Πέντε παρά πέντε…

Είναι αγαπημένη μου ασχολία να κοιτώ το ρολόι. Αν μέτραγα την ώρα που κοιτάω το ρολόι, είμαι σίγουρη ότι θα γέμιζα περισσότερο χρόνο απ’ τις δραστηριότητές μου, τις ίδιες. Κοιτάω συνεχώς ανθρώπους στο δρόμο που τρέχουν να προλάβουν κάτι, κάποια κατάλληλη στιγμή… 

Αν τους ρωτήσεις γιατί τρέχουν, όλοι θα έχουν κάτι πολύ σημαντικό να σου πουν. Άλλος για επαγγελματικά ραντεβού, άλλος γιατί έχει συνάντηση με την κοπέλα του, άλλος για να προλάβει το λεωφορείο γιατί θα χάσει πολύ χρόνο περιμένοντας το επόμενο. Σ’ όλη μας τη ζωή μας κυνηγάει ένα τεράστιο ρολόι που πνίγει τους υπόλοιπους ήχους και μετράει δυνατά δευτερόλεπτα, λεπτά και ώρες. 

Είναι δύσκολο να μετράς την ώρα, να είσαι εκεί και να υπολογίζεις τις σπατάλες, τα περιττά, να εξοικονομείς χρόνο με κάθε κόστος. Αλλά, η αλήθεια είναι, πως δεν είναι μια μάχη του ανθρώπου με το χρόνο τελικά, αλλά είναι η μάχη του ανθρώπου να γεμίσει όσο πιο πολύ γίνεται τη ζωή του πριν πεθάνει. Γιατί φοβόμαστε πως η ώρα μας φτάνει συνεχώς και δε θα προλάβουμε να κάνουμε όσα θα θέλαμε. Μας τρώνε λιγάκι και οι υποχρεώσεις. Μ’ αυτές τις σκέψεις γεμίζουμε άγχος, χώνουμε και άλλες αγγαρείες μέσα στο πρόγραμμά μας και κάπως έτσι φτάνουμε να υποσχόμαστε πως αύριο, μεθαύριο, την άλλη εβδομάδα θα φροντίσουμε να βρούμε ελεύθερο χρόνο για εμάς.

Ο χρόνος αυτός ποτέ δεν έρχεται… Διακοπές που έμειναν μόνο στα σχέδια, εκείνο το βιβλίο που πάντα το βάζαμε στην άκρη για το καλοκαίρι, εκείνοι οι φίλοι που πάντα τους λέγαμε ‘από βδομάδα’. Είναι σαν ένα ντουλάπι σκονισμένα πράγματα που πάντα περίμεναν να το ανοίξουμε, αλλά ο χρόνος πάντα το έκλεινε ερμητικά.Τελικά, έτσι ζούμε περισσότερες εμπειρίες; Όχι έτσι δε ζούμε, παρά μια συμβατική ζωή, αυστηρά ιεραρχημένη με προτεραιότητες.

Θέλω να φωνάξω σ’ εκείνη την κοπέλα που δεν παραιτείται από εκείνη τη δουλειά, που δεν την κάνει ευτυχισμένη γιατί περιμένει την κατάλληλη στιγμή, πως η κατάλληλη στιγμή είναι τώρα. Το ίδιο και σ’ αυτό το αγόρι που ντρέπεται τώρα να τραγουδήσει αν και ξέρει πως έχει υπέροχη φωνή. Σ’ εκείνη την κοπέλα που μένει σιωπηλή ενώ θέλει να γίνει η ψυχή του πάρτι. Είμαστε όλοι εμείς σακιά με ανεκπλήρωτες επιθυμίες που περιμένουμε απλά πότε θα φτάσει η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Δεν υπάρχει χρόνος γι’ άλλες αναβολές… Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή. 

Carpe diem, άδραξε τη μέρα σήμερα γιατί αύριο ίσως να μην μπορέσεις. Καμιά φορά ζηλεύω εκείνο το χαλασμένο ρολόι στο καθιστικό μας που δείχνει πάντα πέντε παρά πέντεΔεν το ενδιαφέρουν οι συνθήκες, για εκείνο ο κόσμος δεν αλλάζει, δε βρίσκεται σε συνεχή ροή, είτε ο ήλιος ανατέλλει ή δύει, ζει με τους δικούς του κανόνες, ζει πάντα σ’ εκείνη την ώρα.

«Πρέπει να βάλουμε σ’ εκείνο το ρολόι στο καθιστικό μπαταρίες» κάποια στιγμή κάποιος από το σπίτι θα πει. Στην τελική κανένας δεν θα το κάνει γιατί ίσως να μας αρέσει να ζούμε σ’ αυτή την ψευδαίσθηση. Μας αρέσει που κάποια πράγματα στη ζωή μας δεν αλλάζουν, μας αρέσει που θα κοιτάξουμε το ρολόι κάνοντας τη σιωπηλή ερώτηση και ξέρουμε πως η απάντηση ό,τι και να γίνει θα’ ναι η ίδια.

Πέντε παρά πέντε. Ούτε πέντε ακριβώς, ούτε και μισή, ούτε καν και τέταρτο, κάτι μέτριο, κάτι μεταξύ όλων αυτών απλά για να μας θυμίσει εκείνη την υποχρέωση που ποτέ δεν ολοκληρώσαμε. Αυτή η σιγουριά και η χαλάρωση ίσως και η αναπόληση εκείνων των ανεκπλήρωτων πραγμάτων που παράτησα με κάνουν να αγαπώ αυτό το χαλασμένο ρολόι, που σαν μικρός παραβάτης φέρνει αντίσταση στο χρόνο που περνάει και δε νοιάζεται καθόλου για χαλασμένα ρολόγια,για ανεκπλήρωτες επιθυμίες και για βιαστικά άτομα.

~Σεμίνα Στέφου 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ