Ε.Π., της Ζωρζ Σαρή!

Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα. Περιγράφει τη ζωή της Ζώρζ Σαρή, τα τρία πρώτα χρόνια του Γυμνασίου, σε μια σχολή Θηλέων στην Αθήνα. Ένα μυθιστόρημα ύμνος στην αληθινή και αιώνια φιλία. 

Η συγγραφέας θα γνωριστεί με τα κορίτσια της τάξης της και θα αναπτύξει μια ιδιαιτέρως στενή φιλία με τρεις από αυτές! Την Άννα που ονειρεύεται να γίνει ζωγράφος, την Αθηνά που ονειρεύεται να γίνει δασκάλα, την Άλκη που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας. Η Ζωρζ ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός και από όσο ξέρουμε τόσο αυτή όσο και η Άλκη κατάφεραν να κάνουν να όνειρά τους πραγματικότητα, αφού η μεν Ζωρζ Σαρή εκτός από συγγραφέας έγινε και ηθοποιός ενώ η Άλκη έγινε όντως συγγραφέας, αφού πρόκειται για τη γνωστή και ταλαντούχα Άλκη Ζέη. Η Άλκη, η Αθηνά, η Άννα και η Ζωρζ δίνουν τον όρκο της αιώνιας φιλίας: »Ε.Π.». Ε.Π λοιπόν, με το Ε από το Ενωμένες και το Π από το Πάντα. Περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους μαζί, μοιράζονται τις ανησυχίες τους, τους φόβους τους, τις επιθυμίες τους, κάνουν ζαβολιές, μαλώνουν, αλλά μένουν πάντα ενωμένες.

Ξυπνάει η μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων μέσα στις σελίδες αυτού, του υπέροχου βιβλίου. 

Αξιοσημείωτο είναι πως ο πρόλογος έχει γραφτεί από την Άλκη Ζέη και αποτελεί σημαντικό και συγκινητικό απόσπασμα του βιβλίου, καθώς διακρίνεται ο αληθινός δεσμός που είχαν αναπτύξει μεταξύ τους τα δύο κορίτσια! 

Πρόλογος της Άλκης Ζέης για το βιβλίο της Ζωρζ Σαρή Ε.Π:

Γιωργάκη μου,
Μου ζήτησες να σου γράψω πρόλογο για το βιβλίο σου, το τελευταίο, γιατί κι εγώ δε θυμάμαι πόσα έχεις γράψει. Δε φτάνει που μου την έσκασες, θέλεις και πρόλογο! Δεν τα είχαμε συμφωνήσει ωραία και καλά από τα δώδεκά μας χρόνια; 
Εσύ ηθοποιός κι εγώ συγγραφέας; Μέχρι και στο Χόλλυγουντ σε είχα φανταστεί να φτάνεις, να παίρνεις το Όσκαρ και να με καλείς να έρθω να σε βρω. Δεν πειράζει, με κάλεσες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που πήρες το πρώτο βραβείο για το «Έγκλημα στα παρασκήνια», κι εγώ καμάρωνα το ίδιο σαν να ήσουνα στο Χόλλυγουντ! Ακόμα σε φανταζόμουνα… άγαλμα. Στημένο στην πλατεία Κυψέλης, εκεί κοντά που είχες τραυματιστεί βαριά σε μια από τις τόσες μάχες που πήγαινες εσύ μπροστά κι εγώ ξοπίσω. Μας ξεγέλασες όλους και δεν πέθανες, κι έτσι δε σου στήσανε άγαλμα, να το στολίζω εγώ με λουλουδάκια και να δακρύζω. Ευτυχώς, δεν έγινες ηρωίδα όπως το επιθυμούσες, κι έτσι δε σ’ έχασα.

Όλα λοιπόν τα φανταζόμουνα πως μπορούσες να γίνεις, ακόμα και… βασίλισσα, αφού όταν ήσουν μικρή σού άρεσαν οι βασιλιάδες (ευτυχώς, τους απαρνήθηκες γρήγορα). Μονάχα συγγραφέα δεν μπορούσα να σε φανταστώ. Έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τι σ’ έκανε να γίνεις συγγραφέας, και δεν πίστευα, βέβαια, το παραμύθι που λες στα παιδιά: πως τάχατες το 1967 που ήρθε η Χούντα, οι ηθοποιοί στην αρχή της δικτατορίας αποφάσισαν να μην παίζουν στο θέατρο, κι εσύ, μην ξέροντας τι να κάνεις, από απελπισία άρχισες να γράφεις τις ιστορίες και τα παιγνίδια των παιδιών. Ύστερα γλυκάθηκες και συνέχισες και ένα και δύο και τρία και είκοσι τρία μυθιστορήματα. Ενώ μου διάβαζες τις δακτυλογραφημένες σελίδες από το καινούριο σου βιβλίο, ξαφνικά κατάλαβα γιατί έγινες συγγραφέας. Θέλησες (όπως και στο βιβλίο) να πάμε ξανά χέρι με χέρι στο σχολείο. Όχι βέβαια σαν μαθήτριες πια.

Μπράβο, Γιωργάκη, τα κατάφερες, έγινες συγγραφέας και, όπως το λογάριασες, πιασμένες τώρα από το χέρι πάμε στα σχολεία σ’ όλη την Ελλάδα και κουβεντιάζουμε με τα παιδιά και τους λέμε, ανάμεσα σε άλλα πολλά, πως μια φιλία (η δική μας) μπορεί να αντέξει στο χρόνο.

Ε.Π. λοιπόν! Καλή επιτυχία και καλή αντάμωση ξανά…
στο σχολείο.

 Άλκη Ζέη,
Φθινόπωρο 1995

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα, Ε.Π. της Ζωρζ Σαρή, Εκδόσεις Πατάκη, 1996

 

toperiodikomou.gr 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ