Ένας για όλους, αλλά γι’ αυτόν;

Κρίση, κρίση, κρίση.. Δεν ξέρω αν η απότομη προσγείωση προήλθε τόσο από την οικονομική όσο την ανθρωπιστική κρίση. Ο άνθρωπος έχει χάσει την ελπίδα, δεν παλεύει για το αύριο και έχει επαναπαυτεί στον καθημερινό του αγώνα για επιβίωση. Έρχονται γιορτινές ημέρες και λίγοι είναι αυτοί που θα σκεφτούν τα δώρα, τα στολίδια, καθώς στο μυαλό όλων τριγυρίζουν οι απλήρωτοι λογαριασμοί..

Πού είναι η μαγεία των Χριστουγέννων; Μήπως ο άνθρωπος τη μαύρισε και αυτήν με την καθημερινή του μιζέρια; Γιατί να βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο και όχι μισογεμάτο; Ο άνθρωπος είναι αυτός που δημιούργησε το σήμερα και τώρα απεγνωσμένα το παραδίδει, σε όσους θέλουν να το εκμεταλλευτούν προς δικό τους όφελος. Η πραγματικότητα είναι εδώ, το παραμύθι με την κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο δε διαδραματίζεται στην αληθινή ζωή, κανείς δε θα έρθει να σε σώσει από τον κακό λύκο, εάν εσύ δεν προσπαθήσεις να σωθείς και να ξεφύγεις από την παγίδα. Ακόμη και αν νομίζεις πως όλα τελείωσαν, τίποτα δεν έχει τελειώσει, γιατί το φινάλε δε γράφτηκε ακόμα.. Και το ρητό »στο χέρι σου είναι» δεν υφίσταται μόνο για εμένα ή για εσένα αγαπητέ αναγνώστη, αλλά για όλους μας που αποτελούμε το λιθαράκι σ’ αυτό που δημιουργήσαμε και λέγεται ‘κοινωνία’. Ο άνθρωπος ξεκίνησε από το τίποτα και έκανε πραγματικότητα την κάθε του ιδέα με αγώνα και επιμονή, σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται στάσου πλάι τους και μην μένεις στον θαυμασμό προς το πρόσωπό τους.

Ο καθένας μας έχει έρθει μ’ έναν σκοπό και χρειάζεται εσωτερική διεργασία για να ανακαλύψουμε ποιος είναι αυτός. Για να ζήσει ο άνθρωπος με αξιοπρέπεια θα πρέπει να ξυπνήσει από τον λήθαργο και να μη μένει στο »μα τι να κάνω;» αλλά στο »θα κάνω». Έρχονται μέρες που χρειαζόμαστε λίγη χαρά και να αφήσουμε την ψυχή ελεύθερη και το μυαλό καθαρό, γιατί ο άνθρωπος στο σύντομο ταξίδι του πάνω στη γη δεν πρέπει να ζει στη μιζέρια και την αμφιβολία. Ό, τι γκρεμίζεται ξαναχτίζεται και μέσα από τα συντρίμμια δημιουργείται ξανά, η ζωή!

Κριστέλα Ζέφι

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ