Οι τρεις αλήθειες..!

Κάθε φορά που στη ζωή σου συμβαίνει κάποιο γεγονός υπάρχουν τρεις εκδοχές, ή μάλλον τόσες όσοι οι εμπλεκόμενοι συν μία ακόμη, την αληθινή. Στην απλή περίπτωση που οι εμπλεκόμενοι είναι δύο, τότε οι εκδοχές είναι τρεις. Καμία από τις δύο δεν είναι ψεύτικες, απλώς είναι δοσμένες από την οπτική αυτού που την εξιστορεί κάθε φορά, ενώ η τρίτη εκδοχή είναι η αντικειμενική. Εκείνη που φαίνεται από τα μάτια ενός τρίτου, αντικειμενικού κριτή.

Κάθε εμπλεκόμενος λέει την αλήθεια όπως τη βίωσε, και άθελά του κατευθύνεται άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο από το συναίσθημα. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι κάποιος από τους δύο ψεύδεται. Σαφώς και υπάρχει η πιθανότητα όμως ένας από τους δύο ή και οι δύο να ψεύδονται κι εκεί τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο. Όμως τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μία κατάσταση ή μία διαφωνία να μην μπορούν να είναι αντικειμενικοί κριτές της κατάστασης αυτής; Τι είναι αυτό που τους κάνει να βρίσκουν το δίκιο με το μέρος τους; Είναι ο εγωισμός; Είναι κάποια προκατάληψη απέναντι στον άλλον; Είναι η πεποίθηση ότι αποτελούν αυθεντίες;

Νομίζω πως κάθε φορά είναι κάτι διαφορετικό που μας ωθεί στο να θεωρούμε πως το δίκιο είναι με το μέρος μας και πως ο απέναντί μας είναι σίγουρα λάθος. Είναι ίσως και μέρος της ανθρώπινης φύσης θα έλεγα, το να θεωρούμε ότι αδικούμαστε κάθε φορά που δεν πείθουμε τους πάντες για το δίκιο μας. Κι αυτό είναι ο λόγος που οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο δύσκολες! Γιατί κάθε φορά χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και θεωρούμε πως το δίκιο είναι με το μέρος μας, πως μόνο εμείς ξέρουμε το σωστό. Όμως, μήπως και η άλλη πλευρά το ίδιο δε θεωρεί;

Κι εκεί έρχεται ο παρατηρητής. Ένας κοινός γνωστός, φίλος, συγγενής που θα δει από μία διαφορετική σκοπιά τα πράγματα και αφού ακούσει προσεκτικά τις εκδοχές θα βρει την αλήθεια κάπου στη μέση. Γιατί η πραγματικότητα πάντα εκεί βρίσκεται… Κάπου στη μέση! Η χρυσή τομή θα λέγαμε αλλιώς, που σε αυτή συναντιούνται όλες οι εκδοχές και με τα στοιχεία τους συνθέτουν τη μία και μοναδική πραγματικότητα.

Κι αφού αυτή η πραγματικότητα γίνει γνωστή, είναι η σειρά των εμπλεκόμενων να την αποδεχτούν, να γνωρίσουν τα λάθη τους και να συνεχίσουν. Γιατί λάθη γίνονται από όλες τις πλευρές, ακόμα κι από αυτή που έχει το περισσότερο δίκιο, διότι όταν μετέφερε την αλήθεια της, έμπλεξε λίγο περισσότερο το συναίσθημά της. Αλλά δεν πειράζει, έτσι είναι οι άνθρωποι. Νιώθουν αδικημένοι και πολεμούν για το δίκιο τους. Όμως οι άνθρωποι ξέρουν και να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να συγχωρούν. Και τέλος, ξέρουν να αποδέχονται τη μία και μοναδική αλήθεια, την καθολική, και να προχωρούν με τις ζωές τους.

~Γεωργία Καγιάννη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ