Πού πάει το συναίσθημα όταν φεύγει;

Πού πάει η αγάπη ότaν φεύγει; Πού πάει ο έρωτας; Πού πάει το συναίσθημα; Πώς φεύγει; Γιατί; Αυτά με βασανίζουν καιρό. Ίσως κι εσένα. Αλλά κανείς δεν απάντησε, ποτέ. Ακόμα κι εκείνοι που φεύγουν γιατί το συναίσθημα φεύγει, αν τους ρωτήσεις δε θα σου απαντήσουν. Ούτε κι εκείνοι ξέρουν! Και τότε πώς ξέρουν ότι έφυγε; Και τι πάει να πει έφυγε; Πώς γίνεται να πάψεις να αγαπάς και να ποθείς; Πώς γίνεται να αφήνεις πίσω σου τον άνθρωπο που σου χάρισε τα πιο όμορφα συναισθήματα;

Ξέρω, θα είναι δύσκολο και για σένα να ξεριζώσεις αυτόν που αγαπάς. Αλλά σκέψου πόσο πιο δύσκολο είναι για εκείνον, που τον πετάς από πάνω σου σαν ένα παράσιτο. Γιατί, έστω και άθελά σου, έτσι κάνεις τον άλλον να νιώθει. Δεν πρέπει λένε να μένεις εκεί που καταπιέζεσαι. Εγώ όμως λέω, ότι εκεί που αγαπάς και αγαπιέσαι δεν τίθεται θέμα καταπίεσης. Εκεί, γνωρίζεις την πλήρη αποδοχή και ελευθερία. Κι όταν το αφήσεις όλο αυτό κυνηγώντας μια άλλη «ελευθερία» είσαι πλέον μόνος. Αλλά όχι ελεύθερος..

Η ελευθερία που τόσο ποθούσες και ζήτησες φεύγοντας, ήταν τελικά μοναξιά. Άνθρακας ο θησαυρός της ελευθερίας σου, τελικά. Και εκεί, αναρωτιέσαι εάν πρέπει να γυρίσεις και τι θα σου κοστίσει. Πίστεψε με, εσένα δε θα σου κοστίσει τίποτα. Εκείνος που πληρώνει το τίμημα, είναι εκείνος που όσο κι αν τον έδιωχνες μακριά σου για μια ψεύτικη ουτοπία, σε δέχεται με ανοιχτές αγκάλες. Γιατί σε αγάπησε και σε αγαπά. Γιατί, εκείνου το συναίσθημα, δεν έφυγε ποτέ!

Γεωργία Καγιάννη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ