτη μου χρόνια στο αντρικό της ΟΛΎΜΠΙΑΣ στην Α2. Ο καλύτερος συμπαίκτης που είχα στα παιδικά τμήματα, ήταν ο αδελφικός μου φίλος, ο Φάνης Νικόπουλος, με τον οποίο ήμασταν αχτύπητο δίδυμο. Επίσης, είχα την τύχη να έχω συμπαίκτη μου, αν και πολύ μικρός, τον Δήμο Ντικούδη, ο οποίος ήταν πολύ αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε και δούλευε πολύ. Καταλάβαινες ότι αυτός ο άνθρωπος θα πάει ψηλά.

Ποιο αποτελούσε το αθλητικό σου πρότυπο όταν ξεκίνησες;

Γενικότερα δεν είχα κάποιο πρότυπο. Αυτό που μου κέντριζε το ενδιαφέρον ήταν όταν έβλεπα παίκτες με απίστευτη ευφυΐα μέσα στο παιχνίδι. Το 1995, ένιωσα δέος όταν είδα τον Άρβιντας Σαμπόνις, στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας.

Σε είδαμε να παίρνεις τη σκυτάλη του Ερμή…

Ναι, ανέλαβα σε μια δύσκολη χρονική στιγμή την ομάδα, δύο αγωνιστικές πριν τελειώσει το πρωτάθλημα και πριν ξεκινήσουν τα playoff. Θέλαμε μια νίκη για να εξασφαλίσουμε την είσοδό μας στα playoff. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να δώσω αυτό που έλειπε από την ομάδα για την επίτευξη του στόχου. Δεν μετανιώνω γιατί ήταν μια εμπειρία που έμαθα πράγματα. Χαίρομαι που και μέσω wild card, ο Ερμής θα είναι στην Α1.

Ποιος είναι ο ξένος προπονητής που θα ήθελες να δουλέψεις μαζί του;

Το επίπεδο των Ελλήνων προπονητών έχει ανέβει αρκετά, πλέον υπάρχουν Έλληνες προπονητές σε ομάδες που πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη. Ήταν μεγάλη μου τιμή που συνεργάστηκα με τον Κύριο Θανάση Σκουρτόπουλο στο ΓΣΛ Φάρος. Για να απαντήσω στην ερώτησή σου, επειδή προτιμώ το NBA από το ευρωπαϊκό μπάσκετ, και τι δε θα έδινα για να βρισκόμουν δίπλα στον Steve Kerr.

Σε είδαμε και σε καμαρώσαμε μέσα από ένα διαφορετικό ρόλο δίπλα στον προπονητή της Εθνικής, Θανάση Σκουρτόπουλο…

Ήταν πράγματι μια πολύ σημαντική εμπειρία για εμένα από πολλές απόψεις. Ο Κύριος Σκουρτόπουλος και η ομάδα, μου έδωσαν την ευκαιρία να δω και να γνωρίσω σημαντικά πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις. Να αντιμετωπίσω ομάδες και παίκτες, που βλέπαμε μόνο από την τηλεόραση, να γνωρίσω τον τρόπο λειτουργίας ομάδας Α1, να προπονήσω σε ένα μεγαλύτερο επίπεδο από αυτό που γνώριζα. Όντως, ο ρόλος ήταν πολύ διαφορετικός για εμένα, γιατί από εκεί που είχα μάθει να λειτουργώ και να θέλω να είμαι επικεφαλής ενός προπονητικού team, ξαφνικά έγινα συνεργάτης του προπονητή. Δυσκολεύτηκα κάποιες φορές στο πώς να λειτουργήσω. Με βοήθησε πολύ να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, μου έδωσε το χώρο να κάνω πράγματα, όπως τα σκέφτομαι, ήταν πάντα ανοιχτός σε ιδέες και σκέψεις, συζητήσιμος και φρόντισε να μας μάθει πολλά προπονητικά, τακτικά στοιχεία, όπως επίσης και θέματα που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση καταστάσεων και ατόμων. Από εκείνη τη χρονιά, κρατώ τις εμπειρίες και τις προσωπικές σχέσεις που αναπτύχθηκαν.

Θα ήθελες να πάμε στην εποχή όπου ξεκίνησες να προπονείς;

Βεβαίως. Το αγαπημένο μου κομμάτι όσον αφορά το μπάσκετ. Ξεκίνησα από τις ακαδημίες της ΑΕΛ. Είχα πάντα το μεράκι και το μικρόβιο να ασχοληθώ με την προπονητική και ειδικά σε μικρές ηλικίες. Είχα πει όταν ξεκίνησα, πως θα προπονήσω στην καριέρα μου μόνο ομάδες ή παίκτες ως το ηλικιακό όριο των εφήβων, αλλά αναίρεσα τον εαυτό μου (γέλια). Ο βασικός λόγος που ξεκίνησα ήταν πως ήθελα ό, τι ελλείψεις και προβλήματα είχα εγώ ως αθλητής, να μην τα έχουν τα παιδιά που προπονώ και να τους προσφέρω ό, τι μπορώ από γνώση και εμπειρία, ώστε να φτάσουν και να ξεπεράσουν τα όριά τους. Όταν ξεκινάς πιστεύεις πάρα πολύ στον εαυτό σου και θεωρείς πως θα πάρεις δέκα παιδιά και θα τους κάνεις όλους παικταράδες, όμως αυτό δε γίνεται γιατί υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, οι οποίοι δεν εξαρτώνται μόνο από εσένα.

Μας είπες ότι ξεκίνησες προπονητικά από την ΑΕΛ και έμεινες δέκα χρόνια. Πες μας τις σημαντικότερες στιγμές που έχεις ζήσει μαζί της…

Ήταν πολλές. Ήταν μια ομάδα, ένα δημιούργημα, που από ένα σημείο και μετά το 2010, ξεκίνησε όχι από το μηδέν, αλλά από το μείον μηδέν. Η πρώτη σημαντική στιγμή ήταν πως η ομάδα ξεκίνησε στηριζόμενη σε παίκτες από τα τμήματα υποδομής, βασιζόμενη σε ένα πλάνο. Μέσα από πολύ και σκληρή δουλειά, μέσα από ταυτόσημες φιλοσοφίες, από απολαυστικές συνεργασίες, φτάσαμε, πάντοτε ξεπερνώντας τους εαυτούς μας μέχρι την Α2. Εκείνη η ομάδα, πράγματι είχε τις προϋποθέσεις να φτάσει ακόμη πιο ψηλά, αλλά δυστυχώς τα προβλήματα δεν την άφησαν. Οι σημαντικές στιγμές ήταν τόσο η άνοδος όσο και η αποδοχή, η αναγνώριση απ’ όλους τους αντιπάλους για το ωραίο μπάσκετ αλλά και για την γενικότερη εικόνα της όσον αφορά τη λειτουργία και τη συμπεριφορά της.

Τι κέρδισες από την ομάδα;

Πολλά. Μου έδειξαν απεριόριστη εμπιστοσύνη στο ξεκίνημα της καριέρας μου και το σημαντικότερο, εμπιστοσύνη και πίστη σε δύσκολες στιγμές. Δούλευα καθημερινά όπως ήθελα και πίστευα, με τις αρχές μου, που είναι πολύ σημαντικό για έναν προπονητή να έχει τη στήριξη της διοίκησης. Μέσα από την ομάδα, τη λειτουργία της, κατάφερα να παρουσιάσω πολλές από τις μπασκετικές μου ιδέες, με αποτέλεσμα να γίνω αποδεκτός σε αρκετό μπασκετικό κόσμο.

Το καλύτερο γήπεδο που έχεις θαυμάσει;

Δεν έχω φτάσει στο επίπεδο και επισκέπτομαι μεγάλα και υπέροχα γήπεδα, αλλά η εμπειρία του ΟΑΚΑ ήταν πράγματι απολαυστική.

Πως βλέπεις την άνοδο του Ερμή; Ο κόσμος θα είναι υποστηρικτικός;

Η άνοδος του Ερμή είναι μια πολύ θετική εξέλιξη για το μπάσκετ της Λάρισας. Ο μπασκετικός κόσμος έχει ανάγκη να βλέπει μπάσκετ επιπέδου Α1, και είναι ευκαιρία για όλους μας να το παρακολουθήσουμε από κοντά. Πάντα, βλέποντας καταστάσεις και άτομα που είναι πιο πάνω από εσένα, σου δίνουν το ερέθισμα και το έναυσμα να γίνεις και εσύ καλύτερος. Ο κόσμος της Λάρισας και δη ο μπασκετικός, θα πρέπει να στηρίξει αυτήν την προσπάθεια. Προσωπικά, θα παίρνω τους δυο γιους μου και θα πηγαίνουμε στο γήπεδο όπως έκανα πάντα που δεν προπονούσα κάποια ομάδα.

Τι δεν έκανες και μετανιώνεις;

Δεν υπάρχει κάτι προς το παρόν, που δεν έκανα και το έχω μετανιώσει. Ό, τι ευκαιρίες μου παρουσιάστηκαν φρόντισα να τις εκμεταλλευτώ, και όσες δεν παρουσιάστηκαν, προσπάθησα με τον τρόπο που δούλευα να δημιουργήσω τις συνθήκες ώστε να προκύψουν αυτές οι ευκαιρίες.

Με ποια κριτήρια μπορεί να επιλέξει ένας γονιός ομάδα για το παιδί του και ποια είναι η γνώμη σου για τις ακαδημίες;

Οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν, ότι πηγαίνοντας το παιδί τους σε ομάδα, το πηγαίνουν σε ένα περιβάλλον με δικούς του κανόνες και με δικό του τρόπο λειτουργίας. Εκεί, υπεύθυνοι είναι η διοίκηση και ο προπονητής και όχι οι ίδιοι οι γονείς. Οι γονείς, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στην επιλογή. Είναι υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση και σμίλευση του χαρακτήρα των παιδιών, για τη συνολική σχέση τους με τον αθλητισμό. Το μπάσκετ διέπεται από αρχές και αξίες, όπως είναι η συνεργασία, η πειθαρχία, η ομαδικότητα και η πίστη σε έναν στόχο. Παράλληλα με αυτές τις αρχές, θα πρέπει να δίνουν βάση στη σωστή εκμάθηση της τεχνικής, και μέσα απ’ όλη αυτή τη διαδικασία, η οποία είναι επίπονη και δύσκολη για όλους, να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών. Στη Λάρισα υπάρχει πλέον υπερβολικά μεγάλος αριθμός ακαδημιών. Θεωρώ, πως το επίπεδο θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι υψηλότερο.

Έχεις προλήψεις; Συνήθως τι κάνεις πριν μπεις μέσα στο γήπεδο;

Δεν έχω ούτε προλήψεις, ούτε κάνω συγκεκριμένα πράγματα πριν μπω στο γήπεδο. Μοναχά, μιλάω με τη γυναίκα μου και τους γιους μου για καλή επιτυχία. Προσπαθώ, να ετοιμάσω την ομάδα, όσο καλύτερα γίνεται για τις απαιτήσεις του αγώνα, έτσι ώστε να μη μας καταβάλλει το άγχος.

Θα ήθελες να κλείσεις το κεφάλαιο μπάσκετ σε κάποια ομάδα;

Δεν το σκέφτομαι το τέλος ακόμη. Αυτό που σκέφτομαι διαρκώς είναι πώς θα πραγματοποιήσω τις ιδέες και τα πιστεύω μου πάνω στο μπάσκετ, όταν θα είμαι στην ευχάριστη θέση να αναλάβω κάποια ομάδα. Η εξέλιξη και η βελτίωση ποτέ δε σταματούν.

Που θα σε δούμε φέτος;

Υπήρξαν κάποιες προτάσεις, αλλά για λόγους προσωπικούς και επαγγελματικούς, δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να αποδεχτώ κάποια από αυτές. Πλέον, μέσα από κάποιες επαφές και συνεργασίες που έχουν ήδη γίνει, προχωράμε μελετημένα έτσι ώστε να ηγηθώ μιας ομάδας που θα καλύπτει τις προοπτικές και τις προϋποθέσεις που θέλω για την προσωπική μου εξέλιξη αλλά και την εξέλιξη της ομάδας.

Συνέντευξη: Βιβή Κάραλη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ