Μου λεν τα μάτια σου..

Καμία φορά κοιτώ τους ανθρώπους στο δρόμο στα μάτια.. Άλλες φορές πάλι όχι, το αποφεύγω γιατί δε θέλω να δω τη στεναχώρια που κρύβουν μέσα στα μάτια. Γιατί, οι λέξεις μπορούν να κοροϊδεύουν, να εξαπατούν, ενώ τα μάτια, αυτά τα τίμια, λένε πάντα την αλήθεια. Αυτήν την αλήθεια που καμιά φορά ούτε εμείς οι ίδιοι δε λέμε στον εαυτό μας. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, διότι φοβόμαστε πολύ βαθιά. Βρίσκουμε προφάσεις και αποφεύγουμε να μένουμε μόνοι, γιατί όταν μένουμε μόνοι, ο εαυτός μας, μας δικάζει και αφού ξέρει την αλήθεια, είναι πολύ σκληρός κριτής.

Πνιγούμε τις φωνές που ηχούν στο μυαλό μας, που μας δείχνουν την κατάσταση με ποτό, με ανούσιες παρέες, σε εφήμερες απολαύσεις. Έτσι, νιώθουμε λίγο καλύτερα. Αλλά αυτά τα μάτια ποτέ δεν εξαπατούν. Δηλώνουν τις επιθυμίες, τις παλιές μας αγάπες, τις πιο σκοτεινές μας σκέψεις. Μ’ αρέσουν όλων των ειδών τα μάτια, τα καστανά, τα γαλάζια, τα πράσινα, γιατί αποκαλύπτουν. Και αυτή η στεναχώρια που βγάζουν, αυτή η σιωπηλή κραυγή, αυτό το ‘βοήθεια’ που ποτέ δε φωνάξαμε. Ένας ποιητής είχε γράψει κάποτε σε έναν στίχο «είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες», τόσο απλό και όμως τόσο περιεκτικό και πράγματι, έτσι είναι.

Θροΐζουμε σιγά-σιγά κάποια πολύ λυπητερά τραγούδια, τα κρατάμε όμως για τον εαυτό μας. Μελωδικά πάντα αλλά κάπως ανήμπορα απ’ τα χρόνια που φορτώνονται και τις δυσάρεστες αναμνήσεις. Κάποιες φορές κάνουμε παραφωνίες, οι άλλες κιθάρες μας κοιτάνε υποτιμητικά πιστεύοντας πως είναι καλύτερες από εμάς, μας απορρίπτουν τόσο που απαρνιόμαστε τη μουσική μας. Ξεχνάμε τους ωραίους στίχους, τις γλυκές μελωδίες, αλλά τα μάτια τις θυμούνται, κατά έναν παράξενο τρόπο κουβαλάνε όλο το φορτίο μας μέσα τους.

Θα έπρεπε να ήταν πιο χαρούμενα τα μάτια, θα έπρεπε να βγαίναμε έξω και να γέλαγαν τα μάτια όλων. Υπάρχουν και όμορφες στιγμές εξάλλου, μικροί σπινθήρες μέσα στη μαυρίλα που μας θυμίζουν πως δεν είμαστε μόνοι, μας γεμίζουν ελπίδα. Κάποιες φορές φεύγουν, χάνονται στο σκοτάδι, αλλά τις νιώθουμε πάντα μέσα μας γιατί αφήνουν το στίγμα τους ανεξίτηλο στα μάτια. Ωστόσο, πλέον ξεχνάμε τις λάμψεις, δεν τις βλέπουμε, είμαστε απασχολημένοι με δεμένα μάτια να βαδίζουμε προς το τέλος μας. Αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής και άλλα μάτια παγωμένα με μια μακροχρόνια αλλά στενοχωρημένη ζωή χωρίς σπινθήρες, χωρίς φάρους ελπίδας, στεγνά.

Έχω βαρεθεί να βλέπω αυτά τα μάτια τα λυπημένα που έχουν λησμονήσει πως μπορούν να αντικρίσουν το φως, που αντικρίζουν μόνο μιζέρια και κενότητα. Σ’ έναν κόσμο χωρίς ακτίνες ηλίου, πρέπει να είμαστε αυτοί που τυφλώνονται απ’ την ακτινοβολία, οι κιθάρες που παίζουν μελωδικά μουσική, και παρότι οι άλλες τις αγνοούν λόγω παραφωνιών, αυτές συνεχίζουν να παίζουν επίμονα οτιδήποτε, για πολλά χαρούμενα μάτια!

Σεμίνα Στέφου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ