Ειρήνη Σιγάλα: «Ραντεβού στο γιασεμί»

Η Ειρήνη Σιγάλα, μια γυναίκα που λατρεύει τη μουσική, μας μιλάει για την ενασχόλησή της με το τραγούδι και τι κινητοποιεί την έμπνευσή της. Μας αποκαλύπτει τι φοβάται και τι αγαπάει περισσότερο, μας κάνει ιδιαίτερη μνεία σε όλους τους παλιούς και αξεπέραστους καλλιτέχνες που ασχολήθηκαν με τη μουσική και μας ταξιδεύει στη όμορφη Σύρο, που είναι ο δικός της τόπος…

Πώς είναι η ζωή στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων;

Αν και δεν έχω ζήσει σε κάποιο άλλο μέρος της Ελλάδας, θα έλεγα πως αισθάνομαι τυχερή που μένω σ’ αυτόν τον τόπο. Η Σύρος, είναι ένα κράμα πόλης και νησιού, κάτι το οποίο την κάνει να ξεχωρίζει απ’ όλες τις Κυκλάδες. Σίγουρα η ποιότητα ζωής εδώ είναι πολύ καλή, οι δυσκολίες όμως δεν παύουν να υπάρχουν. Η κάθε σου απόδραση πρέπει να έχει σύμμαχο τον ευνοϊκό καιρό και αν και η Σύρος φημίζεται για τα πολιτιστικά της δρώμενα, το χειμώνα μερικά ταξίδια στην Αθήνα επιβάλλονται για να πάρεις μια γερή δόση μουσικής και θεάτρου.

Τούλα Δαλεζίου
Ειρήνη Σιγάλα, Τούλα Δαλεζίου, Σοφία Βόσσου
Live Καλοκαίρι 2011

Ασχολείσαι με το τραγούδι επαγγελματικά αρκετά χρόνια. Πώς προέκυψε;

Η ενασχόλησή μου με τη μουσική πάει αρκετά χρόνια πίσω. Από μικρό παιδί καταπιανόμουν με διάφορα μουσικά όργανα, κυρίως αυτοδίδακτα, όμως η ένταξή μου στη σχολή λαϊκής μουσικής του Φραγκίσκου Δακρότση, ήταν καθοριστική για την μετέπειτα πορεία μου. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησα και τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα δημιουργώντας μια μικρή γυναικεία ορχήστρα.

Σχολή Λαϊκής Μουσικής Φραγκίσκου Δακρότση (διακρίνονται μεταξύ άλλων: Ειρήνη Σιγάλα, Τούλα Δαλεζίου, Ελπίδα Γαδ)
Συναυλία στην πλατεία Μιαούλη, Σύρος

Ζεις στο νησί του μεγάλου δημιουργού Μάρκου Βαμβακάρη…

Του μεγάλου πατριάρχη του ρεμπέτικου τραγουδιού, που όμως με λυπεί το γεγονός ως μουσικός και ως κάτοικος του νησιού, ότι το έργο του δεν αναδεικνύεται όσο του αρμόζει στη γενέτειρά του. Αν και τα τελευταία χρόνια, έχουν γίνει κάποιες ενέργειες ως προς αυτή την κατεύθυνση, με σημείο αναφοράς το «Φεστιβάλ ρεμπέτικου», που προσελκύει κόσμο που αγαπάει τη ρεμπέτικη μουσική, από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Συναυλία, αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα, στην πλατεία Μιαούλη, με παρουσία του ίδιου
Καλοκαίρι 2000

Είχα τη χαρά να ακούσω ένα υπέροχο τραγούδι με στίχους από εσένα, το «Ραντεβού στο γιασεμί». Ήταν μια στιγμή έμπνευσης;

Από παιδί θυμάμαι να σκαρφίζομαι στιχάκια και να τα σημειώνω σε τετράδια, οπισθόφυλλα βιβλίων, post- it, ακόμη και σε χαρτοπετσέτες, που όμως σπάνια γινόντουσαν ένα ολοκληρωμένο τραγούδι. Μια από αυτές τις σπάνιες φορές, είναι το «Ραντεβού στο γιασεμί», σε δικούς μου στίχους και μουσική, και το πιο πρόσφατο «Μέρες χωριστά» που επιβεβαίωσε πως μια καραντίνα μπορεί να γίνει δημιουργική.

Τι δε σου αρέσει στη δουλειά σου;

Νομίζω πως το κύριο μειονέκτημα αυτής της δουλειάς είναι ότι δε σου εξασφαλίζει σταθερότητα. Επίσης, πρέπει να αποδεχθείς το γεγονός ότι γιορτές και αργίες βρίσκεσαι μακριά από οικογένεια και φίλους.

Στα παρασκήνια της εκπομπής My Greece, με τη Δέσποινα Βανδη

Ελπίδα Γαδ. Πες μας λίγα λόγια….

Την Ελπίδα την ξέρω αρκετά χρόνια. Βρεθήκαμε και οι δυο στην ίδια μουσική σχολή, αυτή του Φραγκίσκου Δακρότση. Ήδη από μικρό παιδάκι ξεχώριζε για το ταλέντο της, κάτι που έγινε γνωστό στο πανελλήνιο μετά και από τη συμμετοχή της στο διαγωνισμό τραγουδιού του «Voice». Αυτό όμως που δε γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι πως αυτό το κορίτσι σε κερδίζει και με τον χαρακτήρα της. Πάντα χαμογελαστή, αυθεντική, συνεσταλμένη και με μια παιδικότητα, που όλα αυτά μαζί την κάνουν να ξεχωρίζει. Σίγουρα έχε μέλλον…! Της εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να πραγματοποιήσει ό, τι έχει ονειρευτεί!

Αν ταξίδευες στο παρελθόν σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Δύσκολη ερώτηση, γιατί είναι δύσκολη η επιλογή. Θα ήθελα να ταξιδεύω σε κάποιες δεκαετίες όχι πολύ μακριά μας, θα ήθελα να είχα μεγαλώσει ακούγοντας τραγούδια του Σουγιούλ και αρχοντορεμπέτικα, θα ήθελα να είχα ακούσει από κοντά το μπουζούκι του Χιώτη και την πενιά του Ζαμπέτα, τη μουσική του Πλέσσα και του Χατζιδάκι, τη φωνή της Βάνου και της Μοσχολιού και τη δεκαετία του 70-80 να γινόμασταν όλοι μία παρέα τραγουδώντας σε μία μικρή μπουάτ.

Αγαπημένο στέκι στα ρεπό σου;

Αγαπημένο στέκι για μένα είναι όπου βρίσκονται καλοί φίλοι και περνάμε όμορφα.

Τι φοβάσαι περισσότερο;

Με φοβίζει η έξαρση της βίας γύρω μας που στις μέρες μας έχει γίνει μια θλιβερή καθημερινότητα, μια βία μέσα στο σπίτι, κατόπιν κακοποίηση των ζώων, bullying στα σχολεία, ρατσισμός..

Αγαπημένο CD, ταινία και παράσταση;

Το αγαπημένο μου cd είναι κάτι σαν την πρώτη αγάπη και παντοτινή. Δυστυχώς δεν ανήκω στη γενιά που πρόλαβε να ερωτευτεί κάποιο δίσκο βινυλίου, πρόλαβα όμως τα πρώτα CD Players και αγάπησα το πρώτο cd που απέκτησα που ήταν μια ζωντανή ηχογράφηση της Ελευθερίας Αρβανιτάκη που κυκλοφόρησε το 1993 με τον τίτλο «Η νύχτα κατεβαίνει». Όσον αφορά την ταινία, είναι τόσες πολλές, τόσο διαφορετικές, θα πω όμως τις ταινίες από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο που αποτελούν σταθερή αξία, αναλλοίωτη στο χρόνο. Σχετικά με τη θεατρική παράσταση, αυτή που ξεχωρίζω χωρίς καν να το σκεφτώ είναι ένας καταπληκτικός μονόλογος με τη Νένα Μεντή που ξεδιπλώνει τη ζωή της μοναδικής Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Έχεις προλήψεις;

Η πρώτη μου αντίδραση σε αυτή την ερώτηση είναι αρνητική. Αν το σκεφτόμουν λίγο καλύτερα, τι να κάνω ματιάζομαι εύκολα..

Αγαπημένο κατοικίδιο;

Αγαπώ όλα τα ζώα ερπετά και έντομα, λατρεύω τις γάτες και μισώ τις κατσαρίδες!

Συνέντευξη: Βιβή Κάραλη

https://toperiodikomou.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ