Τα ομώνυμα έλκονται..

Ήταν απ’ τα πρώτα μαθήματα στο σχολείο ο νόμος της έλξης και της απώθησης, όταν φοβισμένα ακόμη σχολιαρόπαιδα μας πήγαινε η μητέρα στο δάσκαλο, για να μας μάθει γράμματα, κι εκείνος κρατώντας ένα μαγνήτη μας άφηνε έκπληκτους κάνοντας τα μαγικά του ‘τεχνάσματα’. Κι ενώ οι αποδεδειγμένα απαράβατοι κανόνες της φυσικής έχουν λάβει δογματική αξία, έρχεται η στιγμή, που αναλογιζόμενοι τα δεδομένα της πραγματικότητας αμφισβητούμε την καθολικότητά τους προσπαθώντας να δώσουμε απάντηση σε ένα καίριο ερώτημα.Στα πλαίσια των ανθρωπίνων σχέσεων ποια είναι τα ζεύγη, που έλκονται, και ποια, που απωθούνται;

Η παροιμιώδης φράση σχετικά με την έλξη των ομώνυμων και την απώθηση των ετερώνυμων έχει κεντρικό ρόλο στο φιλοσοφικό σύστημα των ανθρώπων, βάση του οποίου χτίζουν τις διαπροσωπικές τους σχέσεις με τα υπόλοιπα άτομα.Από την προσχολική κιόλας ηλικία, τα παιδιά τείνουν να αναζητούν για συντροφιά φίλους, με τους οποίους βρίσκουν κοινά σημεία τόσο στον χαρακτήρα, όσο και στο παιχνίδι τους. Με την πάροδο, όμως, των χρόνων και την ένταξη των ατόμων σε κοινωνικά περιβάλλοντα προσαρμοσμένα σε νέες συνθήκες, η ανθρώπινη αυτή τάση μεταβάλλεται προσβλέποντας στην κοινωνικοποίηση του ατόμου, αλλά και στην εύρυθμη συμβίωση με τον κοινωνικό του περίγυρο.Έτσι, παρατηρείται σε μεγαλύτερη πια συχνότητα το φαινόμενο της σύναψης σχέσεων μεταξύ προσωπικοτήτων, στις οποίες εντοπίζονται περισσότερες διαφορές, παρά ομοιότητες.

Προσεγγίζοντας τη διαφορετικότητα υπό το πρίσμα της υποκειμενικότητας δύο είναι οι εκδοχές, που είναι δυνατόν να προκύψουν.Από τη μία, η απόσταση, που δημιουργείται ανάμεσα στις δύο διαφορετικές προσωπικότητες, αποτελεί ταυτοχρόνως και το συνδετικό τους κρίκο. Η οξύμωρη αυτή τοποθέτηση ερμηνεύεται κι από την άποψη ότι η ανομοιότητα συνιστά τον κύριο παράγοντα για τη δημιουργία και τη διατήρηση του ενδιαφέροντος, όπως επίσης και για την αίσθηση της αλληλοσυμπλήρωσης, αναγκαία προϋπόθεση για τη βίωση της προσδοκώμενης πλήρωσης. Από την άλλη, οι αποκλίσεις κι η αδυναμία στην ακολουθία κοινής πλεύσης, ιδίως στα πλαίσια της προσωπικής ζωής, δημιουργούν αγεφύρωτα χάσματα, οι επιπτώσεις των οποίων επιβαρύνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και κατ’ επέκταση τα ίδια τα άτομα.

Στον αντίποδα του θέλγητρου του διαφορετικού, βρίσκεται η άποψη περί σύζευξης των όμοιων στοιχείων.Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί, που στέκονται ενάντια σε αυτή την αντίληψη ισχυριζόμενοι ότι η διαφοροποίηση κι όχι η ταύτιση αποτελεί το συστατικό στοιχείο μιας λειτουργικής με διάρκεια στο χρόνο σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων.Στην πραγματικότητα, όμως, ο βασικός πυλώνας της επιβίωσης και της ευδοκιμίας των σχέσεων δεν είναι άλλος από την κοινή θέαση των πραγμάτων. Κι αυτό, γιατί η επικοινωνία, η συμφωνία χαρακτήρων, όπως κι η αμφίδρομη ικανοποίηση τόσο των αναγκών, όσο και των επιθυμιών συνιστούν πρωταρχικές προϋποθέσεις, που αν απουσιάζουν, παρά την ενδεχόμενη προσπάθεια διαχείρισης κι αντιμετώπισης των συνθηκών, καθιστούν ανέφικτη τη διατήρηση μίας υγιούς σχέσης.

Έτσι, τη στιγμή που η επιστήμη θα αναζητά τα ετερώνυμα, για να παρουσιάζει απόδειξη στα θεωρήματά της, οι άνθρωποι θα διαψεύδουν τους νόμους της, για να κατακτούν την ευτυχία τους. Ποιος είναι ο συμπαντικός νόμος της έλξης, λοιπόν; Μα φυσικά, τα ομώνυμα έλκονται και τα ετερώνυμα απωθούνται!

Δέσποινα Κρικέλη

You may also like