Ένα αντίο..

Θέλω λίγο να σε δω. Θέλω να σε αγγίξω. Να πιάσω τα χέρια σου και να βάλω μέσα τα δικά μου. Να σου πω όσα δεν πρόλαβα, κι ας ξέρω ότι και πάλι ο χρόνος δε θα μας φτάσει. Να σου μιλήσω για τους φόβους μου και να πάμε μία βόλτα. Αργάαργά, για να μπορείς να περπατάς μαζί μου. Να μη σε αφήσω στιγμή από τα μάτια μου. Θέλω τόσο πολύ να σου μαγειρέψω, εγώ αυτή τη φορά και να κάνω έναν καφέ. Ξέρεις από αυτόν που ποτέ δεν πετύχαινα, αλλά πάντα γελούσες και έκανες ότι τον απολαμβάνεις. Να καθίσω δίπλα σου στον καναπέ και να μιλήσουμε. Και να συμφωνώ σε ό,τι λες ακόμα κι αν πραγματικά δε συμφωνώ.

Έτσι ήμασταν εγώ κι εσύ. Ο ένας δίναμε δίκιο στον άλλον, και δε χαλούσαμε ποτέ ο ένας χατίρι στον άλλον. Τόσο ίδιοι. Από το όνομα έως και τη στάση του ενός απέναντι στον άλλον. Ίδιο πείσμα, ίδιος εγωισμός, ίδιο πάθος για τη ζωή. Πάντα ήσουν δίπλα μου και με είχες έγνοια, ακόμα κι όταν δεν μπορούσες να νοιαστείς για τίποτα! Μέχρι τελευταία στιγμή πριν φύγεις. Και τώρα που έφυγες, πάλι με νοιάζεσαι. Το νιώθω και το ξέρω. Βλέπεις, η επικοινωνία μας δεν τελειώνει ποτέ. Η ζωή τελειώνει. Ο χρόνος τελειώνει, αλλά η σχέση μας δε θα τελειώσει ποτέ. Ο δεσμός που μας ένωσε, δε θα σπάσει ποτέ.

Κανένα τέλος δεν είναι αρκετό, για να σε ξεχάσω. Πάντα με καμάρωνες, αλλά δεν ξέρω αν κατάλαβες πως το ίδιο έκανα κι εγώ. Με θαύμαζες και σε θαύμαζα. Και αυτό που γράφω τώρα, απευθύνεται σε δύο άτομα, κι ας το γράφω στο β’ ενικό. Για μένα τα δύο αυτά άτομα είναι σαν ένα. Τα αγαπάω το ίδιο και με αγάπησαν το ίδιο. Και πλέον τα σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο. Στον ίδιο χρόνο, τον παρελθοντικό. Αλλά η αγάπη μου θα είναι αιώνια. Το υπόσχομαι. Για όσο υπάρχω εγώ, θα υπάρχετε και εσείς, ή μάλλον…θα υπάρχεις κι εσύ.

Γεωργία Καγιάννη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ