Αν ήξερες, μπορεί και να σιωπούσες.

Την ψυχή του άλλου, δεν μπορείς να την φτάσεις ούτε δια ξηράς, ούτε δια θαλάσσης, Ο καθένας κρύβει μέσα του ένα βαθύ, καλά κρυμμένο θησαυρό, που καμιά φορά δεν τολμάει να τον αποκαλύψει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό. Το πώς θα ερμηνεύσει ένας άνθρωπος μία κατάσταση, ποικίλλει από μυαλό σε μυαλό. Το πώς θα αντιδράσει. Τι θα του μείνει και τι στην τελική θα χάσει…

Συνήθως δεν χάνουμε ευκαιρία. Με την τόση μαεστρία που διαθέτουμε όλοι να ερμηνεύουμε συμπεριφορές, βγάζουμε απίστευτα γρήγορα, θα έλεγα, τα συμπεράσματά μας. Οτιδήποτε αφορά τους λεγόμενους άλλους, οι συμπεριφορές τους υποκινούνται από ενδογενείς παράγοντες. Δεν καθόμαστε περαιτέρω ν’ ασχοληθούμε… Αλλά αν ξέραμε; Είναι εύκολο να ταυτίσουμε μία συγκεκριμένη συμπεριφορά, με ένα γνώρισμα του χαρακτήρα του. Αν δεις έναν άνθρωπο να κλαίει, πόσες πιθανότητες έχει να μην τον αποκαλέσεις αδύναμο; Και πόσες υπάρχουν στο να ψάξεις τι ακριβώς τον οδήγησε να βάλει τα κλάματα;

Δυστυχώς, χρησιμοποιούμε εύκολα τις λέξεις. Πολύ εύκολα. Χωρίς να τις προσδίδουμε αξία. Βέβαια αυτό, αντιλαμβάνομαι, συμβαίνει όταν αναφερόμαστε σε ό,τι δε μας αφορά. Γιατί, ό,τι έχει να κάνει με εμάς, οι λέξεις αγριεύουν, αποκτούν μορφή και γίνονται υπερασπιστές. Φυσικά, αν μια άσχημη συμπεριφορά προσδιορίζει τον χαρακτήρα του άλλου, όταν συμβαίνει σε εμάς, αυτό παύει να ισχύει. Σίγουρα, θα ευθύνεται κάποιος εξωγενής παράγοντας. Σίγουρα, το περιβάλλον θα ευθύνεται για τη συμπεριφορά μας. Και έτσι, με την απλή μαεστρία που διαθέτουμε όλοι, όπως προείπα, σβήνουμε καθετί άσχημο από πάνω μας και από μέσα μας.

Και ενώ γίνεται αυτό, δεν σταματάμε να κρίνουμε και να δείχνουμε με το δάχτυλό μας εκείνους. Τους κακούς, τους λιγομίλητους, τους ξινούς, τον εγκληματία, τον θρασύτατο, τον αναιδέστατο, τον αγενή, τον ψυχολογικά άρρωστο. Ξεχάσαμε να εμβαθύνουμε, να συζητάμε, να βρίσκουμε λύσεις σε άτομα που δε μας αφορούν. Κι ας μας αφορούν καταβάθος, γιατί κανείς δεν είναι ολότελα μόνος του. Αν ξέραμε τι πραγματικά κρύβει ο άλλος μέσα του, πώς αλήθεια θα συμπεριφερόμασταν; Θα ήμασταν οι ίδιοι; Δε γνωρίζω. Πάντως σίγουρα θα γινόμασταν πιο ανθρώπινοι.

Πριν βγάλεις το πόρισμα για τη συμπεριφορά του διπλανού σου, φρόντισε να έχεις έτοιμη και τη συνταγή χορήγησής του. Γιατί, απλώς η κριτική χωρίς καμία ενδοσκόπηση και συμβουλή, είναι σαν μια κιθάρα που κάποια χορδή της είναι χαλασμένη. Φαντάζεσαι πόσο βουητό θα δημιουργούσε;

Εβελίνα Πρεβέντη

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ