Και δε μου λες..

Και δε μου λες , τώρα που είσαι στεναχωρημένος τι; Πάλι θα βγεις; Θα διαλέξεις την πιο φανταχτερή μάσκα αυτή τη φορά στην ντουλάπα; Γιατί, νομίζω πως οι άλλες ήταν για πιο λάιτ περιπτώσεις . Όσο περισσότερα τα δάκρυα,  τόσο πιο πολύ στρας πρέπει να έχει η μάσκα δεν συμφωνείς; Τέλος πάντων .. Να φροντίσεις τουλάχιστον να τη συνδυάσεις με χρωματιστά ρούχα ξέρεις, από εκείνα που δεν ταιριάζουν με τη διάθεση σου . Τι γιατί; Και πώς θα σε δουν πάλι οι άλλοι; Πάλι με μαύρα; Θα σε κοροϊδεύουν και θα σε στείλουν σε καμία κηδεία πάλι – τουλάχιστον το αγαπημένο σου χρώμα ταιριάζει κάπως με το χιούμορ τους-.

Το μαύρο αν το δεις έχει και τα καλά του σα χρώμα. Προσδίδει κύρος , αδυνατίζει. Βέβαια να, τώρα που αδυνάτισες θα σε δείχνει ακόμα πιο πολύ ένα μάτσο χάλια. Από όποια μεριά κι αν το δεις λοιπόν,ήθελα να καταλήξω στο ότι η μάσκα δεν θα σε καλύψει, ίσως χρειαστεί να πάρεις κάτι για την κορυφή έως τα νύχια . Ή ακόμα και να γίνεις και αόρατος. Έτσι θα αποφύγεις και τα αδιάκριτα βλέμματα, αλλά και τις ερωτήσεις. Μα καλά μόνος του πάει βόλτα; Τα μάτια του πάλι αλλεργία έχουν; Μα καλά δεν γελάει ποτέ; Πόσο ξινός!

Εντάξει έχεις βαρεθεί να τα ακούς , ας μη σου τα ξαναπώ. Λύσε μου όμως μια απορία.. Μήπως εάν καθόσουν σπίτι σου δεν ήσουν μια «κινούμενη» κατάθλιψη, αλλά ήσουν μια «καθιστή «κατάθλιψη και «αόρατη»; Συγγνώμη, αλλά εγώ γιατί να μην μπορώ να είμαι λυπημένος; Γιατί να μην μπορώ να ουρλιάζω με όλη την δύναμη μου χωρίς να περαστώ για παράφρων; Γιατί να μην μπορώ να κλαίω μπροστά σε άλλους ελεύθερα και όχι πια δακτυλοδεικτούμενα; Γιατί να μην μπορώ να ταιριάζω τα ρούχα μου με την ψυχή μου και όχι με τα παπούτσια ή την τσάντα μου; Γιατί η θλίψη μου να κατακρίνεται; Γιατί σε μια κοινωνία του 21ου  αιώνα η κατάθλιψη να είναι χολέρα; Γιατί όποιος είναι λυπημένος πρέπει να διαγιγνώσκεται από τον περίγυρο του με κατάθλιψη -χολέρα;

Γιατί δεν μπορώ να περιφέρομαι μόνος με δάκρυα στα μάτια στον δρόμο και να μην περαστώ για τρελός; Γιατί να μην μπορώ να επιλέξω εγώ πόσες μέρες ,μήνες ,χρόνια θα διαρκέσει η δυστυχία μου; Γιατί θα πρέπει να μάθω να συμβιβάζομαι με μια παροδική αποτυχημένη προσπάθεια για «ευτυχία «, για να ικανοποιήσω φίλους και οικογένεια; Γιατί θα πρέπει να δείχνω σκληρός και δυνατός όταν μέσα μου καταρρέω; Για να μην σχολιαστώ; Για να μην φανώ άλλος ένας «αδύναμος » και εκμεταλλεύσιμος ανθρωπάκος; Για να μη γεμίσω με ικανοποίηση τις πεινασμένες ψυχές άλλων που βυθίζονται στην μιζέρια απ’ την μετριότητα της ζωής τους; Όχι! Αυτή είναι η απάντηση που οφείλω και οφείλεις στον εαυτό σου. Συνεπάγεται ένα μεγάλο θέλω να ζήσω!

Ηλιάνα Δασκαλοπούλου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ