Πόσο ειρωνικό να λέμε πως δεν αποκαλύπτουν σε κάποιον την αλήθεια για να μην τον πληγώσει; Πόσο εγωιστικό; Γιατί στο τέλος αυτό που τον πληγώνει δεν ειναι η ίδια η αλήθεια αλλά η ιδέα που δημιουργήσαμε γύρω της.
Σκέψου το λίγο καλύτερα! Αν κρύψεις από κάποιον κάτι, αυτόματα αυτό σημαίνει πως το θεωρείς κακό. Γι’ αυτό και δεν το λες. Είτε γιατί θα τον πληγώσει, είτε γιατί θα τον κάνει να σε μισήσει! Και έτσι επιλέγεις να κρύψεις την αλήθεια. Όμως αυτό που τον πληγώνει, αυτό που τον προδίδει ξανά και ξανά μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας είναι η στάση σου!
Με το να επιλέγεις την άγνοια για λογαριασμό του άλλου, με το να φτιάχνεις μια πραγματικότητα που σε εξυπηρετεί, υποτιμάς τη νοημοσύνη του, μειώνεις την αξία του για εσένα και τον μηδενίζεις, ιδιαίτερα στα μάτια εκείνων που ξέρουν την αλήθεια που εκείνος αγνοεί!
Κι αν είναι όντως καλύτερα να μην ξερει; Αυτό θα το ανακαλύψει μόνος του. Αφού μάθει την αλήθεια κι αφού την αποδεχτεί, θα πρέπει να αποφασίσει. Θα ζήσει μαζί σου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, μειώνοντας την αξία αυτού που έμαθε; Θα απωθήσει τα γεγονότα για χάρη σου; Ή απλά αφού τα αποδεχτεί θα φύγει;
Σε κάθε περίπτωση η απόφαση είναι δική του και δεν μπορείς να του τη στερήσεις! Καθένας μας αξίζει να μάθει όλες τις αλήθειες ακόμη κι αν τον πληγώσουν, γιατί καθένας μας έχει αποκλειστικό δικαίωμα στη ζωή του και στις αποφάσεις που τον αφορούν! Άλλωστε δεν είναι η αλήθεια που πληγώνει αλλά οι άνθρωποι που την κρύβουν από εμάς, δήθεν για το καλό μας!
~Γεωργία Καγιάννη
