Πάντα κάποιος, κάπου, λείπει!

Είναι το κλίμα των Χριστουγέννων, που μες στην καρδιά του χειμώνα ανάμεσα σε τόσα στολίδια και γιορτινούς ρυθμούς δημιουργεί την επιθυμία να έρθουμε πιο κοντά με τους συνανθρώπους μας και να εκφράσουμε όλα εκείνα τα καταπιεσμένα από την καθημερινότητα συναισθήματα. Σαν ένα μεγάλο συγνώμη ή κι ευχαριστώ. ίσως απλά σαν την ανάγκη να μοιραστούμε, όσα κρατάει φυλαγμένα ένα μοναχικό Εγώ, που θέλει να νιώσει την πληρότητα μέσα από την αγάπη των δικών του ανθρώπων.

Αν είχαν γεύση τα Χριστούγεννα, θα ήταν γλυκόπικρη κι αν είχαν και χρώμα, αυτό θα ήταν το αναμειγμένο από το μαύρο κι άσπρο γκρι. Γιατί, όταν υπό τον ήχο των χαρούμενων εορταστικών τραγουδιών και τη ζεστασιά των φωτεινών από τη λάμψη στολιδιών αναζητάς τα αγαπημένα σου πρόσωπα, για να μοιραστείς τις στιγμές, η απουσία γίνεται πάντα πιο αισθητή.

Πρόκειται για εκείνη την καρέκλα στο γιορτινό τραπέζι, που φέτος θα στέκει άδεια, να θυμίζει ότι κάποτε τα χαμόγελα στην οικογένεια ήταν περισσότερα και πιο αληθινά. Τότε, που η ατμόσφαιρα μύριζε ευτυχία και μετρώντας αντίστροφα για το νέο έτος οι αγκαλιές ήταν τόσο σφιχτές, που σε ξεγελούσαν δίνοντας την εσφαλμένη εντύπωση  του δεδομένου. Όταν, όμως, ο χρόνος πάρει μαζί του κάποιο κομμάτι μας παρασέρνοντάς το στο παρελθόν, αφήνει πίσω ένα κενό, που χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις δεν αρκούν για να το καλύψουν. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όσες στιγμές κι αν προστεθούν. Αυτό το περισσευούμενο σερβίτσιο θα ‘δένει κόμπο το λαιμό’ στην προσπάθεια να συγκρατηθούν τα δάκρυα κρυμμένα πίσω από μία συγκαταβατική έκφραση χαράς. Τη στιγμή, που μια σιωπηλή κραυγή θα ουρλιάζει για μία ευκαιρία για συγχώρεση, για να ειπωθούν όσα έμειναν βουβά θεωρώντας βέβαιο το αύριο, για ένα παραπάνω λεπτό, για ένα ‘μου λείπεις’, για ένα ‘σ’ αγαπώ!’

Πρόκειται για εκείνο το ζευγάρι, που αγκαλιασμένο μπροστά από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ανταλλάσει ευχές και δίνει όρκους αγάπης σχηματίζοντας με τα δάχτυλά τους  το άπειρο για να απαθανατίσουν τη στιγμή. Και κάπως έτσι η γλυκιά αυτή εικόνα ξυπνά συναισθήματα νοσταλγίας, ακόμη κι ανάγκης να εκπέμψεις όλη την αγάπη, που κρύβεις μέσα σου, την επιθυμία να τη διοχετεύσεις στο άλλο σου ‘είναι’, που συμπληρώνει το ολοκληρωμένο δικό σου ατελές. Και σηκώνεις το  χέρι σου, για να ενώσεις το μισό μιας  καρδιάς με το μισό κάποιου άλλου, που όμως έχει φύγει ή δεν πρόφτασε ακόμη να έρθει, και σαν μικρό παιδί εύχεσαι να είναι το δώρο, που κρύβει στο σάκο του για εσένα ο Άγιος Βασίλης. Για να νιώσεις, για να ‘γεμίσεις’, για να έχεις σε κάποιον να πεις ‘Χρόνια μας πολλά!’

Πρόκειται για εκείνο το γνώριμο πρόσωπο, που σου μοιάζει τόσο πολύ, αλλά δεν υπάρχει, παρά μόνο στις παλιές σκονισμένες φωτογραφίες, απομεινάρι ενός περασμένου καιρού. Ο αλλοτινός εαυτός σου, που χάθηκε στις δοκιμασίες του χρόνου, εξαφανίστηκε ανάμεσα στο πλήθος των καταστάσεων, διαβρώθηκε από τις συναναστροφές του παρελθόντος, ώσπου έδωσε τη θέση του σε μία νέα εκδοχή αναβαθμισμένη, πιο θωρακισμένη και συνειδητοποιημένη για τα δεδομένα του κόσμου. Και τότε είναι, που δημιουργείται ένα χαμόγελο μελαγχολίας παραδεχόμενο ότι πίσω από το σκληροπυρηνικό προσωπείο της καθημερινότητας υπάρχει ακόμη η καθαρότητα της ψυχής, αυτή που νοσταλγικά ατενίζεις, το παιδί, που κρύβεις μέσα σου κι επιζητά να βγει στην επιφάνεια, αλλά και πάλι θα κλείσεις το κουτί των αναμνήσεων, γιατί όσο και να σου λείπει δε χωρά πια στο δικό σου σήμερα.

Καθώς, λοιπόν, ο ήχος της ανοιγμένης σαμπάνιας δίνει το σήμα για τον εορτασμό του νέου έτους και τα ποτήρια σηκώνονται ψηλά να καλωσορίσουν το νέο ξεκίνημα, ένα κομμάτι απ’ το παρελθόν θα συντροφεύει το προκείμενο μέλλον κάνοντας αισθητή την απουσία του. Αν, τελικά, τα Χριστούγεννα ήταν συναίσθημα, θα ήταν η χαρμολύπη.. Κι αυτό γιατί, όπως είπε κι ο Alphonse Allais, κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Κι η έλλειψη δυναμώνει, όταν υπάρχει η ανάγκη της παρουσίας. Έτσι είναι, όμως, η ζωή.. Σε κάθε χαρούμενη στιγμή του ανθρώπου να κρύβεται και μία στάλα ‘λείπεις’!

Δέσποινα Κρικέλη 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ