Όταν η «κρίση» εισβάλει στη ζωή του ζευγαριού..!

Το πλήγμα της «κρίσης» δε θα μπορούσε να μην αγγίξει και το ζωτικό κομμάτι των διαπροσωπικών μας σχέσεων. Τα ζευγάρια πλέον εισπράττουν την οικονομική κρίση στο μεγαλείο της.

Η εξωτερική κρίση εισβάλλει σαρωτικά δημιουργώντας μια ψυχική κρίση, θυμό, απελπισία και φόβο για το τι μέλλει γενέσθαι διαταράσσοντας όποια εναπομένουσα ισορροπία. Καθημερινά ζευγάρια διχάζονται, αλληλοκατηγορούνται, αλληλοχρεώνονται, ψάχνουν τους ενόχους, γίνονται δικαστές όλο και συχνότερα. Η κρίση μέσα στο σπίτι ανέτρεψε αγαθά, υλικές προδιαγραφές και τρόπο ζωής που είχαμε μάθει να υπηρετούμε. Όλο αυτό τελείωσε. Όμως, στην απελπισία των αγαθών που χάνονται, στην γκρίνια και στην ένταση που γεννάται, στην οικονομική ανασφάλεια που εγκλωβιζόμαστε, κρύβεται η πραγματική διάθεση της αγάπης και του «σε θέλω». Η κρίση ελαττώνει τα μέτρια πάθη και δυναμώνει τα μεγάλα, όπως ο άνεμος σβήνει τα κεριά, αλλά φουντώνει τις φωτιές. Έτσι, λοιπόν η οικονομική δυσχέρεια από μόνη της δεν είναι αιτία χωρισμού, αλλά αφορμή να μπουν στο τραπέζι κι άλλες μεταβλητές.

Και όλο και περισσότεροι από εμάς αναρωτιόμαστε.. Γιατί σε τόσο μεγάλο βαθμό σήμερα; Γιατί καταστρέφεται έτσι εύκολα ένας γάμος; Και πως μπορούμε να υπερασπιστούμε τη σχέση μας όταν γύρω παντού παραμονεύει η βία, η οικονομική δυσπραγία, η τρέλα, η απώλεια; Έχουμε αναρωτηθεί, όμως, πόσοι από τους ανθρώπους που δυστυχούν, τσακώνονται, έχουν μια επιθετική στάση, μια πραγματική υποτίμηση ο ένας ως προς τον άλλον, αναγνωρίζουν πως έχουνε πρόβλημα και προσπαθούν να το επιλύσουν..; Το ζευγάρι που θα το αναρωτηθεί αυτό είναι γοητευτικό, γιατί σημαίνει πως έχει τη δύναμη της θέλησης, έχει νικήσει τον εγωισμό της ατομικότητάς του, άρα έχει και τη δύναμη να το κάνει.. Αυτή η αναγνώριση και η αποδοχή του προβλήματος μπορεί να γίνει και η δύναμη της λύσης.

Στις διαπροσωπικές σχέσεις πάντα και παλαιότερα και σε πιο δύσκολα χρόνια υπήρχαν προβλήματα πολλά, γκρίνιες, τσακωμοί. Υπήρχαν όμως και λύσεις, υπήρχε κάτι που όλα αυτά τα κατασίγαζε και δεν οδηγούσε στη ρήξη, σε χωρισμούς και διαζύγια. Ήταν η ειλικρίνεια, η ακεραιότητα του χαρακτήρα, ο σεβασμός, η αναγνώριση της σημαντικότητας αυτού του άλλου και η πραγματική επιθυμία να συνυπάρχουμε με αυτόν τον σημαντικό άλλο για εμάς, κι ας έμεναν κάποια θέλω μας πίσω. Κάποτε η συνάντηση και η κοινωνία με τον άλλον ήταν αρκετό για να προσφέρει την αίσθηση της ελευθερίας και της αγάπης.

Τις τελευταίες δεκαετίες εισχώρησε στην κοινωνία μας ένα πρότυπο καταναλωτισμού, ευμάρειας, σεξισμού, το οποίο δυστυχώς δημιούργησε κάποιο συγκεκριμένο στάτους για τον άνδρα και τη γυναίκα ανατρέποντας τα ιδανικά ετών και εγκλωβίζοντας μας. Ένα πρότυπο που επιτάσσει πως τα θέλω και οι ανάγκες ενός εαυτού ναρκωμένου και εγωκεντρικού είναι οι προϋποθέσεις για να πάει μπροστά μια σχέση. Τα θέλω μου. Τα θέλω σου. Αυταρχικότητα, θέσεις ισχύος και κριτική και για τα δύο φύλα.. Και το παρά φύσιν, να γίνεται φυσιολογικό.. Όμως, για να χτίσουμε μια υγιή σχέση ξεχνάμε πως μόνο ένα «θέλω» χωράει, το θέλημα του άλλου να γίνει και θέλημα δικό μας! Μια καλή σχέση προϋποθέτει την εκούσια υποταγή στον άλλον (και δεν αναφέρομαι σε θυματοποίηση, αυτή αποτελεί ένα άλλο κεφάλαιο). Μια σχέση γίνεται αληθινή μέσα από το άνοιγμα και την έκθεση, την ολοκληρωτική και ελεύθερη μετοχή με τον άλλον. Κι αν μας έμαθαν πως η εκπλήρωση και η ικανοποίηση των «θέλω μας» είναι το σημαντικότερο συστατικό για να διατηρηθεί μια σχέση, κάπου οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως υπάρχει λάθος, αν τελικά επιθυμούμε να αντέξουμε να συνυπάρξουμε και μέσα στα δύσκολα και μέσα στα εύκολα.

Ο λόγος που στα δύσκολα πια δεν αντέχουμε είναι γιατί ακούμε μόνο τις δικές μας ανάγκες, έτσι μας έμαθαν. Και ψάχνουμε συνεχώς να αποδώσουμε ευθύνες για τα όποια δεινά μας βρίσκουν. Όμως, αυτό λέγεται εγωισμός, απ’ αυτόν που στην αγάπη δεν έχει θέση. Για να κρατήσει μια σχέση ζωντανή στα δύσκολα, μια ανάγκη μόνο να έχεις στο νου σου να ακούς. Την ανάγκη να μάθεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, να ψηθείς μαζί του, να τον πλησιάσεις ειλικρινά. Να ακούσεις και τις δικές του ανάγκες και να μοιραστείτε μαζί τις ανάγκες σας. Oι σχέσεις απαιτούν συνεχή προσπάθεια, χρόνο, υπομονή, δουλειά, φροντίδα.. και στα ατέλειωτα αδιέξοδα η γέφυρα που διακαώς αναζητάμε είναι ο διάλογος, η κοινωνία με τον άλλον, η επικοινωνία.. Αυτό που διαφοροποιεί ουσιαστικά ένα λειτουργικό ζευγάρι από ένα μη λειτουργικό είναι ο τρόπος που επικοινωνούν σημαντικά θέματα, μεταξύ των οποίων και το οικονομικό. Η αλληλοϋποστήριξη μέσω της επικοινωνίας είναι μείζον στοιχείο για το παρόν και κυρίως για το μέλλον της σχέσης. Όταν οι σύντροφοι αναλώνονται στην απόδοση ευθυνών και όχι στο μοίρασμα και την ανάληψη προσωπικής ευθύνης με στόχο την κοινή ευημερία, τότε κινδυνεύουν να βουλιάξουν στις δυσκολίες. Οπότε, στη πίεση της εξωτερικής κρίσης έρχεται να προστεθεί και το αίσθημα της ματαίωσης και της συναισθηματικής αποξένωσης του κάθε συντρόφου, δημιουργώντας μια μίζερη πραγματικότητα λειψή από όνειρα, ελπίδα και αγάπη.

Στη γλώσσα της ψυχής μας, ωστόσο, η αγάπη είναι το μοναδικό κριτήριο που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι είμαστε δυνατοί, ότι αξίζουμε. Είναι σπουδαίο πράγμα ένας άνθρωπος να σε αγαπάει, να ενδιαφέρεται για εσένα, να σε πονάει ως πονάει τον εαυτό του, να σε στηρίζει, να σου χαρίζει τον έρωτα. Τίποτα από αυτά δεν είναι μαγικά, είναι μόνο σπουδαία και αληθινά! Και οι σχέσεις μας είναι η προβολή της υγείας μας.. Ένας άνθρωπος που διατηρεί μια σχέση υγιή, που έχει μάθει να αγαπάει πέρα από τον εαυτό του και να αγαπιέται, διατηρεί και μια ανοιχτή αγκαλιά προς τη ζωή.. και αυτή η συντροφικότητα είναι η καλύτερη θεραπεία για κάθε κρίση και σε κάθε εποχή και μάλιστα αποδεδειγμένα ερευνητικά! Γι’ αυτό αξίζει να προσπαθούμε γι’ αυτήν την αγάπη, γιατί πέρα από τις δυστυχίες ή τις ευκολίες, τη λάμψη ή το σκοτάδι, αυτή είναι ο μοναδικός, σταθερός, πιστός και δυνατός μας σύμμαχος. 

Θεοδώρα- Νικολέτα Λωρίτη, 

Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ