Μεγαλώνω μαμά..!

Ξέρεις μαμά, μεγαλώνω και δεν το θέλω πια. Παίρνω πίσω εκείνες τις αφελέστατες επιθυμίες για ωριμότητα. Ξέρεις μαμά, ο κόσμος είναι σκληρός εκεί έξω, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ειλικρίνεια των ματιών σου και το ζεστό σου χαμόγελο. Πλέον δε με πιάνουν απ’ το χέρι για να με προστατέψουν. 

Οι αγκαλιές είναι παγίδες, μου λεγες, και δεν το πίστευα . Σε κάθε πέσιμο με σήκωνες και κάθε δάκρυ μου το σκούπιζες. Σα φευγαλέες φωτογραφίες περνάν οι στιγμές μπροστά από τον καθρέφτη που θωρώ και, τα σημάδια του χρόνου χαράζονται πάνω μας. Όχι ,δε μιλάω για την φθορά του χρόνου, εκείνος περνάει, αλλά όχι εσύ μαμά. Εσύ δεν περνάς, λεπτό δεν περνάει που, ακόμα και τώρα, να μην μου κουνήσεις επιδεικτικά το χέρι, γεμάτη στοργή κατά βάθος και να με συμβουλεύσεις φέρνοντας κατά νου παιδικές αταξίες μου.

Εκείνο το παιδί στέκεται πλέον μπροστά σου. Ίσως κάπου να κρύβει την παιδικότητα εκείνων των χρόνων. Το βλέμμα μου όμως σκλήρυνε. Και το πρόσωπο μου, επίσης. Το μόνο που έμεινε είναι εκείνες οι αχνές ρυτίδες γύρω απ’ τα χείλη που κρύβουν εκείνο το μόνιμο χαμόγελο που σχηματίζεται κάθε φορά που ακούω τη φωνή σου να τρέμει από ανησυχία μην τυχόν και κανείς κακοκαρδίσει την μοσχοαναθρεμένη σου κόρη.

Γιατί μαμά, μπορεί εσύ να έκανες τα χέρια σου ασπίδες αλλά εγώ δε χωράω πίσω απ’ αυτές πια. Ξέρεις κάτι όμως, πλέον είναι η δική μου σειρά να σε κρύψω στην αγκαλιά μου. Γιατί..μαμά μεγαλώνεις και φοβάμαι..!

Δήμητρα Καζάνη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ