Ένα εισιτήριο με προορισμό τον έρωτα, από την Γεωργία Καγιάννη

Ετοιμάζω τα πράγματά μου για πάω σπίτι. Θα πήγαινα όπως πάντα με το τρένο. Πάντα μου άρεσε η διαδρομή αλλά ποτέ δεν είχε κάτι ιδιαίτερο. Ήταν ήσυχη. Έτσι ήταν κι εκείνη τη μέρα, αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή…

Έχω αργήσει και τρέχω να προλάβω το τρένο. Το ίδιο και κάποιος άλλος. Ένας άντρας. Δεν τον πρόσεξα να σου πω την αλήθεια. Φτάνουμε μαζί στο γκισέ κι έπειτα ανεβαίνουμε στο τρενο. Ξεκινάμε. Καθένας διαλέγει το βαγόνι που θα καθίσει. Και αυτό ήταν.
Μπα όχι…  Δεν τελείωσε εδώ. Φτάνουμε στον προορισμό μας και κατεβαίνουμε απ’ την ίδια πόρτα. Με βοηθάει με τα πράγματά μου και αποχαιρετιζόμαστε. Μπορεί και όχι… Δεν είπαμε τίποτα παραπάνω. Ένα γεια. Αλλά τι πειράζει, σε καμία βδομάδα το πολύ θα το έχω ξεχάσει. Και δύο μέρες αργότερα βλέπω μήνυμα από εκείνον.

Και ο καιρός περνούσε κι εγώ ακόμη ήμουν με εκείνον που παραλίγο να χάσουμε το τρένο. Βλέπεις μπορεί τη μία μέρα να μπήκαμε στο ίδιο τρένο με κοινό προορισμό αλλά μετά από λίγο μπήκαμε μαζί σε ένα άλλο τρένο, πιο ιδιωτικό… Εγώ κι αυτός. Κανένας άλλος επιβάτης πάρα μόνο εμείς οι δυο.

Υπήρξαν στιγμές που ένας από τους δύο κατέβηκε από το τρένο, αλλά μετά από λίγο με τρόμο έτρεξε στον επόμενο σταθμό μήπως και το προλάβει, μήπως και μπορέσει να ανέβει και πάλι τελευταία στιγμή και να φτάσει στον προορισμό του.

Αν με ρωτάς δεν ξέρω ποιος είναι ο προορισμός αυτού του τρένου και δε θέλω να μάθω. Το μόνο που με νοιάζει είναι να μην τελειώσει η διαδρομή του και να είμαστε και οι δυο επάνω του. Εγώ, αυτός κι ένα τρένο με οποιοδήποτε προορισμό. Αρκεί να ξέρω πως όποια στιγμή γυρίσω στο δίπλα κάθισμα θα αντικρίσω το βλέμμα του!

~Γεωργία Καγιάννη 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ