Τα Νούμερα της Μη Αυτοπεποίθησης για τα Σώματά μας Είναι Ανησυχητικά

Η εικόνα του σώματος ως μια σειρά «πρέπει» και μια σειρά πράξεων, για να λεπτύνει ή να αλλάξει, ή να βελτιωθεί με δίαιτα, άσκηση, επεμβάσεις και καλλυντικά είναι διάχυτη και ενισχύεται από διαφημιστές που θέλουν να κερδίσουν από την ανασφάλεια και την τάση για body positivity.

Και ξέρεις τι; Λειτουργεί επειδή δε λειτουργεί. Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση της Fashion Retail Academy, το 57% των συμμετεχόντων ηλικίας 18-24 ετών, είπαν ότι δεν έχουν νιώσει ποτέ απόλυτη αυτοπεποίθηση για το σώμα τους και 58% των ηλικιών 24-35 ισχυρίζονται το ίδιο.

Η δημοσκόπηση ήταν μικρή, με 2.000 συμμετέχοντες από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά τα αποτελέσματα ταιριάζουν με αυτά που έχουμε δει σε παρόμοιες έρευνες, ακόμη και σε έρευνες δεκαετιών. Σε μια έρευνα του 2014 από το Glamour διαπιστώνεται ότι 54 % των γυναικών δεν είναι ευχαριστημένες με το σώμα τους, αύξηση σε σχέση με το 40% που ένιωθαν έτσι σύμφωνα με δημοσκόπηση του περιοδικού το 2011. Μια μελέτη του 1984 δείχνει ότι το 41% των γυναικών εξέφραζαν δυσαρέσκεια για το σώμα τους, αποτελέσματα που έκαναν τους ερευνητές να καθιερώσουν τη φράση «κανονιστική δυσαρέσκεια» για να περιγράψουν την ευρεία δυσαρέσκεια που βιώνουν οι γυναίκες ως προς το βάρος τους.

Και οι άντρες όμως δεν είναι αδιάφοροι σε ό,τι αφορά τέτοια θέματα. Μια μελέτη του Psychology Today από το 1997, δείχνει ότι 88% των γυναικών και 79% των ανδρών δεν ήταν ευχαριστημένοι με το σώμα τους. Τα νούμερα αυτά είναι πολύ ανησυχητικά δεδομένης της μεγάλης σύνδεσης θετικής εικόνας του σώματος και γενικότερης ικανοποίησης στη ζωή.

Μπορεί να είναι δελεαστικό να θεωρήσει κανείς το άγχος για το σώμα ματαιοδοξία, επιπολαιότητα ή μια επιρροή του Instagram αλλά είναι σαφές ότι δεν ισχύει αυτό. Είναι πιο πιθανό τα άπιαστα προβεβλημένα πρότυπα ομορφιάς να είναι ο καθοριστικός παράγοντας, επειδή ακόμα κι όταν αλλάζει το μέσο, το μήνυμα παραμένει το ίδιο: δεν είσαι αρκετά καλός γιατί δεν μοιάζει με τον/την (οποιοδήποτε «Σέξι Άτομο της Δεκαετίας»).

Έτσι επί ολόκληρες γενιές δεν αγαπάμε μαζικά τον εαυτό μας. Πού αλλού να στραφούμε; Μια εναλλακτική είναι το κίνημα σωματικής ουδετερότητας, το οποίο ελευθερώνει από τη με το στανιό αγάπη για το σώμα και ενθαρρύνει μια μετρημένη αδιαφορία – ένας μεγαλόπνοος στόχος ιδίως για περιθωριοποιημένους ανθρώπους των οποίων τα σώματα η κοινωνία τείνει να κατηγοριοποιεί πολύ μακριά από τα «ιδανικά».

Tο άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο https://www.vice.com/gr

https://toperiodikomou.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ