Ο παρατηρητής

Έχεις καθίσει ποτέ σε μια πλατεία, μόνος, απερίσπαστος, να παρακολουθείς όσους περνάνε; Ή μάλλον, όχι να παρακολουθείς, να κοιτάζεις. Περνάνε διαφόρων ειδών άνθρωποι κι όλοι μαζί με το βηματισμό και την τσάντα τους, κουβαλάνε και το ποιόν τους, κουβαλάνε τα επαγγελματικά τους προβλήματα, τον καβγά από χθες με το σύντροφό τους, το αστείο που τους είπε κάποιος σήμερα το πρωί και γέλασαν…

Από το βήμα του καθενός μπορείς να καταλάβεις αν η μέρα του μέχρι σήμερα ήταν καλή ή όχι, αν κάτι τον απασχολεί, ή αν είναι λίγο πιο ξέγνοιαστος από τους άλλους. Το περπάτημα του καθενός λέει πολλά. Ένας κύριος που περπατάει σκυμμένα και γρήγορα, βιάζεται, κοιτάζει κάτω για να έχει καλύτερο βηματισμό, δεν τον νοιάζει αν σκοντάψει επάνω σε κάποιον άλλον, τον νοιάζει να βλέπει το δρόμο που έχει μπροστά του ώστε να μπορεί να περπατάει γρηγορότερα με περισσότερη σιγουριά. Αυτός ο κύριος βιάζεται γιατί έχει αργήσει, γιατί έπρεπε ήδη να είναι αλλού, γιατί το μόνο εμπόδιο του είναι ο χρόνος τον οποίο προσπαθεί να προλάβει όσο σπρώχνει όποιον βρεθεί μπροστά του.

Λίγο πιο πίσω περπατάει μια γυναίκα. Όμορφα ντυμένη. Χαμογελάει. Ή μάλλον όχι. Έχει αυτό το χαμόγελο το μόνιμα χαραγμένο, και περπατάει ούτε αργά, ούτε γρήγορα, και κανείς δεν αποτελεί εμπόδιο για εκείνη. Δε βιάζεται. Κάθε βήμα της είναι στιβαρό, αποφασιστικό, ακούς τη γη να σείεται μόλις το πέλμα της την ακουμπήσει με σιγουριά. Κοιτάζει ευθεία και ελαφρώς προς τα πάνω. Δεν είναι ψηλομύτα. Απλώς κοιτάζει πάντοτε μπροστά, και λίγο προς τα πάνω ώστε να βλέπει τον ήλιο και να αντλεί αισιοδοξία. Είναι σίγουρη για το βηματισμό της. Κάθε φορά που βρίσκεται κάποιος στο δρόμο της, από μόνος του παραμερίζει, για να περάσει εκείνη, και τότε του χαμογελά, σαν ευχαριστώ.

Τους έχεις δει αυτούς τους ανθρώπους, έτσι δεν είναι; Και ίσως να σε έχουν δει κι αυτοί. Τι συμπέρασμα έβγαλες για τον καθένα; Τι κατάλαβες για τη ζωή τους; Ή μάλλον, για την ημέρα τους; Νόμιζες ότι το περπάτημα δεν είναι ικανό να μας πει τόσα πολλά; Σίγουρα κι εσύ κάποια στιγμή έβγαλες συμπέρασμα για κάποιον από κάτι φευγαλέο, σαν το περπάτημά του. Όμως πίστεψέ με, το περπάτημα κάποιου λέει πολλά περισσότερα από το ντύσιμό του, από το χρώμα των μαλλιών του… Το περπάτημα είναι ο ρυθμός μας, ο τρόπος που βαδίζουμε στη ζωή, ο τρόπος μας να κυριαρχούμε στο χώρο, ή να γινόμαστε απλώς θεατές του. Το περπάτημά σου πρέπει να αποπνέει όσα όνειρα έχεις για τον εαυτό σου, ακόμα κι αν η μέρα σου δεν ήταν τόσο καλή. Μια μέρα δεν είναι ικανή ώστε να σημαδέψει τη ζωή σου και τα όνειρά σου. Ακόμα κι αν αποτύχεις ή η ίδια η ζωή σε χτυπήσει άσχημα, οφείλεις να περπατάς πάνω στη γη περήφανα, με σιγουριά, λέγοντας «είμαι ακόμα εδώ!».

~Γεωργία Καγιάννη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ