Στα είκοσί σου χρόνια..!

Έρχονται εκείνα τα γενέθλια που συνήθως μέχρι τώρα τα αντιμετωπίζαμε με ένα αίσθημα ευχαρίστησης και την αίσθηση της πείρας και της ωριμότητας που τόσο θέλαμε να έχουμε. Που από μικροί θέλαμε να μεγαλώσουμε και να πιάσουμε τη ζωή απ’ τα μαλλιά. Τι γίνεται όμως, όταν συνειδητοποιείς ότι δεν το θες πια αυτό; Όταν εκείνο το δυαράκι μπαίνει μπροστά και παίρνει τη θέση της μονάδας που τόσο είχαμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια; Και επισήμως είκοσι λοιπόν, συνοδευόμενο από την πολύ συνηθισμένη γιορτινή ατμόσφαιρα.

Τα είκοσι, είναι μια καλή ευκαιρία να αναλογιστεί κανείς τι έχει καταφέρει στη ζωή του, ποιος είναι, σε τι σκοπεύει να χαράξει μια πορεία. Αρχίζεις να σκέφτεσαι πιο ώριμα,σχεδόν πανικόβλητα για όλες αυτές τις ευθύνες που έπονται, για το πτυχίο που είναι τόσο κοντά για όλους τους άλλους, αλλά για εσένα χιλιόμετρα μακριά και γενικά, για την τάξη που πρέπει να μπει από εδώ και πέρα. Διαφορετικά, επόμενο βήμα απελπισίας είναι σκηνές απ’ τη μελλοντική σου ζωή με εσένα στα πρώτα έδρανα του πανεπιστημίου με γκρίζα μαλλιά, να λες την κλασσική ατάκα «Σε κάποιο έτος το έχω σημειώσει αυτό! «.

Τα είκοσι, είναι σχεδόν μελαγχολικά για κάποιους. Θέτεις σοβαρές προτεραιότητες και στόχους. Είναι η στιγμή που μέσα στον αυθορμητισμό και τον πειραματισμό της ηλικίας, ενώ μετράς τις αντοχές σου με αλλεπάλληλες κραιπάλες, προσπαθείς να χτίσεις ένα σταθερό υπόβαθρο να στηρίξεις το μέλλον σου. Άλλωστε για πόσο καιρό ακόμα θα κάνουμε τα party animals; Είναι τότε που συνειδητοποιείς τη φράση «λίγοι και καλοί «. Λίγοι και καλοί φίλοι που θα σου χαράξουν βαθιές αναμνήσεις και θα σε συνοδεύσουν στα ονειροπόλα ταξίδια της ζωής σου. Τα είκοσι συνοδεύονται από ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια, η ζωή απλώνεται ολάκερη μπροστά σου και από την άλλη, τη συνοδεύει το άγχος των υποχρεώσεων που την βαραίνουν και μαυρίζουν τον πολύχρωμο ουρανό των ονείρων σου. Άλλωστε, δεν αργείς να δεχτείς ότι τα όνειρα δεν υλοποιούνται πάντα και η ελπίδα δεν είναι πάντα αρκετή.

Εν τέλει, στα είκοσι σου επανεξετάζεις κάθε άνθρωπο και κάθε ενδεχόμενο και αρχίζεις με σοβαρότητα και ευσυνειδησία να μαρκάρεις με κόκκινο χρώμα όλα εκείνα τα κουτάκια που άφησες τόσο καιρό στην αναμονή με την πρόφαση του «όλα θα γίνουν»!

Δήμητρα Καζάνη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ