Ο δικός μου κύκλος, οι δικοί μου άνθρωποι!

Οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις πραγματικά άσχημα αν κάτι πάει στραβά μαζί τους, είναι οι γονείς σου, τα αδέλφια σου, όχι μόνο εξ αίματος, και οι άνθρωποι που ερωτεύτηκες πραγματικά. Αν το καλοσκεφτείς, όλα έχουν να κάνουν με την αγάπη και την εμπιστοσύνη. Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα δυο αυτά είναι εξίσου ισχυρά συναισθήματα με την απογοήτευση και την προδοσία. Η ψυχή μας, νοητικά περιβάλλεται από ομόκεντρους κύκλους που ολοένα μικραίνουν τείνοντας προς το κέντρο. Στους εξωτερικούς κύκλους βρίσκονται για εμάς οι άνθρωποι που μπορούν να μας επηρεάσουν λιγότερο ψυχικά. Τι γίνεται όμως με τους μικρότερους κύκλους και πώς εξηγείται η έκφραση «Προτιμώ να περιβάλλομαι από έναν μικρό κύκλο ανθρώπων»;

Οι άνθρωποι που επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι να βρεθούν στους εσωτερικούς κύκλους είναι οι «δικοί μας» άνθρωποι. Είναι εκείνοι που τους δίνουμε αυθαίρετα το δικαίωμα και το περιθώριο να επηρεάζουν την ψυχολογία αλλά και την κρίση μας σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όταν αυτοί οι άνθρωποι όμως επιλέγουν να μεταπηδήσουν σ’ έναν από τους εξωτερικούς κύκλους, η ψυχική σύγχυση γίνεται ανυπόφορη. Και αυτό, γιατί μας αποδεικνύουν συνήθως αμετάκλητα, ότι η αρχική μας απόφαση να τους εμπιστευτούμε, να τους αγαπήσουμε και να τους δοθούμε, είναι λανθασμένη. Φυσικά και δε μας αρέσει οι προσωπικές μας αποφάσεις να καταλήγουν σε λάθος. Και εκεί ξεκινάει η σύγχυση.

Δεν ξέρουμε που να ρίξουμε το φταίξιμο, σε εμάς ή στους άλλους, δεν ξέρουμε αν τελικά πράγματι αρχικά είχαμε δίκιο, δε γνωρίζουμε τι στο καλό άλλαξε με τον καιρό. Γι’ αυτό η απογοήτευση είναι εξίσου ισχυρή με την εμπιστοσύνη. Γι’ αυτό από ένα σημείο και μετά, η πάλη δε γίνεται ανάμεσα σ’ εμάς και στο άλλο άτομο, αλλά ανάμεσα σε εμάς και στον εαυτό μας για τη λανθασμένη του κρίση. Πόσο απίστευτο συναίσθημα είναι όμως να σου αποδεικνύουν ότι η απόφαση οριοθέτησης ενός ανθρώπου στο μικρότερο κύκλο είναι σωστή. Πόσο απίστευτη είναι αυτή η επιβεβαίωση,η αμοιβαία αγάπη και εμπιστοσύνη, αυτός ο ιδεώδης συνδυασμός συναισθημάτων!

Όλα επομένως, είναι ένα ρίσκο. Δεν ξέρουμε αν έχουμε δίκιο μέχρι πραγματικά να δικαιωθούμε για τις αποφάσεις μας. Απαιτεί χρόνο, αλλά προφανώς και είμαστε διατεθειμένοι να δίνουμε τα πάντα στους ανθρώπους που αγαπάμε. Και τέλος, προφανώς οι μικρότεροι κύκλοι δε θα εξαλειφθούν ποτέ από την ψυχή μας. Γιατί, καλή και η μοναξιά, αλλά πάντοτε οι άνθρωποι των πιο εσωτερικών μικρών κύκλων θα μας υπενθυμίζουν την παρουσία τους με τη δική τους αγάπη και εμπιστοσύνη. Γιατί, τότε έχουμε και εμείς το δικαίωμα να θεωρήσουμε ότι είμαστε ικανοί να βρισκόμαστε στους μικρότερους κύκλους της ψυχής κάποιων ανθρώπων! 

Νίκη Λούσια

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ