ΣΤΑΧΤΗ-ΜΠΟΥΡΜΠΕΡΗ ΚΑΙ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ

Ρομάντζο και μελόδραμα, μια διαχωριστική γραμμή και ένα σημείο αναφοράς.    Είναι οι άνθρωποι που σκέφτονται με λουλούδια ανθισμένα στους πνεύμονες τους και πεταλούδες μπλε στο στομάχι τους. Είναι και αυτοί που εισπνέουν τέφρα και εκπνέουν λεβάντες. Αυτοί, που στην όψη και μόνο ενός βιολιού με την χορδή του έτοιμη για την πρώτη ταλάντωση δακρύζουν.

Που στην θέα ενός πλακόστρωτου δρόμου με φανάρια στις άκρες του νιώθουν ελεύθεροι να χορέψουν και να τρέξουν . Είναι οι άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν σκυφτοί στο μετρό και να ακούσουν μουσική που χτυπάει στην καρδιά τους .

Προτιμούν να γράψουν ένα γράμμα στον εαυτό τους όταν είναι ερωτευμένοι,  γιατί φοβούνται πως οι γύρω τους θα τρομάξουν βλέποντας τα όριά τους . Είναι αυτοί που φροντίζουν τα λουλούδια σαν κρυστάλλινα λάβαρα τα οποία δεν χάνουν την αίγλη τους ακόμα και αποξηραμένα (εντάξει, ναι,  μπορεί να χάνουν την μυρωδιά τους, αλλά η όψη είναι μια και αναλλοίωτη). Είναι, οι άνθρωποι που ακούν μελωδίες στο κεφάλι τους ακόμα κι όταν οι φωνές γύρω τους προσπαθούν να τους κάνουν πιο «φυσιολογικούς». Είναι οι άνθρωποι που θα σου πουν μόνο την φράση «άκου την καρδιά σου » και είναι και αυτοί που εκτιμούν τα ζώα λίγο περισσότερο από τους ανθρώπους.

Θα τους ξεχωρίσεις εύκολα στο πλήθος . Είναι συνήθως αυτοί που χαρακτηρίζονται ως «συναισθηματικοί» , «κλαψιάρηδες», «αδύναμοι » , «τρελοί » . Είναι αυτοί που τα δάκρυα τους πηγάζουν από το πηγάδι της λήθης μέσα τους και το γέλιο τους είναι αποτέλεσμα της τέλειας ηχούς που δημιουργείται στις εσοχές της ψυχής τους . Αυτούς τους ανθρώπους μην τους φερθείς ποτέ σκάρτα . Γιατί, δεν θα καταλάβεις ποτέ τον θυμό τους, παρά μόνο την σιωπή τους . Και η σιωπή τους είναι η μεγαλύτερη κραυγή.

Ηλιάνα Δασκαλοπούλου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ