Η ελπίδα σου, είσαι εσύ!

Πόσες φορές σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Πόσες φορές σκέφτηκες, ότι οι λόγοι για τους οποίους προσπαθείς δεν είναι αρκετοί; Και ξαφνικά βρίσκεις μια μικρή χαραμάδα ελπίδας και συνεχίζεις να προσπαθείς! Όμως καμιά φορά αργείς να βρεις τη χαραμάδα αυτή και απελπίζεσαι. Δεν ξέρεις από πού να πιαστείς ή αν αξίζει καν να πιαστείς από κάπου. Δεν ξέρεις πότε θα βρεις τη χαραμάδα και, η αναμονή σε σκοτώνει. Σκοτώνει επίσης και τα τελευταία ψήγματα ελπίδας και αισιοδοξίας. Και εκεί μένεις μόνος! Μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ή με ένα μικρό φως ανοιχτό. Πίνεις, τρως, κλαις..

Καθένας μας, διαχειρίζεται αλλιώς αυτές τις καταστάσεις. Κάποιοι απομονώνουν από δίπλα τους ανθρώπους που κάποτε αποτέλεσαν τη χαραμάδα τους. Γιατί τώρα ούτε αυτοί είναι αρκετοί! Κάποιες φορές μένεις απλά μόνος. Νιώθεις μόνος και η μόνη χαραμάδα για εσένα είσαι εσύ, ο ίδιος σου εαυτός.

Αυτό όμως δε μοιάζει αρκετό. Βλέπεις, βαρέθηκες να είσαι ο δυνατός, ο πολεμιστής, ο νικητής. Θες μια φορά να σταματήσεις να προσπαθείς και να μην αλλάξει τίποτα γύρω σου. Να μην απογοητευτούν οι άνθρωποί σου, να σε αγαπάνε και να σε θαυμάζουν το ίδιο. Πίστεψέ με, ακόμα και αν δεν τα καταφέρεις οι άνθρωποί σου, θα σε αγαπάνε και θα σε θαυμάζουν το ίδιο.

Δεν προσπαθείς για αυτούς. Αυτοί θα είναι πάντα δίπλα σου. Μια ζωή προσπαθείς για εσένα και μόνον. Γι’ αυτό σε θαυμάζουν. Το μόνο σου κίνητρο είσαι εσύ, και το μόνο σου εμπόδιο επίσης! Εσύ είσαι η χαραμάδα σου σε κάθε σκοτεινό δωμάτιο απελπισίας! Μην το ξεχνάς ποτέ αυτό και όλα θα πάνε καλά..!

Γεωργία Καγιάννη 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ