Μια ανοιξιάτικη βόλτα

Σήμερα έχει καλό καιρό και αποφάσισα να κάνω μια βόλτα. Η μέρα είναι τόσο όμορφη που δε θέλω αυτή τη βόλτα να τη χαρώ μόνη μου. Θέλω και κάποιον δίπλα μου. Θέλω εσένα. Τον καλύτερό μου φίλο. Τη συντροφιά μου στα δύσκολα και την παρέα μου στις χαρές.

Πάμε μέσα από το πάρκο. Δίπλα στο ποτάμι. Ξέρεις, εκεί που με περίμενες εκείνη τη μέρα που δεν ήσουν καλά. Πάμε να δούμε τη φύση. Να γελάσουμε με εμάς, με τους περαστικούς, με όσες βλακείες έχουμε κάνει, με… Τώρα που το σκέφτομαι μόλις ξύπνησα και είδα τον ήλιο, εσένα σκέφτηκα. Αν αυτή δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι; Κι εσύ όμως με σκέφτηκες και το ξέρω! Ανιδιοτελής αγάπη και αμφίδρομη η δικιά μας.

Και σε πήρα τηλέφωνο και πήγαμε για βόλτα τελικά… Ήταν όμορφα και η μέρα ήταν γλυκιά. Και μου άνοιξες την καρδιά σου και μου είπες όσα δεν τολμάς να πεις στον ίδιο σου τον εαυτό. Και σου είπα κι εγώ τα δικά μου. Τα λάθη, τις αποφάσεις και τα όνειρά μου. Και μετά αγκαλιαστήκαμε και χαμογελάσαμε. Βγάλαμε και μια ωραία φωτογραφία να θυμόμαστε αυτή τη μέρα και φύγαμε. Ετοιμαστήκαμε να γυρίσουμε σπίτια μας περπατώντας δίπλα δίπλα. Τελικά αυτές οι βόλτες είναι όντως ανεκτίμητες. Και όλα όσα λέγονται σε αυτές τις βόλτες είναι επτασφράγιστα μυστικά. Γιατί τελικά οι ωραίες μέρες υπάρχουν για να τις χαίρεσαι με φίλους…!

~Γεωργία Καγιάννη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ