Συναισθηματικοί κάκτοι…

Υπογράφει η Εβελίνα Πρεβέντη

Όσον αφορά τα συναισθήματα, υπάρχει μιαν καθολική έννοια που τα περιτριγυρίζει. Ο εγωισμός. Φανταστείτε ένα καλά σφραγισμένο μπουκάλι, γεμάτο είτε με νερό, είτε με κρασί, ανάλογα τις διαθέσεις των ανθρώπων. Κάθε φορά που ανοίγουμε το καπάκι του, προκειμένου να πιούμε ή να το ξαναγεμίσουμε, το διαπερνά αέρας. Το περιεχόμενο του κλειστού και γεμάτου μπουκαλιού, είναι τα συναισθήματα και, ο αέρας, είναι ο εγωισμός, που εισβάλλει, χωρίς βέβαια να μας ρωτήσει. Τον εγωισμό που καταπίνουμε ή αυτόν που ξαναγεμίζουμε τις ψυχές μας [το μπουκάλι μας].

Έχω κατά νου, πως δε συγκροτείται συναίσθημα, χωρίς να καραδοκεί ο εγωισμός. Και αυτό, είναι λογικό. Ή καλύτερα, ανθρώπινο, καθώς τα πάντα ξεκινάνε από εμάς. Εμείς είμαστε οι πομποί, εμείς και οι δέκτες. Εμείς οι προσλαμβάνουσες. Εμείς οι αφετηρίες και εμείς κατευθύνουμε την πορεία μας. Οπότε, το να ισχυριζόμαστε πως στα συναισθήματά μας δεν υπάρχει έστω ένα μικρό κομμάτι εγωισμού, είναι από μόνο του ουτοπικό και… εγωιστικό!

Χαρά, αλληλεγγύη, προσφορά, καλοσύνη, κατανόηση, συγχώρεση και αγάπη, είναι ορισμένα από τα πιο ευχάριστα συναισθήματα, που όμως αντί να τα ζούμε με ειλικρινή και φυσικό τρόπο, τις περισσότερες φορές τα υποκινούμε σύμφωνα με τη δική μας αφετηρία και πόσο μάλλον, με το τέλος που επιθυμούμε να χαράξουμε. Και η αγάπη; Γίνεται να είναι εγωιστική η αγάπη; Θα μπορούσε εύλογα κάποιος να αναρωτηθεί. Όμως, αναρωτιέμαι κάθε φορά, το αντίθετο…

Υπάρχει άραγε αγάπη που δεν είναι εγωιστική; Μια αγάπη που θα στηρίζεται στις αρχές της ελευθερίας και που η πραγματική χαρά, ο πραγματικός πόθος του αγαπημένου μας, να μας ευχαριστεί; Δεν έχουμε μάθει ν΄αγαπάμε έτσι. Έχουμε μάθει να προστατεύουμε τους εαυτούς μας. Να τους χαϊδεύουμε ή να τους χαϊδεύουν οι άλλοι. Και εδώ πλησιάζει, μια βαθιά λέξη. Ο φόβος. Ή αλλιώς, η αρχή των πάντων. Αναφέρομαι στο φόβο της εκδήλωσης, που αποτελεί μία από τις μάστιγες της εποχής. Φοβόμαστε να αισθανθούμε, να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε, ν’ ανταλλάξουμε, να συμπορευτούμε. Φοβόμαστε το διπλανό μας και την άσκοπη επίδειξη του χεριού του προς το μέρος μας, φοβόμαστε μήπως τα συναισθήματά μας τα μεταχειριστούν με ασέβεια και αγένεια, και φυσικά τον έρωτα.

Ο τελευταίος, αν και είναι από τα αγαπημένα μου συναισθήματα, παράλληλα είναι το μοναδικό συναίσθημα που έχω υπηρετήσει τόσο έντονα. Και είναι κακό να υπηρετείς. Επίσης, είναι ένα συναίσθημα δύσκολα ελεγχόμενο, έως και αδύνατα θα έλεγα, και εκείνο που παραμερίζει για λίγο το εγώ και το υπερεγώ μας. Το μόνο που κάνουμε είναι να επιθυμούμε, τόσο βαθιά, που θα μας υπονομεύσουμε και θα μας κακομεταχειριστούμε.

Την ίδια στιγμή, είτε πετάμε στα ουράνια, είτε βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας, αντλούμε αδιανόητη δύναμη και τολμούμε να προβούμε σε δηλώσεις του τύπου “Θα συνεχίσω, και ας με πονέσει [ο άνθρωπος, η κατάσταση]”. Ξέρετε, η φράση “Ας με πονέσει”, εμπεριέχει κάτι τρομακτικά απάνθρωπο. Κανένας δεν είναι διατεθειμένος να πονάει και όλοι στοχεύουμε στην αποφυγή των σχέσεων μας με τον πόνο. Όταν, επομένως, τολμούμε και πιστεύουμε σε κάτι τόσο βαθιά αντίθετο από τη φύση μας, παραδεχόμαστε / συνειδητά και ασυνείδητα / πως είναι η πρώτη μας ήττα με τον προσωπικό μας εγωισμό. Να, γιατί ο έρωτας, διαφέρει από τα υπόλοιπα συναισθήματα. Γιατί, για πρώτη φορά, περπατάμε σε ξένα συναισθηματικά χωράφια, και μας ενδιαφέρει περισσότερο να είναι αυτά υγιή, με καρπούς, παρά τα δικά μας. Σα να αφήνουμε στην άκρη τα δικά μας, με το σκεπτικό πως θα γυρίσουμε, θα τα βρούμε και αν δεν τα βρούμε ίδια, θα τα ξαναφτιάξουμε, όσο χρόνο και αν επενδύσαμε πάνω τους. Βέβαια, σε ένα σημείο του έρωτα εντοπίζω τον εγωισμό. Και αυτό είναι το στάδιο της διεκδίκησης. Πως θα τα καταφέρουμε και ας χάσουμε, και ας πονέσουμε, αλλά θα διεκδικήσουμε.

Ξέρεις γιατί ο έρωτας δεν κρατάει πολύ;” Με είχαν ρωτήσει κάποτε. “Γιατί είναι έντονος, και ο ανθρωπινός οργανισμός δεν μπορεί να τον αντέξει, για μεγάλο χρονικό διάστημα” δήλωσα, με τέτοια περηφάνια που σχεδόν με χειροκροτούσα μόνη μου. “Γιατί, ο έρωτας είναι το πιο ψεύτικο συναίσθημα που υπάρχει. Είναι η ουτοπική εκδοχή του εαυτού σου που προβάλλεις στον άλλον και γι’ αυτό ξεφουσκώνει πρόωρα”. Συμφώνησα. Αλλά αναρωτήθηκα, σα να ήθελα να το διαψεύσω “Και είναι τόσο κακό, να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας για κάποιον άνθρωπο;”. / Απομακρύνθηκα από τον όρο “ψεύτικο” /.

Δεν ξέρω αν έχω πραγματική απάντηση, πάντως το να σου βγάζει ένας άνθρωπος τον καλύτερο σου εαυτό, έστω για λίγο, είναι ευλογία και μαεστρία. Δε θα σταθώ τι γίνεται μετά, που φανερώνεται ο πιο αυθεντικός μας εαυτός. Γιατί κάπου εκεί, μπορεί να καραδοκεί και το τέλος αυτού του ανυπέρβλητου συναισθήματος. Τελευταία λέξη, είναι αυτή της ενοχής.

Η ενοχή, είναι από τα πιο βασανιστικά συναισθήματα. Και από τα πιο ανούσια. Το δυσάρεστο είναι, πως οι περισσότερες πράξεις μας υποκινούνται από αυτή τη λέξη. Και είναι δυσάρεστο ακριβώς γιατί, το να προβαίνεις σε μια κίνηση επειδή νιώθεις ενοχικά, αυτό σημαίνει πως η πράξη δεν υποκινείται από μία πραγματική ώθηση και εξευτελίζεται μέσα στη ροή της καθημερινότητας και των πρέπει. Προβαίνουμε σε κινήσεις, προκειμένου να σβήσουμε την ενοχή μας, να αισθανθούμε καλύτερα, να λύσουμε αν θέλετε, ακόμη μία υποχρέωση, αντί να την αφήσουμε στην άκρη και αυτή και την απαιτητικότητα, καθώς είναι τα πιο αγαπημένα αδέλφια, δηλώνοντας και πράττοντας αυτό που πραγματικά μας ευχαριστεί.

Οι συγκεκριμένες έννοιες, συγκροτούν αυτό που θα λέγαμε “Ένας κόσμος γεμάτος καταθλιπτικές προσωπικότητες”. Μια / προσωπική / ωμή αλήθεια, που για να μετατραπεί σε κάτι πραγματικά γόνιμο, επιβάλλεται να τη γνωρίσουμε και να την αγαπήσουμε / έστω και εγωιστικά /. Κλείνοντας, χωρίς να τονίσω πως είναι ωφέλιμο να αποβάλλουμε τον υπέρμετρο εγωισμό μας, γιατί πραγματικά δε γνωρίζω αν θα μας οδηγούσε σε συνετούς δρόμους ή σε ελευθεριότητες, επιθυμώ να στηρίζω το όραμά μου, πως κάποια στιγμή ο κόσμος, εμείς, δε θα φοβόμαστε, πως όλα θα είναι πιο προσβάσιμα, όσον αφορά το συναίσθημα, ότι η ενοχή θα αποτελεί μια παλιά μας φίλη που την απομακρύναμε γιατί δε μας βοηθούσε να κατευθυνθούμε προς το δρόμο της εξέλιξης και πως ο έρωτας δε θα καταντήσει ποτέ δυσεύρετη συνθήκη.

https://toperiodikomou.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ