Επιστροφή στα παλιά!

Ίσως ήταν επιλογή σου. Ίσως πάλι κι όχι.  Εκείνη η στιγμή, που η αίσθηση της ελευθερίας μοιάζει ξαφνικά τόσο αφόρητη, διόλου ευχάριστη και βίαια σε αναγκάζει να θάψεις βαθιά κάθε συναίσθημα, κάθε ανάμνηση, για να βρεις τη δύναμη να σηκώσεις ψηλά το κεφάλι και να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Μικρό και δειλό.. Ασταθές και αβέβαιο..Μόνος.. Εσύ κι η ψυχή σου.. Ίσως και το πληγωμένο σου Εγώ..

Κι όμως, ‘Ο χρόνος είναι γιατρός’, λένε. ‘ Όταν θέλεις κάτι πραγματικά, το καταφέρνεις’, θα πω εγώ. Όπως και να ‘χει, τώρα πια πατάς σταθερά στα πόδια σου, μακριά από ένα παρελθόν, που σε πόνεσε και σε έφερε αντιμέτωπο με τα όρια του ίδιου σου του εαυτού, σε κάθε προσπάθεια να το αφήσεις να χαθεί στο χρόνο. Χαμογελάς και πάλι, με ζωντάνια κι αυτοπεποίθηση.

Τότε είναι, που σου χτυπά την πόρτα ξανά και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα καταιγισμό συναισθημάτων, πιο κυκλοθυμικός κι από έναν ιχθύ! Κι είναι σα να ζεις ξανά εκείνες τις στιγμές του τέλους, που σου έκλεψαν τον ύπνο για τόσα βράδια, και ξεχειλίζει το είναι σου από θυμό. Και λυγίζεις, γιατί η αγάπη χωρίζεται απ’ το μίσος με μία λεπτή κλωστή. Και πολεμάς την ελπίδα, που αναζωπυρώνεται ανεξέλεγκτα, για να προστατέψεις τον εαυτό και την αξιοπρέπεια σου. Φαύλος κύκλος, που καταλήγει σε εσωτερική πάλη, κι όλος εκείνος ο αγώνας, να κάνεις τα κομμάτια σου ενιαίο σώμα, μάταιος κι ανώφελος. Ποιος να πάρει την ευθύνη να σου πει, τί είναι σωστό και τί λάθος. Ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός δε μπορεί να σηκώσει τέτοιο βάρος. Εγώ, πάντως, ένα πράγμα ξέρω.. Όποιος μετανιώνει επιστρέφει, όποιος όμως αγαπάει δε φεύγει!

Μεγάλη κουβέντα η αγάπη. η εκτίμηση, όμως, κι ο σεβασμός συνώνυμες της.. ‘Αν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει..’ . Κι όμως, κολλάει! Και δίνει μία μοντέρνα αισθητική, πιο ταιριαστή των σύγχρονων ημερών από την κλασική παλαιομοδίτικη. Άλλα είναι αυτά, που δεν κολλούν, σα θρυμματιστούν.. Η εμπιστοσύνη το κυριότερο! Και πώς να νιώσεις οικείο και να αφεθείς σε κάτι, που δεν σου ανήκει ολοκληρωτικά; Ναι, δεν σου ανήκει όταν σηματοδοτείς μία αφετηρία, αλλά όχι τη διαδρομή, αποτελείς εν συνεχεία  σταθμό με αβέβαιο το αν  θα είσαι ο τελικός προορισμός.  Οι νόμοι της φυσικής το αποδεικνύουν. ο θετικός έλκει τον αρνητικό πόλο, όταν βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και χωρίς ενδιάμεσα εμπόδια, ικανά να το στείλουν στην αντίθετη κατεύθυνση..

Κι αν νομίζεις πως πέντε-δέκα θεωρήματα κάνουν ‘κουμάντο’ σε αυτόν τον κόσμο, εγώ σου λέω ότι το σύμπαν είναι ο μεγαλύτερος αλήτης και συνωμοτεί! Ιδέα δεν έχει από σταθερές ούτε και savoir vivre. Δεκάρα δε δίνει για ‘τα γραμμένα’, ούτε λογαριάζει θεούς και δαίμονες. Σαν ένα τζίνι, βγαλμένο από τα παραμύθια της Χαλιμάς, επιθυμεί να  εκπληρώνει κάθε απεγνωσμένη ανάγκη, που λαχταρά να αποκτήσει παλμό. Γι’ αυτό, όταν κληθείς να αποφασίσεις, αν θα δώσεις παροντική υπόσταση στο παρελθόν σου, να θυμάσαι πως για την ενδεχόμενη ευτυχία ή και την αναμενόμενη ημέρα της μαρμότας, εκείνης απ’ τα παλιά, που σε έβρισκε με το χαμόγελο να παγώνει, καθώς σβήνει απ’ τα χείλη, δεν ήταν ποτέ κανένα κάρμα, που σου φύλαγε τα αναπόφευκτα δεδομένα σου, παρά μόνο εσύ, οι επιλογές κι ο συνεργός σου, το σύμπαν!

Τη στιγμή, λοιπόν, που το χθες θα εμφανιστεί διεκδικώντας το δικό του χώρο στο δικό σου σήμερα, κι ενώ η τελική απόφαση θα αποτελεί πια επιτακτική ανάγκη, τους τίτλους του τέλους θα ρίξει μία και μόνο διαπίστωση. Ποια είναι αυτή; Οι ανάλογοι προβληματισμοί δεν κρύβουν ορθές επιλογές, αλλά μόνο ρίσκα!

Δέσποινα Κρικέλη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ