Κυνηγώντας το καλύτερο

Σ’ όλη μας τη ζωή, οι περισσότεροι επιθυμούμε να έχουμε πάντα, όσο γίνεται, το καλύτερο για εμάς και τους γύρω μας. Να πάρουμε τους καλύτερους βαθμούς, να βρούμε την καλύτερη δουλειά, να βρισκόμαστε σε εκείνη την κοινωνική τάξη που θεωρείται η καλύτερη, να κάνουμε παρέα μόνο με τους καλύτερους, να αγοράζουμε πράγματα που θεωρούνται τα καλύτερα. Βρισκόμαστε, αν θέλετε, σε ένα μόνιμο κυνηγητό με το καλύτερο και το ακόμη καλύτερο.

Αυτό βέβαια καταλαβαίνετε πως είναι πρόβλημα. Είσαι καταδικασμένος να ζεις για πάντα ανικανοποίητος με τα πράγματα που σου συμβαίνουν, γιατί απλά μπορεί να μην είναι τα καλύτερα που εσύ επιθυμούσες και, αν ακόμη είναι, θα ψάξεις τον τρόπο να τα κάνεις ακόμη καλύτερα. Δεν αμφισβητώ σε καμία περίπτωση την ομορφιά του καλύτερου, απλώς τονίζω την εξουθένωση και τον υπέρμετρο ζήλο που προσφέρει η ίδια η έννοια.

Η έννοια του καλύτερου μας ακολουθεί συνεχώς στην καθημερινή μας ζωή,

αποδεικνύοντάς το με ένα πολύ μικρό παράδειγμα. Αν σας καλούσε ένας παλιός σας φίλος στο σπίτι του για φαγητό και σας έδινε τη δυνατότητα να διαλέξετε εσείς το πιάτο που θα σας σερβίρει το γεύμα. Οι περισσότεροι είναι βέβαιο πως θα επέλεγαν το πιο καινούριο και το πιο περιποιημένο. Δηλαδή το καλύτερο. Και με το δίκιο σας. Αλλά σκεφτείτε… Μήπως θα άλλαζε η γεύση του φαγητού άμα τρώγατε σε κάποιο παλιότερο; Δυστυχώς, έχουμε μάθει να στεκόμαστε στο φαίνεσθαι των πραγμάτων, αγνοώντας επιδεικτικά την ουσία τους.

Το θέμα είναι να βρεις το καλύτερο σε αυτό που ήδη έχεις, χωρίς να κυνηγάς πράγματα που ποτέ δεν είχες και το μυαλό σου τα έχει μεγαλοποιήσει. Δε χρειάζεται να είσαι ο τέλειος, αρκεί να είσαι ο πιο αληθινός, ο πιο ανθρώπινος. Αρκεί να μη σε νοιάζει σε τι πιάτο θα φας, σε ποια κούπα θα πιεις τον καφέ σου. Αρκεί να πιστεύεις πως έκανες το καλύτερο κι ας μην είναι το καλύτερο, αρκεί να ανακαλύπτεις πόσο όμορφη μπορεί καμιά φορά να γίνει η ασχήμια. Ρουφώντας το καλύτερο συνεχώς πετυχαίνεις να χάνεις πολλά πράγματα από την κάθε στιγμή που βρίσκεσαι. Βέβαια και είσαι ο καλύτερος στη δουλειά σου, αλλά στο σπίτι σου πόσο χρόνο έχεις να ασχοληθείς με εκείνα που πρέπει; Μήπως να γίνεις ο καλύτερος και εκεί; Μα τότε θα έπρεπε η μέρα να είχε τριάντα ώρες και πάλι με αμφιβολία θα προλάβαινες.

Μη ξεχνάμε. Η δουλειά, η κοινωνική τάξη δεν είναι η ζωή αλλά εργαλεία που εμπεριέχονται σε αυτή. Η ζωή είναι η καλύτερη από μόνη της. Γι’ αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία με τι ποιότητας κουτάλι θα φας τη ζωή, αλλά να τη φας.

Εβελίνα Πρεβέντη

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ