Η ιστορία της Αναστασίας: ‘Πώς να μισήσω όλα αυτά που μέχρι χθες αγαπούσα; Που ακόμη αγαπάω.’

Είναι πολύ περίεργο που υποφέρω τόσο που δεν είσαι πια στη ζωή μου. Εσύ που ένα χρόνο πριν, αγνοούσα την ύπαρξή σου. Προσπαθούμε  να έρθουμε κοντά με ανθρώπους, να συνδεθούμε συναισθηματικά για να γίνουν στην πορεία, αυτά τα δεσμά, που με τόση ζέση ενισχύαμε, αυτά που μας κάνουν να υποφέρουμε τόσο.

Σαν πλαστική συσκευασία που άρχισε να καίγεται και να λιώνει έχει κολλήσει πάνω στην ψυχή και την πονάει. Την πονάει και δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις. Πας στη δουλειά, μιλάς με φίλους, χαμογελάς, τρως, κοιμάσαι…κι ο πόνος εκεί! Κάθε λεπτό! Δεν τον ξεγελάς. Εσύ μόνο ξεγελιέσαι. Ελπίζεις ότι θα κοιμηθείς κι όταν ξυπνήσεις θα έχει φύγει. Μετράς τις μέρες που πέρασαν. Εναποθέτεις τις ελπίδες σου στο χρόνο. Αυτός που όλα τα γιατρεύει. Θα περάσει, λες, κι αυτό. Θα περάσει …. κάποια στιγμή!

Μα δεν περνάει πια ο χρόνος. Είναι σαν να κυλά η ζωή σε slow motion. Έχω να σε δω 3 εβδομάδες κι αισθάνομαι την έλλειψη σαν να έχουν περάσει μήνες. Μου λείπεις μόνιμα. Θέλω να μοιραστώ  πράγματα από την καθημερινότητα μαζί σου, όμως δε μπορώ πια. Και μετά η καθημερινότητα γίνεται τόσο αδιάφορη… Τριγυρίζω άσκοπα, στα μαγαζιά. Εκπλήσσομαι με το πόσο αδιάφορα μου είναι όλα, αφού εσύ δε θα με δεις ποτέ μ’αυτά τα ρούχα. Ποιος είπε ότι φτιαχνόμαστε για να αρέσουμε στον εαυτό μας; Πλανάται πλάνην οικτρά…Δεν έχω κάνει ούτε αποτρίχωση! Ποιος θα με δει, σκέφτομαι… Συνειδητοποιώ ότι αρέσουμε στον εαυτό μας, μέσα από τον θαυμασμό που εισπράττουμε από τα μάτια των άλλων. Πώς να μ’αρέσω όταν τα δικά σου μάτια δεν θέλουν να με ξαναδούν;

Και τα συναισθήματα; Αυτά της αγάπης, του έρωτα… Αυτά που τόσο καιρό τάιζα, και φούντωναν και μ’ έκαναν τόσο ευτυχισμένη! Πώς τα πνίγεις; Πώς ξεαγαπάς; Πώς ξερωτεύεσαι; Πώς παύεις να νοιάζεσαι; Πώς παύει να σ’ενδιαφέρει; Πώς ξεχνάς; Απομυθοποιώντας το αντικείμενο του πόθου λέει ο Γιάλομ στο «δήμιος του έρωτα»… Μα εγώ με το που σε φέρνω στο νου μου δακρύζω. Μου λείπουν όλα σε σένα. Όλα. Πώς να μισήσω όλα αυτά που μέχρι χθες αγαπούσα; Που ακόμη αγαπάω.

Αναστασία

Απάντηση: 

Αγαπημένη Αναστασία,

Η σαγήνη του έρωτα που σου ασκεί αυτή η περιπλανώμενη ψυχή φαίνεται πως έχει στοιχειώσει όχι μόνο το νου και την καρδιά, αλλά την ύπαρξή σου καθολικά.. ο έρωτας έρχεται πάντα να ανατρέψει τα δεδομένα στη ζωή μας. Σαν τυφώνας εισβάλει και είτε τον βιώσεις παράφορα είτε κάπου μείνει μισός και ανεκπλήρωτος, ξέρεις το γνωρίζεις βαθιά μέσα σου πως ποτέ δε θα υπάρξεις ξανά ο ίδιος άνθρωπος.. αυτός που ήσουν πριν σε συναντήσει!

Ο άνθρωπος που ερωτευόμαστε έρχεται να αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι μέσα μας, έχοντας κατακτήσει πλέον ένα μικρό κομμάτι από το παζλ της καρδιάς μας.. αναπόφευκτα θα τον κουβαλάς. Μη σε φοβίζει αυτό καθόλου, όμως! Είναι ένα σημάδι πως αγάπησες και αγαπάς, δόθηκες, λάτρεψες, νοιάστηκες… και αυτό σημαίνει πως είσαι μια γυναίκα δυνατή, μια γυναίκα που έχει συναισθήματα, που ξέρει πώς να τα εκφράσει και να τα μοιραστεί και που ακόμα έχει το σθένος και την αρετή να δίνεται και να δίνει από καρδιάς, ολοκληρωτικά και δίχως φόβο.. μην νομίζεις- δεν είναι προνόμιο πολλών γυναικών αυτό!

Ο άνθρωπος που ξεχωρίζουμε και ερωτευόμαστε μας υπενθυμίζει καθημερινά μια φωτεινή πλευρά της ζωής, αυτή την ανεξήγητη και ατόφια από αγάπη και συναίσθημα… και τον συνδέουμε πάντα με αυτή την πλευρά της ζωής, γι’ αυτό και οι στιγμές και οι αναμνήσεις που κρατάμε από αυτόν δε φεύγουν ποτέ από το μυαλό μας. Γιατί γέμισαν την καρδιά μας, έστω κι αν ξαφνικά αυτή άδειασε ή απαιτεί να αδειάσει.. μην επιτρέπεις στον πληγωμένο εγωισμό σου να σε πείθει πως δε θα ξαναγαπήσεις κατ’ αυτή την ένταση, πως δε θα βρεθεί ένας άνθρωπος που θα συναρπάσει εκ νέου την καρδιά σου και θα την κάνει να χτυπήσει και πάλι δυνατά, ίσως και δυνατότερα! Ο εγωισμός καμιά φορά που γεννάται και μέσα από το ανεκπλήρωτο μας κρατά δέσμιους μακριά από κάθε ελπίδα, με παρωπίδες στα μάτια.

Ξέρω… όλα στα λόγια ακούγονται και φαντάζουν απλά και εύκολα. Η εφαρμογή στην πράξη όμως θα μου πεις μοιάζει μαρτύριο, ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο δε μπορείς να ξεφύγεις, σκέτο βασανιστήριο.. Ξέρω πως αυτό τον άνθρωπο θα τον κουβαλάς μέσα σου, πως η μνήμη του δε θα ξεθωριάσει, ούτε ποτέ θα τον μισήσεις – κάποια πράγματα η μνήμη μας δε τα παραχωρεί εύκολα στη λήθη – Η δικιά μου συμβουλή είναι να αποδεχτείς πως θα θυμάσαι αυτό τον άνθρωπο, ταυτόχρονα όμως να τον ελευθερώσεις από μέσα σου. Δε θα τον ξεαγαπήσεις, όταν αγαπάμε δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής, ο χρόνος απλά θα σου δώσει την ευκαιρία να αγαπήσεις εκ νέου ένα νέο άνθρωπο ! –είδες μπορεί να μην είναι όπως λένε γιατρός, αλλά κάτι κάνει με την πάροδό του- Μπορείς! ..όπως βρήκες τη δύναμη να τον αγαπήσεις και να αγαπάς μια απούσα σκιά, μπορείς να βρεις τη δύναμη και να τον ελευθερώσεις! ..δε θα λάβεις πίσω κανένα συναίσθημα από όλα αυτά που βίωσες, μη λυπάσαι όμως. Ο έρωτας που κουβαλάς μπορεί να μη σε οδηγήσει σε μια μοιραία συνάντηση με την ύπαρξη που στον ενέπνευσε, σε έχει οδηγήσει σίγουρα όμως και θα σε οδηγεί ακόμα σε συνάντηση με κομμάτια του δικού σου εαυτού που ζητούν ένα νόημα σε αυτή τη ζωή, ζητούν ένα λόγο ύπαρξης, ζητούν να δώσουν, ζητούν να λάβουν – ΑΓΆΠΗ!!

Προσπάθησε να έρθεις σε επαφή με την Αναστασία και το αίτημα που κρύβεται πίσω από την επιμονή της αυτή να αγαπάει… να αγαπάει έναν άνθρωπο απών!; … Μήπως, το αίτημα της Αναστασίας είναι να αγαπήσει και να αγαπηθεί; ..και αυτό δεν το έχει εκπληρώσει ακόμα, άρα αξίζει να συνεχίσει τον αγώνα της με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά της γεμάτη.

Υ.Γ. ο έρωτας εκτός από ανατρεπτικός είναι και συναρπαστικός, άρα κράτα το απόσταγμα όσων έζησες, άφησε το να σου χαρίσει τη σοφία του, πάρε δύναμη και προετοίμασε την Αναστασία, ώστε όταν σου χτυπήσει ξανά την πόρτα της καρδιάς σου, να είσαι έτοιμη να τον ζήσεις όπως του αξίζει και σου αξίζει!

Θεοδώρα-Νικολέτα Λωρίτη,

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ