Η τίγρης στο πηγάδι..!

Κάποια στιγμή όταν ήμουν πιο μικρή άκουσα μια φράση »Η τίγρης στο πηγάδι». Δεν ξέρω γιατί ή πώς αλλά αυτή η φράση έμεινε τόσο ανεξίτηλα χαραγμένη μέσα μου. Αρκετά αργότερα το ανέλυσα και προσπάθησα να καταλάβω τι με εντυπωσίασε τόσο πολύ. Κατέληξα σε ένα σωρό ερμηνείες. Ένα βασιλικό ζώο τέτοιου μεγέθους, αριστοκρατικό με έντονο πορτοκαλί και άσπρο χρώμα και μαύρες ρίγες, βρισκόταν εγκλωβισμένο μέσα σε ένα γκρι πηγάδι σκοτεινό και ανήλιαγο. Σκεφτόμουν ώρες την αγέρωχη άγρια τίγρη της Βεγγάλης που κανείς δεν μπορεί να τιθασεύσει και που όποιος βρεθεί στον δρόμο της τρέμει και καταλήγει σε ένα πηγάδι. Βαθιά μέσα στη Γη σε ένα χώρο με νερό ή σε ένα ξεροπήγαδο, η τίγρης είναι παντελώς ανήμπορη να βγει έξω. Την έβλεπα να κατευθύνεται στο πηγάδι από περιέργεια, να σκύβει να δει την αινιγματική τρύπα, μέσα σε λεπτά να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και να γλιστράει στο κενό. Φαντάζομαι όταν έφτασε στον πάτο, με πόση μανία προσπάθησε να βγει έξω προς το φως. Τα νύχια της ίσως να μάτωσαν επάνω στις πέτρες του τοιχώματος..

Δεν ξέρω τι απέγινε η τίγρης. Ίσως κάποιος κυνηγός περνώντας από το μέρος να άκουσε το κακόμοιρο ζώο να σπαράζει, να το λυπήθηκε και να έπνιξε τα βογγητά με κλαγγή του κυνηγητικού του. Ίσως πάλι με την πολλή προσπάθεια, η τίγρης σιγά-σιγά να βγήκε από το πηγάδι και με άγρια μανία να έτρεξε και πάλι βαθιά στο δάσος, σίγουρα πολύ οργισμένη και πεπεισμένη να μην ξαναπλησιάσει πηγάδια. Ίσως και το πηγάδι με μια νεροποντή να πλημμύρισε και η τίγρης να πνίγηκε αργά και βασανιστικά. Στη χειρότερη εκδοχή, μάλλον παρέμεινε στο πηγάδι μέρες, εβδομάδες. Στην αρχή μάλλον θα βρυχόταν και θα βόγκαγε μήπως κάποιος την άκουγε και την έβγαζε έξω, θα προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στους τοίχους του πηγαδιού χωρίς κανένα αποτέλεσμα ενώ θα έκανε κύκλους στον πάτο ψάχνοντας απελπισμένα για διαφυγή. Μετά από μέρες θα σταματούσε την προσπάθεια, καθώς δεν θα της είχε μείνει ίχνος ελπίδας. Το τρίχωμα της θα γινόταν θαμπό και βρώμικο, τα μάτια της σκοτεινά, το σκελετωμένο σώμα της θα κουνιόταν ελάχιστα ίσα για να θυμίζει πως είναι ακόμα ζωντανή. Κάπου στο τέλος θα πέθαινε από την πείνα.

Χρόνια με τα χρόνια ταυτίζομαι όλο και περισσότερο με την τίγρη και το παράλογο του πηγαδιού. Η περιέργειά της μου θυμίζει λίγο τη βλακεία του κόσμου και την αδυναμία του να δει πέρα από το βραχυπρόθεσμο ‘τώρα’. Από την άλλη, η μανία της να βγει έξω με κάνει να αναλογίζομαι το πόση επιμονή έχουμε μέσα μας αν το θελήσουμε. Το πηγάδι είναι για μένα το οτιδήποτε μας εγκλωβίζει σε δυσάρεστες καταστάσεις και πρέπει επειγόντως να αποδεσμευτούμε από αυτό. Ο κυνηγός, είναι τα άτομα που θα επιλέξουν να σταθούν δίπλα μας και να μας βοηθήσουν να μην υποφέρουμε. Όσο πιο πολλή δύναμη καταβάλει το αιλουροειδές, τόσο πιο εύκολα θα βγει από το πηγάδι. Αν βρυχηθεί δυνατά αυξάνει τις πιθανότητες να την ακούσει ο κυνηγός. Οι επιλογές μας μάς καθορίζουν, όπως οι επιλογές της τίγρης. Κάθε πράξη, κάθε επιλογή διαμορφώνει το μέλλον μας και όπως και η τίγρης έτσι και εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε τι δύναμη κρύβουμε μέσα μας και να παραιτούμαστε επειδή πέσαμε στο πηγάδι..! 

~Σεμίνα Στέφου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ