Αποστολή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα: ​Εννιά Μήνες στο Κονγκό ​

Το συγκεκριμένο άρθρο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, υπογράφει η Τζέσυ Χαρακτινού. Η Τζέσυ, έκανε την πρώτη της αποστολή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα από τον Μάιο του 2018 έως τον Φεβρουάριο του 2019 στο Κονγκό ως υπεύθυνη Ανθρώπινου Δυναμικού, Οικονομικών και Διοικητικών Θεμάτων. Εάν θέλεις κι εσύ να ακολουθήσεις το παράδειγμα της Τζέσυ, δες εδώ https://msf.gr.

Είμαι η Τζέσυ και τους τελευταίους εννέα μήνες της ζωής μου τους πέρασα στο Κονγκό σε αποστολή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Ήταν η πρώτη μου αποστολή και η εμπειρία που έφερα μαζί μου επιστρέφοντας στην Ελλάδα ήταν αποκαλυπτική και πάρα πολύ δυνατή. Εκείνο που μου έμαθαν αυτοί οι εννέα μήνες είναι ότι δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν έμαθα ότι φεύγω για Κονγκό

Ήθελα με όλη την εσωτερική μου δύναμη να φύγω το συντομότερο δυνατό για αποστολή. Όταν ήρθε η πρόταση για Κονγκό, ήμουν τόσο χαρούμενη που σχεδόν δεν διάβασα όλες τις λεπτομέρειες για το project και είπα αμέσως «ναι», μην τυχόν και μου πάρουν πίσω την πρόταση.

Οι πρώτες μου σκέψεις

Ήμουν για εκπαίδευση με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα στη Γενεύη. Έμενα στο δωμάτιο με άλλη μια κοπέλα. Σε εκείνη είχαν ήδη προτείνει αποστολή, ενώ σε εμένα όχι ακόμα. Είχα αγχωθεί πως επειδή δεν είχα προηγούμενη εμπειρία σε παρόμοιες οργανώσεις, δεν θα με επέλεγαν σύντομα. Τελικά, την επόμενη ημέρα μου πρότειναν να πάω στο Κονγκό. Το βελγικό Κονγκό! Κι εγώ δεν είχα χρησιμοποιήσει τα γαλλικά μου εδώ και δέκα χρόνια. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «πρόσεχε τι εύχεσαι».

Οι αντιδράσεις της οικογένειάς μου

Με έβαλαν να υποσχεθώ πως αν ποτέ τύχαινε και πήγαινα σε project που διαχειρίζεται Έμπολα θα τα μάζευα και θα γυρνούσα πίσω. Οι γονείς μου και κάποιοι φίλοι πίστευαν πως θα έκανα ένα διάλειμμα έξι μηνών από τον corporate κόσμο που εργαζόμουν μέχρι τώρα και μετά θα ξαναγυρνούσα στο γνώριμο μονοπάτι μου. Νομίζω ακόμα δεν μπορούν να πιστέψουν ότι αμέσως μόλις γύρισα δήλωσα διαθεσιμότητα και για δεύτερη αποστολή.

Τι πήρα μαζί μου στο Κονγκό

Αν εξαιρέσεις τα χρηστικά και απαραίτητα, τα μόνα πράγματα που πήρα μαζί μου ήταν δύο βιβλία για γιόγκα και διαλογισμό που μου έκαναν δώρο οι φίλοι μου και ένα δαχτυλίδι της προγιαγιάς μου από τη Σμύρνη, για να νιώθω πως έχω κοντά μου τη γραμμή των προγόνων μου.

Οι πρώτες στιγμές στην αποστολή

Η πρώτη στιγμή που μου έκοψε την ανάσα ήταν όταν έφτασα στο project και συνειδητοποίησα το μέρος όπου βρίσκεται. Ήταν στην κορυφή ενός καταπράσινου βουνού στα δυόμιση χιλιάδες μέτρα. Ένα χωριό, ακριβής αποτύπωση των ταινιών του φαρ ουέστ με τα ξύλινα σπιτάκια και το ατελείωτο χώμα.

Ένα 24ωρο στην αποστολή

Κάθε πρωί ξυπνούσα στις 6, έτρωγα πρωινό και από τις 8 μέχρι τη 1 ήμουν στο γραφείο όπου δούλευα ως υπεύθυνη διοικητικών θεμάτων, ανθρώπινου δυναμικού και οικονομικών. Ακολουθούσε ένα διάλειμμα μίας ώρας για φαγητό και από τις 2 μέχρι τις 7 το απόγευμα επέστρεφα στο γραφείο μου. Όταν τελείωνα με τη δουλειά χαλαρώναμε με συναδέλφους, τρώγαμε όλοι μαζί, βλέπαμε ταινίες και μετά κοιμόμουν.

Τι έκανα στον ελεύθερο χρόνο μου

Εκεί ο χρόνος έχει άλλη σημασία. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί οι ρυθμοί και οι απαιτήσεις ενός project είναι τέτοιοι που μέχρι να τελειώσει η μια μέρα, έχει έρθει η άλλη με τις ίδιες και περισσότερες απαιτήσεις. Η αδρεναλίνη δεν πέφτει ποτέ. Στην αποστολή μένεις με τους υπόλοιπους συναδέλφους σου στο ίδιο σπίτι. Με τους ιδίους συναδέλφους δουλεύεις όλη τη μέρα, τρως, συζητάς. Εκεί προσωπική ζωή και εργασία είναι ενιαία και αδιαίρετη ύπαρξη. Οπότε καθόμασταν να φάμε όλοι μαζί, άλλες φορές θα συζητούσαμε τα νέα της ημέρας, άλλες φορές θα βλέπαμε μια ταινία, θα κάναμε απέλπιδες προσπάθειες να γυμναστούμε ή θα μοιραζόμασταν τσάι από το Μάλι φτιαγμένο με τον παραδοσιακό τρόπο επάνω στη φωτιά και με πολλή-πολλή ζάχαρη.

Τι φοβήθηκα στην αποστολή

Στην συγκεκριμένη αποστολή υπήρχαν αρκετοί λόγοι για να φοβηθείς κανείς. Είτε επειδή υπήρχαν τρεις διαφορετικές ομάδες ανταρτών στο χωριό που έμενα οι οποίοι κυκλοφορούσαν με όπλα και δεν δίσταζαν να τα χρησιμοποιήσουν, είτε γιατί κάποιες ώρες μακριά υπήρχε επιδημία Έμπολα, ή διότι οι μετακινήσεις από και προς το project γίνονταν μόνο με μότο κρος μηχανές, καθώς δεν υπήρχαν δρόμοι προσβάσιμοι από αυτοκίνητο και το ρίσκο στα βουνά με μότο κρος -ιδιαίτερα στην περίοδο των βροχών- είναι πιο αυξημένο. Φυσικά υπήρχε επίσης αυξημένη πιθανότητα για ληστεία αλλά αυτό στο Κονγκό είναι σύνηθες. Όμως κάθε φορά που σκεφτόμουν όλες αυτές τις πιθανότητες, σκεφτόμουν επίσης πως δεν έχω έρθει στο Κονγκό μόνη μου. Είμαι κομμάτι μιας πολύ μεγάλης παγκόσμιας οργάνωσης. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι μια διεθνής ιατρική ανθρωπιστική οργάνωση, που παρέχει ιατρική φροντίδα σε ανθρώπους αποκλεισμένους από ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Κάνουν χρόνια πράξη το όραμά τους και το κάνουν καλά. Αυτή λοιπόν η γνώση μου, μου δημιουργούσε την πίστη μου στην οργάνωση και η πίστη νικούσε το φόβο. Κάθε φορά.

Για να διαβάσεις τη συνέχεια πάτησε εδώ: https://www.vice.com/gr/article/zmpex5/apostolh-me-toys-giatroys-xwris-synora-ennia-mhnes-sto-kongko

https://toperiodikomou.gr


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ